VI SA/Wa 750/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant p.o. ref. staż. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] marca 2012 r. we [...] na ul. [...] (droga krajowa nr [...] ) zatrzymano do kontroli zespól pojazdów składający się z trzyosiowego samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] i dwuosiowej przyczepy marki [...] o nr rej. [...] . Zespołem pojazdów kierował H. N., który wykonywał krajowy przejazd drogowy zrzyn w imieniu S. Sp. z o.o. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 6360 (sześć tysięcy trzysta sześćdziesiąt) złotych. Spółka wniosła od powyższej decyzji odwołanie. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2012 r. ponownie nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 6360 (sześć tysięcy trzysta sześćdziesiąt) złotych, od której również złożyła ona odwołanie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2013 r. orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6360 (sześć tysięcy trzysta sześćdziesiąt) złotych, od której złożyła ona odwołanie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w następstwie czego strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. akt. VI SA/Wa 2850/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt. II GSK 1781/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 września 2015 r. sygn. akt. VI SA/W a 1657/15 oddalił skargę, w następstwie czego strona złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. o sygn. akt. II GSK 437/16 uchylił zaskarżony wyrok, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6360 (sześć tysięcy trzysta sześćdziesiąt) złotych, od której skarżący złożył odwołanie. W odwołaniu skarżący decyzji organu I instancji zarzuca naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ustawy o drogach publicznych oraz lp. 7 pkt 9 lit. d) i e), lp. 7 pkt 1 lit. b), lp. 9 pkt 4 lit. c) załącznika nr 2 do ustawy. Zdaniem spółki nastąpiło naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności, nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie pełnomocnika rzeczywistą masę przewożonych zrzyn należy ustalić w oparciu o przelicznik metrów przestrzennych na metry sześcienne. Poza tym w jego ocenie organ I instancji naruszył art. 7, 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz na zajęciu stanowiska, że nie istnieje możliwość przeliczenia metrów przestrzennych na metry sześcienne. Strona podniosła, że kierowca dokonując załadunku nie mógł wiedzieć o zaistniałych okolicznościach mających wpływ na masę zrzyny, w związku z czym dokonał załadunku zgodnie z dotychczasowymi przelicznikami. Tymczasem okazało się, że zrzyny były mokre i z dużą zawartością żywicy. Zdaniem pełnomocnika w niniejszej sprawie S. oraz kierowca dokonała załadunku takiej ilości metrów przestrzennych zrzyn sosny, aby ich łączna masa nie przekroczyła 21,21 t. czyli maksymalnej dopuszczalnej ładowności pojazdu. S. zastosowała przelicznik 0,42. gdyż taka wartość jest powszechnie stosowana przez podmioty zajmujące się produkcją tego rodzaju materiału. Strona przedstawiła wewnątrzzakładowy dokument określający normy zakładowe m.in. zrębki i okorków oraz zrzyn. Zdaniem spółki okoliczności sprawy i dowody wskazują jednoznacznie, że podmiot wykonujący przejazd drogowy dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub rzeczywista masa całkowita pojazdu nie przekraczała dopuszczalnej wielkości, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu, postępowanie winno być umorzone. Zdaniem pełnomocnika organ oparł się na niepełnych, dowolnych ustaleniach faktycznych. Poza tym skarżący zwraca uwagę. że wagi SAW 10C zgodnie ze świadectwem homologacji [...] powinny służyć wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi. nie posiadają natomiast homologacji do pomiaru masy całkowitej pojazdu, nacisku osi wielokrotnych. Dodatkowo skarżący wskazuje, że suma kar pieniężnych wynosi 5880 złotych, gdyż taka kwota wynika z treści uzasadnienia decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 260), lp. 7 pkt 1 lit. b) i c), lp. 7 pkt 9 lit. d) i e), 1p. 9 pkt 4 lit. c) załącznika nr 2 do ww. ustawy oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy — Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6360 (sześć tysięcy trzysta sześćdziesiąt) złotych, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 5880 (pięć tysięcy osiemset osiemdziesiąt) złotych. