VI SA/Wa 747/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę D. S. (dalej też jako "skarżący" lub "strona") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego - po rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 12000 zł. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu II instancji stanowiły: art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 11 i 22, art.5 ust. 1, art.5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.) - dalej "u.t.d." oraz lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. U podstaw faktycznych rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia organu: [...] września 2018 r. w [...] w Porcie Lotniczym [...] około godziny 11:20 poddano kontroli drogowej pojazd marki Volkswagen Golf o nr rej. [...], którym kierował Pan D. S. W trakcie kontroli ustalono, że kierowca przewoził zarobkowo pasażera – A. T. Pasażer dokonał płatności za wykonany kurs w wysokości 8,60 zł za pośrednictwem aplikacji TAXIFY, nie otrzymując paragonu. Kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Ponadto, stwierdzono, że ww. pojazd jest konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu 5 osób, co oznaczało wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] , podpisanym przez stronę bez uwag. Pismem z 27 września 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Ponadto pismem z dnia 19 listopada 2019 r. organ I instancji zwrócił się do Urzędu Miasta [...] z prośbą o udzielenie informacji, czy strona posiada, bądź posiadała licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W odpowiedzi Urząd Miasta [...] wskazał, że na dzień kontroli, tj. na [...] września 2018 r., D. . nie posiadał ww. licencji. Postępowanie zakończyło się wydaniem [...] września 2018 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji administracyjnej nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 20.000 złotych, tj. 12 000 zł na podstawie art. 5b oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., i 8 000 zł na podstawie art. 18 ust. 4a oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., ograniczoną do wysokości 12 000 zł, zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. Na powyższą decyzję, pismem z dnia 3 stycznia 2019 r., strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W odwołaniu pełnomocnik strony, wskazał, że organ nie ustalił, czy skarżący podejmował i wykonywał działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, o której mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., jak również czy czynności podejmowane przez skarżącego mieściły się w definicji transportu drogowego, określonej w art. 4 ust. 1 u.t.d. Nadto zdaniem pełnomocnika skarżącego nie było podstaw do stwierdzenia, że skarżący wykonywał transport drogowy - podnosząc, iż skarżący nie wykonywał przewozu okazjonalnego. W ocenie skarżącego organ kontrolny nie ustalił z czyjej inicjatywy miałoby dojść do przejazdu oraz czy wykonywane przez niego czynności nosiły znamiona przewozu okazjonalnego. Wskazał ponadto, że skarżącemu w żaden sposób nie można przypisać przymiotu przedsiębiorcy, bowiem nie otrzymał on zapłaty za okoliczność podwiezienia osoby trzeciej, jak również czynność jego nie spełniania kryteriów niezarobkowego przewozu drogowego, czy też innego przewozu w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Organ przywołał treść art. 4 pkt 22, art. 4 pkt 21, art. 5b ust. 1 i 2, art. 18 ust 4a, art. 18 ust. 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92 a ust. 1, art. 92 a ust. 3, art. 92 ust. 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Na podstawie powołanych przepisów - w ocenie organu odwoławczego - w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób, a także wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Organ podkreślił, iż istotnym dowodem w sprawie jest protokół kontroli z dnia [...] września 2018 r., podpisany przez kontrolującego i kontrolowanego. Powołując się na stanowisko NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., II GSK 89/08, organ wskazał, że protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego i korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń oraz z domniemania jego prawdziwości. Na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego, organ wskazał, że celem i intencją pasażera było skorzystanie z usługi przewozu, aby przemieścić się z ul. [...] na Lotnisko [...] w [...]. Opłata za przewóz wyniosła 8,60 zł i została uiszczona przez pasażera poprzez aplikację Taxify. Organ podkreślił, iż w okolicznościach sprawy nie można mówić o przewozie grzecznościowym ponieważ zarówno pasażer, jak i kierowca mieli świadomość pobrania i uiszczenia opłaty za wykonany przejazd, która bezspornie została uiszczona. Przewóz osób, za który kierujący otrzymują zapłatę jest - jak podkreśla organ - przewozem odpłatnym (zarobkowym), do wykonywania którego konieczne jest uzyskanie stosownego uprawnienia jakim jest zezwolenie lub licencja, a strona na dzień kontroli ww. uprawnienia nie posiadała. Dodatkowo Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego, ponieważ pojazd, którym kierował D. S. w dniu kontroli, był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Mając na uwadze powyższe okoliczności, organ odwoławczy uznał, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób bez posiadania ważnych uprawnień, a zarazem wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ podkreślił, iż zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonywanie przez skarżącego usługi, której świadczenie wymagało posiadania licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, iż postępowanie I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kpa oraz zgromadzono w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ stwierdził ponadto, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 92 c u.t.d. Pismem z dnia 18 marca 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, w której zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 5 b u.t.d. w zw. z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. (głównie ze względu na to, że czynności skarżącego nie nosiły znamion wykonywania działalności gospodarczej); 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust 4a b u.t.d. w zw. z lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Taxify, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 18 ust 4 b pkt 1 lit c u.t.d., poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Taxify; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z lp. 1.1 oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a u.t.d., poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego. 5) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 6) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] września 2018 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu; 7) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer; 8) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 9) art. 107 § 3 kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji Taxify; 10) art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I stopnia oraz o zwrot kosztów postępowania sądowo- administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej zasadnie wywiodły, w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy, że skarżący w dniu [...] września 2018 r. wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywał przewóz okazjonalny, tj. przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, a pojazd, którym wykonywano usługę, nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym w ustawie o transporcie drogowym. Wyżej powołana ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów (art. 1 ust. 1 i 2). Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jak stanowi art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1. pojazdami zabytkowymi; 2. samochodami osobowymi: a. prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b. na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c. po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. W myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21.10.2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE . Natomiast co do warunków podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, kwestie te określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że ich podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2. pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 87 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, gdzie jak wynika z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300. 8), za usługi okazjonalne uznaje "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., I OSK 1361/06, publ. Lex nr 384423). Zestawienie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych z definicją "przewozu okazjonalnego" wywiedzioną na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 4 pkt 11 u.t.d. oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009 pozwalało uznać, że skarżący wykonywał w dniu [...] września 2018 r. odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich warunków określonych przepisami prawa. Ustalony w tym zakresie przez organ stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażera, którego przewoził z ul. [...] na Lotnisko [...] w [...]. Przewóz wykonywany był samochodem marki Volkswagen Golf o nr rej. [...]. Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji Taxify. Opłata za przejazd została opłacona za pośrednictwem aplikacji. Kierujący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż aby doszło do "skojarzenia" skarżącego jako kierowcy z potencjalnymi klientami, skarżący musiał być w aplikacji Taxify zarejestrowany jako podmiot wykonujący usługi przewozu osób. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego czynności skarżącego miały ścisły związek ze złożonym zamówieniem i wykonaną usługą przewozu, bowiem aplikacja Taxify jest wykorzystywana do przyjmowania zleceń, ich wykonywania i rozliczania się z osobą wykonującą usługi przewozu osób na podstawie umowy. Skarżący w postępowaniu administracyjnym nie podnosił, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innej osoby. Twierdzenie, że skarżący wykonywał przewóz, za który zapłatę otrzymała wyłącznie Taxify, jest nieracjonalne. Skarżący nie wskazał żadnych argumentów przemawiających za tezą, że wykonywał przewóz nieodpłatnie. Nie wskazał także, jaki stosunek prawny łączy go z Taxify - inny niż wynika to z profilu działalności Taxify. Nie ma możliwości, by bez rejestracji podmiotu w aplikacji Taxify doszło do skojarzenia kierowcy z klientem za pośrednictwem tej platformy internetowej. Fakty te są znane Sądowi z urzędu, opisano je np. w wyroku VI SA/Wa 785/18 z dnia 4 września 2018 r., na co zwrócił Sąd uwagę na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. Okoliczności powyższe wynikają w sposób nie budzący wątpliwości ze zgromadzonych przez organ dowodów: protokołu kontroli drogowej z dnia [...] września 2018 r., notatki urzędowej z tej samej daty sporządzonej przez asp. Sztab. J. B., pisma z Urzędu [...] z dnia 27 listopada 2018 r. Należy podnieść, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawił wniosków dowodowych na okoliczności przeciwne niż wynikające ze zgromadzonego przez organy w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Tym samym za nieuzasadnione uznać należy w ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, których to zarzutów pełnomocnik skarżącego dopatruje się w niewykorzystaniu przez organ wszystkich możliwości dowodowych i nieustaleniu w sposób należyty stanu faktycznego. Podkreślenia wymaga, iż przytoczone przez pełnomocnika skarżącego zarzuty nie zostały w żaden sposób uzasadnione. Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyraźnie wskazał, na jakich dowodach oparł swoją decyzję zarówno organ II, jak i I instancji. Nie można również przyznać racji skarżącemu, jakoby nie wykonywał on działalności gospodarczej. Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz drogowy osób, a dowody zebrane w sprawie świadczą o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób. Świadczy o tym w szczególności korzystanie przez skarżącego z aplikacji internetowej Taxify. Działalność wykonywana w taki sposób jest działalnością gospodarczą odpowiadającą definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1829 ze zm.) i obecnie obowiązującej ustawie prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 649 ze zm.), zatem jest to krajowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji aktualizuje się obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego, który dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, a zatem nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez ten podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Na koniec Sąd pragnie zauważyć, że wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. (C-434/15), w odpowiedzi na wniosek o wydanie na podstawie art. 267 TFUE orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez sąd gospodarczy nr 3 w Barcelonie, Hiszpania Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w niniejszym postępowaniu, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo UBER (konkurencyjna aplikacja do aplikacji TAXIFY), polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami , którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem - pasażerem, a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu. Z tych powyższych względów Sąd uznał, że skarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż została wydana w skutek prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i prawnego. Z akt sprawy wynika, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego zarówno przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób, jak i wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem spełniającym określone kryterium konstrukcyjne. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony należycie, przy zapewnieniu skarżącemu czynnego udziału. Skarżący w niniejszej sprawie oprócz zanegowania ustaleń i twierdzeń organów nie wykazał, że organy te, przeprowadzając niniejsze postępowanie administracyjne, rzeczywiście naruszyły przepisy postępowania w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego oraz niezasadności zarzutów skargi, jak również niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.