VI SA/Wa 759/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) Starosta M. skierował J. W., skarżącego w niniejszej sprawie, na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zw. z przekroczeniem 24 pkt za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący w dniach od [...] października 2005 r. do [...] października 2006 r., a więc w okresie poniżej 1 roku, dopuścił się wykroczeń, za które uzyskał 31 punktów. Popełnienie tych wykroczeń miało miejsce w dniach: [...] października 2005 r. (6 pkt.), [...] marca 2006 r. (4 pkt.), [...] lipca 2006 r. (4 pkt.) i [...] października 2006 r. (17 pkt.). Taki stan rzeczy w świetle art. 130 ust 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oznacza, zdaniem organu, iż zachodzi podstawa do skierowania strony na ponowne sprawdzenie kwalifikacji. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji podnosząc, że wpis 17 pkt z tytułu wykroczenia z [...] października 2006 r. został prawomocnie stwierdzony przez sąd [...] maja 2007 r. i dlatego poprzednie wpisy punktów powinny być wykreślone z mocy prawa po upływie 1 roku od popełnienia wykroczeń, a wówczas nie przekroczyłby 24 pkt. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, iż w świetle art. 130 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie można przyjąć za słuszną argumentacji skarżącego, że punkty wpisane tymczasowo przed uprawomocnieniem się rozstrzygnięcia mogą być liczone do sumy 24 pkt dopiero po uprawomocnieniu się rozstrzygnięć, a nie od chwili zdarzenia, za które zostały naliczone, gdyż byłoby to sprzeczne z intencją ustawodawcy wyrażoną w powołanym przepisie. W skardze na tę decyzję J. W. wniósł o jej uchylenie i uchylenie decyzji I instancji. Zdaniem skarżącego czas uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu za wykroczenie drogowe ma znaczenie dla sumowania przypisanych punktów karnych. Niezależnie od kwestii przedawnienia punktów karnych wpisanych w 2005 r. z dniem [...] października 2007 r. powinny, zdaniem skarżącego ulec wykreśleniu punkty karne za jedno wykroczenie z dnia [...] października 2005 r. W tej sytuacji organy nie mogą powoływać się na okoliczność wpisania "tymczasowych" 17 pkt po upływie 1 roku od dnia wykroczenia zwłaszcza, że wyrok Sądu jest inny niż treść mandatów, bo Sąd uznał go winnym tylko w jednej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...] września 2008 r. skarżący oświadczył, że jest Przewodniczącym Rady Powiatu i w związku z tym występuje nadrzędność służbowa między nim a W. B., który decyzję z [...] listopada 2007 r. podpisał, a zatem doszło w jego ocenie do naruszenia art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a., co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd dopuścił dowód z przesłanej przy piśmie skarżącego z dnia [...] września 2008 r. uchwały Nr [...] Rady Powiatu M., z dnia [...] listopada 2002 r., uchwały Nr [...] Rady Powiatu z [...] listopada 2002 r., uchwały Nr [...] Rady Powiatu M. z dnia [...] listopada 2006 r. oraz Statutu Powiatu M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja z [...] listopada 2007 r. nie naruszają bowiem obowiązującego prawa. Stosownie do art. 24 § 1 pkt 7 pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. Taka nadrzędność służbowa między skarżącym a podpisującym decyzję z dnia [...] listopada 2007 r., zdaniem Sądu nie zachodzi. Przyczyna określona w powołanym przepisie odwołuje się do pojęcia, które związane jest zarówno ze stosunkiem pracy, jak i organizacją, podziałem pracy w urzędzie, jak i jego zadaniami. W sprawie należy mieć zatem na uwadze przepisy ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. 2001 r., Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) oraz ustawę z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych Dz. U. 2001 r., Nr 142, poz. 1593 z późn. zm. określającą m.in. status prawny pracowników zatrudnionych w starostwie powiatowym. W szczególności należy uwzględnić przepisy art. 26, 27, 32, 34, 38 ustawy o samorządzie gminnym i przepisy art. 1, 2 i 4 ustawy o pracownikach samorządowych. Z art. 35 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że starosta jest kierownikiem Starostwa Powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników Starostwa. Tym samym zwierzchnikiem służbowym W. B. jest Starosta M. i z tego tytułu istnieje między nimi nadrzędność służbowa w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. Należy przy tym podnieść, iż taka relacja nie zachodzi również między skarżącym a Starostą M. Starosta pozostaje w stosunku pracy ze starostwem jako pracodawcą samorządowym, a jedynie niektóre czynności z zakresu prawa pracy może wykonywać Przewodniczący Rady Powiatu z wyłączeniem prawa do ustalenia wynagrodzenia, bo w tym zakresie wyłączną kompetencję posiada Rada Powiatu, która to Rada (a nie jej Przewodniczący) kontroluje działalność zarządu, w którego skład jako Przewodniczący wchodzi Starosta. Zarząd Powiatu wykonuje uchwały Rady Powiatu (a nie jej Przewodniczącego) i Rada Powiatu wybiera Starostę. W świetle powyższego i przypisywanych powołanymi przepisami kompetencji Staroście, Zarządowi Powiatu, Radzie Powiatu i Przewodniczącymi Powiatu nie ma podstaw, by przyjąć, iż między organem wydającym decyzję w I instancji, ani też W. B. a skarżącym zachodzi nadrzędność służbowa w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. W tym zatem zakresie zarzut skarżącego nie znajduje uzasadnienia. Nie ma też podstaw do przypisania zaskarżonym decyzjom naruszenia prawa materialnego. Stosownie do art. 130 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo o ruchu drogowym punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się przed upływem roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 pkt (lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3-20 pkt). Ustaleń co do daty jak i ilości punktów skarżący nie kwestionuje. Z tych ustaleń wynika, że skarżący dopuścił się we wskazanym przez organ okresie wykroczeń, za które uzyskał 31 punktów. Zasadnie przyjmuje organ, że moment uprawomocnienia się wyroków pozostaje bez znaczenia, gdy chodzi o sumowanie punktów uzyskanych w powyższym okresie. Stosownie do art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym istotnym jest dzień, w którym kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć liczba punktów przekroczyłaby 24 pkt. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, ale wyłącznie pod warunkiem, że kierowca przed upływem roku nie dopuścił się następnych naruszeń, za które liczba punktów przekroczyłaby 24. Ten warunek nie został jednak przez skarżącego spełniony. Zachodzi więc, co trafnie przyjął organ, wskazana w art. 114 ust 1 pkt 1 lit b powołanej ustawy przesłanka do skierowania skarżącego na ponowne sprawdzenie kwalifikacji. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.