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W myśl art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 13g ust. 1b pkt 1, powyższą karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Droga krajowa nr [...] została zaliczona do dróg. po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Organ wyjaśnił, że w przypadku zespołu pojazdów składającego się z trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy dopuszczalna masa całkowita wynosi do 40 t włącznie w myśl zapisów lp. 9 pkt 4 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 ww. ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach. W przypadku podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1.3 m i mniejszej niż 1.8 ni dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 16 t w myśl zapisów lp. 7 pkt 9 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem zatwierdzenia stanowiska do ważenia pojazdów z dnia 14 grudnia 2011 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/ll o nr fabrycznych [...] i [...] . Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 30 września 2012 r. dla wagi o nr [...] i do dnia 31 grudnia 2013 r. dla wagi o nr [...] . Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono dwukrotnie, a za podstawę do stwierdzenia naruszeń przyjęto wyniki korzystniejsze dla kontrolowanego. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego zespołu pojazdów organ stwierdził następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 11,00 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) na pierwszej pojedynczej osi nienapędowej pojazdu - przekroczenie o 1,00 t, - nacisk 10,30 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) na drugiej pojedynczej osi nienapędowej pojazdu - przekroczenie o 0,30 t, - nacisk 20,60 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) na podwójnej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 4,601, - łączna masa zespołu pojazdów 50,05 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0.1 t w górę) - przekroczenie dmc o 10,05 t, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywny. W niniejszej sprawie w oparciu o zapisy załącznika nr 2 do ww. ustawy organ uznał, że nałożyć następujące kary pieniężne: Lp. 7 za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0 t: pkt 1) dla pojedynczej osi nienapędowej o nacisku osi: b) powyżej 10,0 i do 10,5 t - 480 zł c) powyżej 10,5 t do 11,0 t. -1080 zł pkt 9) dla podwójnej osi napędowej pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m o sumie nacisków osi: d) powyżej 18,0 t do 19.0 t -1080 zł e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,0 t. powyżej 19,0 t dodatkowo 900 zł Lp. 9 za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: pkt 4) zespołu pojazdów składającego się z trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy: c) powyżej 50,0 t do 64,0 t - 1440 zł. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 480 zł + 1080 zł + 1080 zł + (2 x 900 zł) + 1440 zł = 5880 zł. GITD zauważył, że organ I instancji w treści zaskarżonej decyzji dokonał błędnego zsumowania wysokości kar pieniężnych za poszczególne przekroczenia dopuszczalnych norm. Suma kar pieniężnych w niniejszej sprawie jak wskazano wyżej wynosi 5880 zł., a nie jak stwierdził organ 1 instancji 6360 zł. Organ odwoławczy rozważywszy argumenty skarżącego stwierdził, że w świetle obecnie obowiązujących regulacji prawnych nie mogą one stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ ponownie rozpoznając sprawę odnosząc się do argumentacji skarżącego, zauważył że należy mieć na uwadze zarówno stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt. II GSK 1781/14, jak również w wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r. o sygn. akt. II GSK 437/16. Odnosząc się do argumentacji strony organ wskazał, że ustawodawca przewidział możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, a mianowicie w dniu 18 października 2011 r. wszedł w życie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321). Artykuł 8 ww. ustawy stanowi, iż wchodzi ona w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) art. 1 pkt 9 w zakresie art. 64h oraz art. 5 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia: 2) art. 1 pkt 5 lit. b w zakresie art. 61 ust. 15 i 16, który wchodzi w życie w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Od dnia 19 października 2012 r. należy stosować w całości przepisy ustawy w nowym brzmieniu. Jednakże stosownie do art. 5 ust. 1 ww. ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W chwili rozpatrywania sprawy weszła w życie w całości ww. ustawa, zaś stosownie do art. 5 ust. 1 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Artykuł 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, stanowi iż postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej dotyczącej przejazdu pojazdu nienormatywnego, prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, umarza się wobec podmiotu wykonującego przejazd, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w: zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego. a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna. W niniejszej sprawie przedmiotem przewozu były zrzyny sosnowe, które należy zaliczyć do drewna, co potwierdził NSA w wyroku z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt. II GSK 437/16. Ustawa o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz.U. Nr 222, poz. 1321) wprowadziła w art. 61 ust. 15-17 w brzmieniu: przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna (ust.15). Minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, gęstość drewna, uwzględniając w szczególności gatunki drewna mające zastosowanie w przemyśle i budownictwie, jego rodzaj i postać, w jakiej jest ono przewożone, mając na uwadze potrzebę ustalenia masy przewożonego drewna w celu uniknięcia przekroczenia nacisków osi pojazdów i ograniczenia negatywnego wpływu na stan techniczny dróg (ust.16). Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, sposób przewozu ładunku, mając na względzie sposób jego rozmieszczenia i wpływ mocowania ładunku na pojeździe oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochronę środowiska (ust.17). Ustawa o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. została opublikowana dnia 18 października 2011 r.. a zatem art. 61 ust. 15-16 wszedł w życie 19 stycznia 2012 r. W dniu kontroli tj. [...] marca 2012 r. nie obowiązywały jeszcze przepisy wykonawcze tj. rozporządzenie Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna wg. przelicznika wagi drewna i jego objętości (Dz. U. z 2012 r. poz. 536). Tym samym w dniu załadunku strona nie mogła dokonać czynności zgodnie z tym rozporządzeniem. Organ odwoławczy pragnie zauważyć, że w ww. art. 61 ust. 15 nie dotyczy ustalania rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, ale wyznaczenia samej wagi ładunku drewna. Tym samym jedynym sposobem zweryfikowania masy ładunku było jego zważenie. Bez wpływu na kwestię zwolnienie z odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pozostaje okoliczność zwiększenia zrzyny pod wpływem wilgotności, żywicy. NSA w wyroku z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt. II GSK 1781/14, wskazał jednocześnie, że skoro w dniu kontroli tj. 27 marca 2012 r. nie obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska oraz Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w- sprawie określenia gęstości drewna (weszło w życie 9.05.2012 r.). to strona nie mogła dokonać przeliczeń stosując wartości określone w tym rozporządzeniu. Jednocześnie NSA stwierdził, że stosowanie "odpowiedniego przelicznika" dla ustalenia rzeczywistej masy przewożonego ładunku powinno wynikać z przepisów prawa, a nie z wcześniej stosowanych praktyk, czy też wszelkiego rodzaju instrukcji, stanowisk czy opinii wydawanych poza delegacją ustawową. Strona wskazała na okoliczność wilgotności zrzyn i ilości żywicy w jej strukturze, lecz i ta argumentacja nie zwalnia stronę z odpowiedzialności