VI SA/Wa 747/14

Andrzej Czarnecki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi F. Sp, z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne Skarżąca – F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora izby Celnej w W. z [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych. Decyzja ta została wydana w oparciu o art. 8, art. 118 oraz art. 135 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: ustawa o grach hazardowych). F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze do tutejszego Sądu zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie między innymi art. 135 ust. 1-2 ustawy o grach hazardowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeśli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania (por. postanowienie z 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 157/13). Po zapoznaniu się z aktami niniejszej sprawy Sąd postanowił zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13 tj.: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Pytanie to będzie rozpoznawane pod sygnaturą P 4/14. Analizując celowość zawieszenia postępowania, sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (Komentarz, M. Niezgódka- Medek do art. 125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013). Możliwość zainicjowania tego rodzaju nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu normatywnego, który stanowi postawę do wydania zaskarżonego orzeczenia (postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, udzielenie przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na postawione przez Naczelny Sąd Administracyjny pytanie prawne, w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13, będzie miało wpływ na jej wynik. Wprawdzie w treści pytania jak i jego uzasadnieniu zakwestionowano konstytucyjność innych norm (art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych) niż stanowiące podstawą prawną zaskarżonego orzeczenia (art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych), to jednak przesądzenie o konstytucyjności przepisów wymienionych przez Naczelny Sąd Administracyjny będzie stanowiło punkt wyjścia dla oceny zgodności z wzorcami konstytucyjnymi (art. 2, 7, 20, 22, 31 ust. 3 Konstytucji RP) również tych przepisów, które stanowią podstawę prawną decyzji zaskarżonej w sprawie niniejszej. Innymi słowy, od zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy o grach hazardowych wskazanych przez NSA w pytaniu prawnym, zwłaszcza art. 14 ust. 1, uzależnione będzie zastosowanie przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Z kolei stosownie do treści art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych zakazana jest zmiana miejsca urządzania gier, za wyjątkiem zmniejszenia liczby automatów. Nietrudno zauważyć, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ma zasadnicze znaczenie dla rozwiązań prawnych przyjętych w całej ustawie o grach hazardowych, w tym dla art. 135 ust. 2. Wyeliminowanie z obrotu prawnego przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (w drodze stwierdzenia niekonstytucyjności) nie pozostanie bez wpływu na byt prawny przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych i możliwość jego zastosowania jako przepisu zgodnego (lub niezgodnego) ze wskazanymi przez NSA wzorcami konstytucyjnymi. Podobne stanowisko zajął w powyższej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach o sygn. akt: II GSK 1115/13, II GSK 1144/13, II GSK 1146/13, II GSK 636/13. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.