VI SA/Wa 749/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi I. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania I. O. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. nałożono na przedsiębiorcę I. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: U. karę pieniężną w wysokości 36.440 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Decyzja została doręczona stronie w dniu 21 grudnia 2007 r. Pełnomocnik strony pismem z dnia 20 lutego 2008 r. wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w związku z zaistnieniem przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Precyzując swoje żądanie poinformował, iż wnosi o wznowienie postępowania. Organ opisał przebieg postępowania w sprawie i wskazał, iż ostatecznie, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, iż w niniejszej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek określonych w art. 145 kpa. W szczególności nie wystąpiły żadne nowe, istotne dla sprawy okoliczności czy też dowody. Podkreślił, iż w trakcie kontroli drogowej I. O., kierujący osobiście pojazdem nie zgłosił jakichkolwiek nieprawidłowości w przedmiocie przebiegu kontroli, czego dowodem jest podpisany przez niego protokół kontroli bez zgłoszenia jakichkolwiek uwag, czy zastrzeżeń. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do merytorycznie do ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I. O., zwany dalej skarżącym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 6 i art. 107 § 3 kpa oraz zarzut naruszenia prawa materialnego tj. § 7 pkt 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił szereg zarzutów dotyczących ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Mając na uwadze treść zarzutów podniesionych w skardze należy podkreślić, iż przedmiotem oceny była legalność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 20010 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 roku odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r., natomiast Sąd nie dokonywał oceny zgodności z prawem ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie przyczyn wznowienia określonych w art. 145 par. 1 i art. 145a kpa, a ponadto istotą wznowieniowego postępowania jest powrót sprawy do stadium zwykłego postępowania instancyjnego co oznacza, że nową decyzję rozstrzygającą istotę sprawy wydaje się tak jak w sytuacji, gdyby sprawa nie była rozpatrywana. Zgodnie z art. 145 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przesłanki te określone są w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny. Z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 kpa ich wykładnia winna mieć charakter zwężający. W rozpoznawanej sprawie jako podstawa wniosku o wznowienie postępowania został wskazany art. 145 ust. 5 kpa. Przesłanka w nim wymieniona dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które musiały istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi, który wydał decyzje. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2000 r., I SA/Lu 9/00, Lex nr 51768: " Art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia". Pojęcie dowodu wynika przy tym z art. 75 kpa natomiast przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa (por. M. Pułło, Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, PiP 2004, z. 8, s. 52). Nie można zatem wznowić postępowania, gdy okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej, mielibyśmy wtedy bowiem do czynienia z odmienną oceną zgromadzonego materiału dowodowego po wydaniu decyzji, którą organ jest przecież związany. W myśl art. 151 § 1 organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. W rozpoznawanej sprawie w ocenie skarżącego przesłanką z art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest naruszenie przez organ par. 7 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych oraz panujące w trakcie kontroli warunki atmosferyczne a w szczególności zaleganie na stanowisku ważenia wody, lodu i błota pośniegowego a także brak urządzeń odwadniających. Zgodzić należy się z organem, iż żadna ze wskazanych okoliczności nie spełnia dyspozycji art. 145 par. 1 pkt 5 kpa. Zarzuty powyższe mogłyby być przedmiotem rozważań w sytuacji wniesienia przez skarżącego w ustawowym terminie odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżący, podnosząc argument naruszenia Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. nie powołuje się na nową okoliczność. Zarzut błędnej oceny prawnej nie może być podstawą wznowienia postępowania administracyjnego. Nie mieści się on bowiem w katalogu przyczyn wznowienia wymienionych w art. 145 kpa i art. 145a kpa. Również brak urządzeń odwadniających jak i warunki atmosferyczne panujące w dniu kontroli w tym katalogu się nie mieszczą. Reasumując należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.