za ujawnione naruszenia. Organ podkreślił, że strona jako podmiot wykonujący zawodowo przewozy drogowe w zakresie drewna, co potwierdza posiadany wewnątrzzakładowy dokument określający normy przeliczenia metrów przestrzennych na metry sześcienne, powinna była uwzględnić okoliczność ewentualnej wilgotności zrzyny, czy tej ilości żywicy. Samo przeliczenie metrów przestrzennych na metry sześcienne i zastosowanie wewnątrzzakładowego przelicznika okazało się niewystraczające do zapewnienia wykonywania przejazdu pojazdem normatywnym. Skoro strona zajmuje się zawodowo przewozem tego rodzaju ładunków jak zrzyny, to stanowisko (oświadczenie z dnia 05.04.2012 r.) innego podmiotu tj. M.Sp. z o.o., że kierowca nie zdawał sobie sprawy z tego, że są one mokre i z dużą zawartości żywicy, nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność strony. To strona jako podmiot zawodowo zajmujący się przewozem tego typu ładunków winna była uwzględniać taką ewentualność. NSA w wyroku z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt. II GSK 1781/14, przesądził o braku należytej staranności przy organizowaniu przewozu. Kontrolowanym zespołem pojazdów przewożono 60 mp (metrów przestrzennych) zrzyny sosnowej w wiązkach. Chcąc dokonać przeliczenia metrów przestrzennych na metry sześcienne należałoby więc zastosować tabelę współczynników zamiennych określoną w Polskiej Normie PN-D-95000. W przypadku sosny tabela współczynników zamiennych określona w tej normie zawiera współczynniki zamienne odpowiednio dla różnych grup, a w przypadku zrębek dotyczy: - zrębki leśne przemysłowe: kawałki drewna o określonych wymiarach i jakości przeznaczone do wyrobu phi wiórowych i pilśniowych oraz używane do produkcji żelazostopów, - zrębki leśne opałowa: kawałki o określonych wymiarach i jakości przeznaczone dla celów opałowych. Norma PN-D-95000 nie zawiera współczynników zamiennych dla zrzyny sosnowej o nieregularnych kształtach i rozmiarach przeważonej w wiązkach. W dniu kontroli nie istniała więc możliwość przeliczenia 60 metrów przestrzennych na metry sześcienne przy jej pomocy, a co za tym nie występowała możliwość dokonania wyliczenia matematycznego, szacunkowego rzeczywistej masy całkowitej. Zdaniem organu nie istniała możliwość legalnego określenia masy przewożonego drewna na podstawie przepisów prawa. Strona dokonała wyliczenia na podstawie wewnątrzzakładowych (prywatnych) regulacji, co nie świadczy, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych przejazdem, nie miała wpływu na powstanie naruszenia. S. jako podmiot zajmujący się przewozem tego typu ładunków (zrzyny sosnowej) powinien był uwzględnić ewentualne znaczne zawilgocenie i dużą ilość żywicy, co wpływało na masę przewożonego ładunku. Tymczasem jak wykazała kontrola i postępowanie administracyjne, strona ww. okoliczności nie uwzględniła przy realizacji przejazdu drogowego, a zatem nie sposób przyjąć, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Organ zauważył, że tabela gęstości gatunków drewna mającego zastosowanie w przemyśle i budownictwie przewożonego środkami transportu przewiduje, że w przypadku sosny, gęstość drewna wyrażona w kg/m³ to 740. Organ wskazał, że nawet dokonując hipotetycznych wyliczeń uwzględniając przelicznik metrów przestrzennych na metry sześcienne, stosowany przez stronę tj. 0,42 oraz zapisy ww. rozporządzenia z dnia 2 maja 2012 r., stwierdzić należy, że waga ładunku wynosiła 18.648 kg (60 mp x 0,42 = 25,2; 25,2 x 740 kg/m3= 18.648 kg) i przy uwzględnieniu masy własnej zespołu pojazdów która wynosiła 22790 kg, nastąpiło przekroczenie łącznej masy zespołu pojazdów z ładunkiem. To również potwierdza, że strona nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i miała wpływ na powstanie naruszenia. W związku z powyższym organ uznał, że nie ma podstawy do umorzenia postępowania wobec strony na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Odnosząc się do kolejnych argumentów skarżącego, organ zauważył, że kontroli dokonano za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...] , które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] w dniu 6 października 2010 r. z datą ważności do 30 września 2012 r. dla wagi o nr [...] i z dnia 20 grudnia 2011 r. z datą ważności do dnia 31 grudnia 2013 r. dla wagi o nr [...] . Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt. II GSK 1781/14 przedmiotowe wagi posiadały w dacie kontroli aktualne Świadectwo Homologacji UE nr [...] , Deklarację zgodności wydaną przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badenii [...] oraz Instrukcję obsługi wag SAW 10C/II, które wskazanych przez Sąd ograniczeń nie zawierają. Z treści Świadectwa Homologacji załączonego do instrukcji wag SA W 10C/Il wynika, że spełniają wymogi dyrektywy nr 90/384/EWG (zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wad nieautomatycznych) wdrożonej do systemu prawa polskiego rozporządzeniem Ministra Gospodarki. Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, paz. 23). Zgodnie z § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia wagi nieautomatyczne służą do określenia masy będącej podstawą obliczania kar. Zatem wagi te mogą służyć do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (DMC i pomiaru nacisku osi). Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przywołane przez Sąd I instancji pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 26 września 2013 r. sporządzone przede wszystkim po dacie wydania zaskarżonej decyzji. Kontrolę przeprowadzono w miejscu zbadanym pod kątem pochylenia terenu legitymującym się protokołem z pomiarów pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 14 grudnia 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. uzupełnił materiał dowodowy o dokumenty tj. poświadczone tłumaczenie z języka angielskiego od I. INC (producenta wag SAW 10C/II) z dnia 10 grudnia 2014 r., upoważnienie producenta z dnia 12 grudnia 2014 r., sprawozdanie z pracy pi. Sprawdzanie błędów pomiaru nacisku osi wielokrotnej oraz masy całkowitej pojazdu samochodowego metodą ważenia "oś po osi" przy użyciu pary wag statycznych z dnia 17.11.2015 r., pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 1 czerwca 2016 r., dotyczące wyznaczania masy całkowitej pojazdu za pomocą przenośnych wag nieautomatycznych, poprzez sumowanie nacisków poszczególnych osi. Do strony przesłano również kopię instrukcji obsługi wag SAW/Seria II (która dotyczy m.in. wag SAW 10C/II) i świadectwo homologacji tych wag. Pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. "S." Sp, z o.o. wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez: a) błędne zastosowanie przepisu art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 1b pkt 1, ust. 2, art. 40 c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych dalej "ustawa I" oraz lp. 7 pkt 1 lit. b) i c), Ip. 7 pkt 9 lit. d) i e), Ip. 9 pkt 4 lit. c) załącznika nr 2 do ustawy I oraz art 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do nałożenia kary za przekroczenie całkowitej dopuszczalnej masy o ponad 10 ton oraz za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na poszczególne osie pojazdu, b) niezastosowanie przepisu art. 5 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, dalej jako ustawa II, w sytuacji gdy ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji bezsprzecznie wynika, że podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a dokonane przez organ pomiary uniemożliwiały prawidłowe określenie masy całkowitej pojazdu, c) niezastosowanie przepisu art, 61 ust. 15 i 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym - dalej jako ustawa III, który to przepis wszedł w życie z dniem 18 stycznia 2012 r. i obowiązywał w dacie dokonywania kontroli w przedmiotowej sprawie, d) niezastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 02 maja 2012 r. w sprawie określania gęstości drewna - wydane na podstawie obowiązujących w dacie dokonania kontroli przepisów Ustawy III - pomimo, iż przedmiotowa sprawa rozpatrywana była już kilkakrotnie przez organy administracji po dacie wejścia Rozporządzenia w życie, a prawidłowe rozstrzygnięcie wymaga właściwego określenia wagi ładunku drewna w oparciu o przelicznik jego gęstości; 2) naruszenie przepisów postępowania przez: a) niezastosowanie art, 7 oraz 77 k.p.a., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez GITD, że organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie przekroczenia przez pojazd Silva nacisku poszczególnych osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej 5-osiowego zespołu pojazdów, a także przyjęcie, że użyte podczas kontroli 5-osiowego zespołu pojazdów wagi typu SAW 10C mogły zostać użyte do pomiarów osi wielokrotnych oraz masy całkowitej 5-osiowego zespołu pojazdów, podczas gdy prawidłowość uzyskanych za pomocą wag typu SAW 10C wyników pomiaru budzi poważne wątpliwości. