VI SA/Wa 751/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2005 roku sprawy ze skargi A. B. na Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2005 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia okresu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. stwierdza, że decyzja co do której stwierdzona została nieważność nie podlega wykonaniu. VISA/Wa 751/05 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 roku Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 110 ustawy z dnia 27 sierpnia 2005 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz.U.nr 210, poz.2135/, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2004 roku stwierdzającą, że A. M. podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzonej działalności pozarolniczej w okresie od [...] stycznia 1999 roku do nadal. Prezes NFZ podzielił stanowisko organu I instancji i nie znalazł podstaw do jego zmiany. Podkreślił, że dla określenia okresu objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania działalności pozarolniczej znaczenie ma moment rozpoczęcia i zakończenia wykonywania takiej działalności zgodny z przepisami prawa, nie zaś zaprzestanie jej wykonywania np. wskutek zawieszenia działalności z uwagi na brak osiągania dochodów. Zatem czas objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego tych osób, a więc także ubezpieczeniem zdrowotnym, jest tożsamy z czasem prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne szczególne przepisy. Podjęcie działalności gospodarczej może nastąpić po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców z zastrzeżeniem ustępów 2 i 3 art. 7 ustawy z dnia 19 listopada 1999 roku Prawo działalności gospodarczej. Od decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2005 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła A. M. wnosząc o jej uchylenie w części określającej podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w okresie od [...] stycznia 2004 roku do dnia [...] grudnia 2004 roku. Podniosła, iż w roku 2004 nie prowadziła działalności pozarolniczej. Fakt ten zgłosiła w Urzędzie Skarbowym i Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. [...] grudnia 2004 roku wyrejestrowana swoją działalność u Burmistrza w S.. W odpowiedzi na skargę Narodowy Fundusz Zdrowia wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, skarga jako zasadna podlega uwzględnienie aczkolwiek z innych powodów aniżeli w niej zostały podniesione. Warunkiem skuteczności czynności prawnej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej odwołania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania i w konsekwencji ostateczność decyzji administracyjnej. W pierwszej kolejności obowiązkiem organu odwoławczego jest więc zbadanie, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Powyższa reguła wynika wprost z art. 134 kpa. Organ odwoławczy uchybił tej zasadzie. A. M. odpis decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2004 roku otrzymała 21 grudnia 2004 roku, co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru. Odwołanie od tej decyzji nadała 29 grudnia 2004 roku w zagranicznym urzędzie pocztowym, co potwierdza znajdująca się w aktach administracyjnych koperta. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że dla zachowania terminu do wniesienia odwołania jest nadania odwołania w polskim urzędzie pocztowym. Nawet nadanie odwołania w terminie, w jakimkolwiek urzędzie pocztowym za granicą nie ma wpływu na zachowanie terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem już nadanie odwołania w zagranicznym urzędzie pocztowym miało miejsce z uchybieniem terminu. Ostatnim dniem terminu do wniesienia odwołania był bowiem 28 grudnia 2004 roku. W ocenie sądu, A. M. złożyła odwołanie po upływie terminu do jego wniesienia. Zgodnie bowiem z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz.U. nr 210, poz. 2135/ odwołanie od decyzji dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu wnosi się do Prezesa Funduszu w terminie siedmiu dni od daty otrzymania decyzji. Mimo wniesienia odwołania z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, organ odwoławczy rozpoznał odwołanie. Stanowi to rażące naruszenie prawa /art. 156 § 1 pkt 2 kpa/. Oznacza bowiem weryfikację decyzji ostatecznej w postępowaniu odwoławczym. Wobec tego, że decyzja dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa jest w art. 156 § 1 kpa, sprawa została z urzędu skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.