VI SA/Wa 752/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 12 marca 2009 r. J. N. zwrócił się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od postanowienia ww. organu z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] września 2006 r., nakładającej na skarżącego karę pieniężną. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na wyrok Sądu Najwyższego (IV CKN 163/01) wskazując, iż poprzez analogię odnosi się on do jego sprawy. Poinformował również, iż w związku z prowadzoną działalnością nie jest w stanie odbierać awizowanych przesyłek, które nie są wydawane jego małżonce. W odpowiedzi na ww. wniosek, Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 4 lutego 2010 r. poinformował skarżącego, iż postanowienie tego organu z dnia [...] kwietnia 2007 r. jest ostateczne, a jednym środkiem zaskarżenia jest skarga do sądu administracyjnego. Pismem z dnia 7 marca 2010 r. J. N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe pismo. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej z przyczyn przedmiotowych, a mianowicie z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy te orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Odnosząc powyższy przepis na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż pismo Głównego Inspektora transportu Drogowego z dnia 4 lutego 2010 r. nie jest żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Ewidentnie nie jest ono decyzją ani postanowieniem wydawanym w postępowaniach wymienionych w pkt 2 - 3. Tym samym kluczową kwestią dla określenia możliwości poddania ww. pisma kontroli sądu administracyjnego pozostaje ustalenie, czy można je uznać za określony w art. 3 § 2 pkt. 4 p.p.s.a. inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akt lub czynność, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, charakteryzuje się tym, że jest podejmowany w sprawie indywidualnej, jest skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek miedzy przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na taki akt lub czynność jest kryterium "z zakresu administracji publicznej". Kolejnym elementem aktów i czynności jest element władztwa administracyjnego. Działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, adresat jest związany tym jednostronnym działaniem, a jednostronne działanie jest zagwarantowane możliwością stosowania środków przymusu państwowego. Te trzy elementy nie zawsze muszą wystąpić łącznie. Mając na uwadze powyższe kryteria, stwierdzić należy, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo ich nie spełnia. Nie dotyczy bowiem uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślić należy, iż sformułowanie "dotyczy" użyte w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się jedynie do bezpośredniego i ścisłego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem bądź obowiązkiem. Tymczasem zaskarżone pismo z dnia 4 lutego 2010 r. w żaden sposób nie ustala jakiegokolwiek obowiązku, jak również nie umożliwia realizacji konkretnego uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, stanowi jedynie informację organu o zaistniałym stanie sprawy. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Uwzględniając powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.