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła podniesione zarzuty podnosząc, że w przedmiotowej sprawie ustalenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nie powinno odbywać się poprzez tradycyjny wagowy pomiar, a w oparciu o właściwe przeliczniki gęstości drewna. Kontrolowanym zespołem pojazdów transportowana była zrzyna sosnowa z miejscowości [...] do [...] . S. dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstałe naruszenie. W miejscowości [...] kierowca H. N. dokonał załadunku zrzyny sosny w ilości 60 mp. Przy dokonywaniu wcześniejszych załadunków masa całkowita 60 mp zrzyny nigdy nie przekroczyła 18 ton (średnia masa kształtowała się zazwyczaj na poziomie 12-14 ton). Silva oraz jej kierowcy bazując na dotychczasowym doświadczeniu oraz danych historycznych przy dokonywaniu wcześniejszych załadunków posiadali uzasadnione podstawy aby zakładać, iż 60 mp zrzyny sosny mieści się w przedziale wagowym i nie przekracza 18-19 ton. W przedmiotowej sprawie wyższa niż dotychczas masa zrzyny mogła być wynikiem silnych opadów deszczu, które miały miejsce tuż przed dokonaniem załadunku lub produkcją zrzyny z bardzo świeżego drewna. O powyżej zaistniałych przyczynach zwiększonej masy zrzyny świadczy również oświadczenie firmy M. Sp. z o.o. prowadzącej plac załadunkowy w miejscowości [...] (w aktach sprawy), zgodnie z którym zrzyny były mokre i z dużą zawartością żywicy. W związku z powyższym kierowca dokonując załadunku nie mógł wiedzieć o zaistniałych okolicznościach mających wpływ na masę zrzyny i dokonał załadunku zgodnie z dotychczasowymi przelicznikami i standardami tj. maksymalnie 60 mp. Przyczyną zwiększenia masy całkowitej były zatem okoliczności, na które zarówno Silva jak i kierowca nie mieli żadnego wpływu. Stosując przepisy ustawy III oraz Rozporządzenia masa ładunku 60 mp zrzyny sosny nie powinna była przekroczyć 19 ton (60 mp x 740 - gęstość x 0,42 - przelicznik = 18,648 ton). Dopuszczalna łączna ładowność samochodu oraz przyczepy (zgodnie ze wskazaniami Protokołu) wynosiła 21.210 ton. A zatem S. (oraz kierowca) stosując przepisy ustawy III oraz rozporządzenia zachowała należytą staranność i dokonała załadunku takiej ilości metrów przestrzennych zrzyny sosny, aby jej łączna masa nie przekroczyła 21,210 ton (czyli maksymalnej dopuszczalnej ładowności samochodu i przyczepy). Powyższe zmiany przepisów były odpowiedzią na niezwykle problematyczną kwestię określania masy przewożonego drewna w celu zachowania właściwych parametrów masy pojazdu i nacisku na osie. Gęstość drewna - miernik, jakim posługuje się Rozporządzenie jest jedną z podstawowych właściwości drewna (stosunek masy do objętości) i cechuje ją zmienność w zależności od występowania wielu czynników, m.in. od gatunku i wilgotności drewna oraz wieku czy siedliska, na jakim rosło. Przelicznik metrów przestrzennych na metry sześcienne stosowany dla zrzyny wynosi 0,42 i jest powszechnie stosowany przez podmioty zajmujące się produkcją, załadunkiem oraz transportem tego rodzaju drewna. Silva przedłożyła do akt sprawy wewnątrzzakładowy dokument określający normy zakładowe m.in. dla zrębki i okorków oraz zrzyn, z którego wynika że przelicznik z mp na m3 dla zrzyn wynosi 0,42. Taki przelicznik jest powszechnie stosowany i akceptowany również przez inne podmioty działające na rynku. Co więcej, stosowany przez Silva analogiczny przelicznik 0,43 (dla zrębki) jest używany również przez Lasy Państwowe. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której organ odwoławczy przychyla się z jednej strony do prezentowanego przez Silva sposobu liczenia masy całkowitej zespołu pojazdów i wskazuje że doszło do przekroczenia łącznej dopuszczalnej masy całkowitej o 1438 kg, z drugiej jednak strony utrzymuje w mocy decyzje organu DWITD, która nakłada na Silva karę ze przekroczenie łącznej masy zespołu pojazdów powyżej 50 do 64 ton (a wiec łącznie o 10,5 tony). Należy zauważyć, iż kara przy przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej o 1438 kg wyniosłaby w przedmiotowej sprawie 600 zł, natomiast za przekroczenie o 10,5 tony GITD nałożył na S. karę w wysokości 1440 zł. Silva nie zgodziła się również z twierdzeniami GITD dotyczącymi niedochowania należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Ponadto spółka wielokrotnie podkreślała, iż użyte w trakcie kontroli wagi typu SAW 10 C nie nadają się do prawidłowego określenia masy całkowitej pojazdu oraz nacisku poszczególnych osi pojazdu 5- osiowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie zauważyć należy, że niniejsza sprawa podlegała już dwukrotnie rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że Sąd orzekając w niniejszej sprawie na mocy przepisu art. 190 p.p.s.a. jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. W konsekwencji należy uznać, iż związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego,w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenie odpowiedzi na pytanie w jaki sposób w niniejszej sprawie należało ustalić masę przewożonego drewna tj. zrzyny sosnowej w celu zachowania właściwych parametrów masy pojazdu i nacisku na osie. Czy poprzez zważenie pojazdu jak uczynił to kontrolujący organ czy też odwołując się do treści rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna wg. przelicznika wagi drewna i jego objętości (Dz. U. z 2012 r. poz. 536). Na wstępie podkreślić należy, że ustawia o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz.U. Nr 222, poz. 1321) wprowadziła w art. 61 ust. 15-16 w brzmieniu: przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna (ust.15). Minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, gęstość drewna, uwzględniając w szczególności gatunki drewna mające zastosowanie w przemyśle i budownictwie, jego rodzaj i postać, w jakiej jest ono przewożone, mając na uwadze potrzebę ustalenia masy przewożonego drewna w celu uniknięcia przekroczenia nacisków osi pojazdów i ograniczenia negatywnego wpływu na stan techniczny dróg (ust.16). Ustawa o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. została opublikowana dnia 18 października 2011 r., a zatem art. 61 ust. 15-16 wszedł w życie 19 stycznia 2012 r. W dniu kontroli tj. 27 marca 2012 r. nie obowiązywały jeszcze przepisy wykonawcze tj. rozporządzenie Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna wg. przelicznika wagi drewna i jego objętości (Dz. U. z 2012 r. poz. 536). Tym samym jak zauważył organ w dniu załadunku strona nie mogła dokonać czynności - dotyczących obliczenia wagi ładunku drewna - zgodnie z tym rozporządzeniem. Podkreślenia wymaga, że kwestia ta przesądzona została w wydanym w niniejszej sprawie wyroku NSA z dnia 17 marca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1781/14, w którym Sąd podkreślił, że w dniu kontroli nie obowiązywało ww. rozporządzenie Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna wg. przelicznika wagi drewna i jego objętości, a zatem – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – w chwili załadunku zespołu pojazdów strona nie mogła dokonać tej czynności w zgodzie z tym rozporządzeniem. Jednocześnie NSA stwierdził, że stosowanie odpowiedniego przelicznika dla ustalenia rzeczywistej masy przewożonego ładunku powinno wynikać z przepisów prawa, a nie z wcześniej stosowanych praktyk, czy też wszelkiego rodzaju instrukcji, stanowisk czy opinii wydawanych poza delegacją ustawową. Pomimo, więc brzmienia art. 61 ust. 15 Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości ustalonej dla danego gatunku drewna, wobec braku przepisów wykonawczych nie istniała podstawa prawna do obliczenia masy przewożonego ładunku w postaci