VI SA/Wa 754/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę Pismem z dnia 6 stycznia 2005 r., skierowanym do Urzędu Miejskiego w W., S. O. – dalej zwany skarżącym, wystąpił o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi gminnej) ulicy D. róg B. w celu umieszczenia obiektu budowlanego – kiosku handlowego, na okres 1 roku. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...] W. zezwolił skarżącemu za zajęcie odcinka pasa drogowego drogi gminnej ulicy B. w celu funkcjonowania w nim sklepu warzywno – spożywczego, na okres od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Ustalił także stosowną opłatę za zajęcie pasa drogowego. Pismem z dnia 6 lutego 2006 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy W. W. z podaniem o udzielenie mu ulgi podatkowej na zajęcie pasa drogowego od 1 stycznia 2006 r. Prośbę swą motywował złym stanem zdrowia. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] Prezydent Miasta [...] W. działając na podstawie art. 19 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 , art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, dalej zwana udp), art. 104 kpa nałożył na skarżącego karę pieniężną 4736,00 złotych za zajęcie pasa drogowego ul. D. róg ul. B. pod istniejący pawilon handlowy z przekroczeniem terminu zajęcia w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 6 lutego 2006 r. Wysokość kary pieniężnej wynikała z iloczynu zajętej powierzchni 32 m2, ustalonej stawki opłat w wysokości 0,40 zł/m2/dzień powiększonej 10 krotnie i 37 dni zajęcia terenu. W uzasadnieniu organ wskazał, że termin ważności zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w powyższej lokalizacji upłynął 31 grudnia 2005 r. Właściciel obiektu był zobowiązany do dnia 31 października 2005 r. wystąpić ze stosownym wnioskiem o przedłużenie terminu ważności zezwolenia, lecz uczynił to dopiero 6 lutego 2006 r., tj., 37 dni po upływie terminu ważności przedmiotowego zezwolenia. W odwołaniu z dnia 10 kwietnia 2004 r. od powyższej decyzji skarżący podniósł, iż opóźnienie w złożeniu wniosku wynikało ze złego stanu jego zdrowia. Od dnia 13 grudnia 2005 r. do dnia 29 grudnia 2005 r. przebywał w Klinice Akademii Medycznej w W., gdzie przeszedł dwie operacje. Dopiero 6 lutego 2006 r. jego stan zdrowia poprawił się na tyle aby mógł złożyć przedmiotowy wniosek. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismem z dnia 13 czerwca 2006 r. Burmistrz Dzielnicy W. Miasta [...] W. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o wyjaśnienie rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...]. Wskazał, że pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a jego uzasadnieniem istnieje sprzeczność. Pismem z dnia 10 sierpnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. poinformowało skarżącego, iż wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...]. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, stwierdziło nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, iż pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w sentencji decyzji a jej uzasadnieniem zachodzi sprzeczność. Taki stan rzeczy powoduje, że powyższa decyzja jest dotknięta wadą powodującą jej nieważność. Strona nie złożyła skargi na tę decyzję. Decyzja jest prawomocna. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. po rozpoznaniu odwołania skarżącego z dnia 10 kwietnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] W. z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, iż zezwolenie skarżącego na zajęcie pasa drogowego wygasło dnia 31 grudnia 2005 r. Skarżący wniosek o wydanie zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego złożył dopiero 6 lutego 2006 r. co oznacza, że w okresie od 1 stycznia 2006 r. do dnia złożenia wniosku zajmował pas drogowy bez prawem wymaganego zezwolenia. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz treść art. 40 udp. wywodził, że w przypadku stwierdzenia zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia organ ma obowiązek nałożyć karę pieniężną. W takiej sytuacji dla treści rozstrzygnięcia nie mają znaczenia powody, które były przyczyną zaistnienia takiego stanu faktycznego. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt. 3, art. 7 i 8 Kpa. W uzasadnieniu podniósł, iż w jego ocenie jego sprawa została rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...]i organ nie ma prawa rozstrzygać ponownie w jego sprawie. Podniósł, iż nieuwzględnienie przez organ przyczyn opóźnienia w złożeniu przedmiotowego wniosku jest równoznaczne z nieuwzględnieniem słusznego interesu strony i narusza zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności czy celowości rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej zwana p.p.s.a.