zrzyny sosnowej. Tym samym nie istniała możliwość legalnego określenia masy przewożonego drewna na podstawie przepisów prawa. Jak zauważył organ strona dokonała wyliczenia na podstawie wewnątrzzakładowych (prywatnych) regulacji, co nie świadczy, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych przejazdem, nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W świetle powyższego, zdaniem orzekającego ponownie sądu, za prawidłowe uznać należy stanowisko organu, że jedynym sposobem zweryfikowania masy ładunku było jego zważenie. Hipotetyczne wyliczenie przez organ masy ładunku na podstawie nie obowiązującego jeszcze w dniu kontroli ww. rozporządzenia, przy uwzględnieniu przelicznika z metrów przestrzennych na metry sześcienne, brew twierdzeniom strony nie uzasadniało nałożenia kary pieniężnej w niższej wysokości, lecz potwierdziło że pojazd był nienormatywny w dacie kontroli. Zdaniem Sądu bez wpływu na kwestię zwolnienie z odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pozostaje okoliczność zwiększenia masy zrzyny pod wpływem wilgotności, żywicy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 1781/14, przesądził o braku należytej staranności przy organizowaniu przewozu. W ww. wyroku stwierdził, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, iż strona dokonała należytej staranności przy organizacji przewozu. Faktem powszechnie znanym, niewymagającym dowodu jest to, że drewno nasiąknięte wodą zwiększa swoją masę. Zatem zawodowy przewoźnik powinien zabezpieczyć ładunek przewożony w kontenerach przed opadami chociażby poprzez zabezpieczenie plandekami. Jeżeli natomiast dopuszcza do załadunku drewna o zwiększonej masie spowodowanej wilgotnością z powodu opadów deszczu, to należało załadować odpowiednio mniejszą ilość drewna, a także zważyć zespół pojazdów przed przy stąpieniem do przewozu, aby uniknąć nałożenia kary. Z powyższego wynika, że wbrew stanowisku skarżącej, jako zawodowy przewoźnik nie dochowała należytej staranności przy organizowaniu przewozu. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty strony dotyczące nieprawidłowości w zakresie kontroli dokonanej za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...] . W dniu kontroli wagi legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] w dniu 6 października 2010 r. z datą ważności do 30 września 2012r. dla wagi o nr [...] i z dnia 20 grudnia 2011 r. z datą ważności do dnia 31 grudnia 2013 r. dla wagi o nr [...] . Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt. II GSK 1781/14 przedmiotowe wagi posiadały w dacie kontroli aktualne Świadectwo Homologacji UE nr [...] , Deklarację zgodności wydaną przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej Badenii [...] oraz Instrukcję obsługi wag SA W 10C/I1. które wskazanych przez Sąd ograniczeń nie zawierają. Z treści Świadectwa Homologacji załączonego do instrukcji wag SAW 10C/Il wynika, że spełniają wymogi dyrektywy nr 90/384/EWG (zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wad nieautomatycznych) wdrożonej do systemu prawa polskiego rozporządzeniem Ministra Gospodarki. Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004, Nr 4, paz. 23). Zgodnie z § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia wagi nieautomatyczne służą do określenia masy będącej podstawą obliczania kar. Zatem wagi te mogą służyć do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu (DMC) i pomiaru nacisku osi. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 26 września 2013 r. sporządzone przede wszystkim po dacie wydania zaskarżonej decyzji (21 sierpnia 2013 r.), a nadto z uwagi na to, że wyjaśnienia, instrukcje lub pisma resortowe, niewydane na podstawie delegacji ustawowej, nie mogą stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięć administracji. Ponadto jak zauważył NSA przedmiotowe wagi posiadają certyfikat zatwierdzenia WE nr [...] , wobec tego ocena funkcjonalności tych wag może być dokonywana w oparciu o wymieniony wyżej stan prawny, a nie opinię GUM. Wynikający z protokołu kontroli sposób ważenia nie budzi zastrzeżeń. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.