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają obwiązującego prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zdaniem skarżącego skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskutek rozpoznania odwołania od decyzji z dnia [...]marca 2006 r. uchyliło tę decyzję decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] to zaskarżona decyzja wydana po ponownym rozpatrzeniu ww odwołania jest decyzją wadliwą i nieważną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Skarżący, jak wynika ze skargi uznaje bowiem, iż podjęcie przez SKO decyzji z dnia [...] maja 2006 r. oznacza, że odwołanie jego zostało już rozpoznane i tym samym sprawa została ostatecznie rozstrzygnięta. Podnieść jednak należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawomocną decyzją z dnia [...] października 2006 r. stwierdziło nieważność decyzji z dnia [...] maja 2006 r., z której wydaniem strona wiąże zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Tym samym decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Konsekwencją tego stanu rzeczy była konieczność ponownego rozpoznania odwołania strony od decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. Prawidłowo zatem zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa) organ II instancji odwołanie strony rozpoznał wydając w dniu [...] marca 2007 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] W. z dnia [...] marca 2006 r. Zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 kpa jest zatem zarzutem chybionym nie znajdującym oparcia w stanie sprawy i obowiązującym prawie. Nie budzą przy tym wątpliwości ustalenia obu organów co do tego, iż wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego został złożony w dniu 6 lutego 2006 r., zaś wcześniejsze zezwolenie opiewało na okres od 1 lipca 2004 r. do 31 grudnia 2005 r. i w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 6 lutego 2006 r. strona zajmowała pas drogowy bez zezwolenia. Te okoliczności strona przyznała. W tym stanie rzeczy, w świetle art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych organ I instancji był zobligowany do nałożenia stosownej kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Kara taka została przez organ ustalona zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 2 cyt. ustawy na kwotę 4736 złotych i nałożona na stronę decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Strona co do wysokości kary również nie wnosi żadnych zastrzeżeń. Odwołuje się do swojego stanu zdrowia i dolegliwości, które uniemożliwiły w ocenie strony wcześniejsze złożenie wniosku. Przepisy powołanej ustawy stanowiące podstawę materialnoprawną decyzji nie przewidują jednak możliwości swoistego przywrócenia terminu do złożenia wniosku ani nie uzależniają wymierzenia przedmiotowej kary od uznania organu. Należy przy tym podnieść iż decyzja o nałożeniu kary jest decyzją administracyjną zaś kwestia zawinienia nie jest przesłanką odpowiedzialności w sferze prawnoadministracyjnej. Okoliczności w jakich doszło do złożenia wniosku dopiero w dacie 6 lutego 2006 r. nie podlegają zatem badaniu i ocenie organu w ramach postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2006 r. ani też w ramach postępowania odwoławczego w związku z odwołaniem strony od tej decyzji. Stosownie bowiem do powołanych przepisów organ był zobowiązany do nałożenia kary w sytuacji, gdy strona zajmowała we wskazanym okresie pas drogowy bez zezwolenia. Taka sytuacja co bezsporne miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Taki stan rzeczy oznacza, iż wydane w sprawie decyzje nie naruszają obowiązującego prawa. Podkreślić przy tym ponownie należy iż Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonych aktów jedynie pod względem ich legalności. Podstawą uwzględnienia skargi w świetle art. 145 p.p.s.a. może być zatem stwierdzenie, iż decyzja została podjęta z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa procesowego, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź tez w przypadku przyczyn z art. 145 kpa stwierdzenia nieważności decyzji. Żadna z tych podstaw w sprawie, zdaniem Sądu, nie występuje. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.