VI SA/Wa 760/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 4500 zł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 39 a ust. 1 i 3, art.39 j, art. 39 k, art. 39 l, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. nr 204, poz. 2088 ze zm. ) oraz lp. 1.8 pkt 3, lp. 1.8 pkt 1, 1p. 11.2 ust. 2, 1p 10.2, 1p. 10.3, 1p 10.4 załącznika do w/w ustawy; art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, 2 i 7, Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 01.12.1985), art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1885 P.0008-0021), art. 5 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006r., o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006r., nr 235, poz. 1701), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2006 r. ustalono wykonywanie przez ten pojazd transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą jak również kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego (wykresówka zapisywana była za długo), skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu transportu drogowego o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: o czas powyżej 15 minut do 30 minut i za każde następne rozpoczęte 30 minut a także przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: o czas powyżej 15 minut do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę. Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że stosownie do treści art. 5 ust. 1, ust, 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006r., nr 235, poz. 1701) kierowcy, o których mowa w art.3 ust.2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.8 pkt 3 załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 500 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczący cli dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli wymaganego zaświadczenia potwierdzającego spełnienie wymogów określonych ustawą o transporcie drogowym, takiego zaświadczenia kontrolowany przedsiębiorca mu nie wystawił Organ przytoczył także treść art. 39 a, ust. 1 i 3, 39 j, 39 k, 39 l omawianej ustawy wskazując, iż w trakcie kontroli kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli żadnego dokumentu potwierdzającego przebycie wymaganych badań lekarskich i psychologicznych potwierdzających, że brak jest u kierowcy przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Na takie badanie nie został skierowany. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50. złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.8. lit. 1 załącznika do w/w ustawy, która karą pieniężną w wysokości 500 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Organ odwoławczy szczegółowo omówił także treść art. 15 ust.2 rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, 2 i 7 rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego wskazując, iż w myśl art. 92 ust.1 pkt 2, 7 i 8 ustawy kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją powyższego są załączniki 1p. 10.2, 11.2 ust. 2, 10. 3, 10.4 do ustawy ustalające wysokość kary za konkretne naruszenie. Organ podniósł, iż kierujący pojazdem okazał wykresówkę z dnia [...]/[...].07.2006 r., trasa S. – G. – P., przebieg kilometrów od 303160 do 303719.Na wykresówce tej stwierdzono zbyt długi zapis uniemożliwiający jej odczyt i kontrolę. Zapis na wykresówce trwał ponad 24 godziny. oraz wykresówkę z dnia [...]/[...].07.2006 r., trasa P. – S., przebieg kilometrów od 303719 do 304207 na której stwierdzono skrócenie wymaganego dziennego okresu odpoczynku o 1 godz. i 35 minut. Kierowca rozpoczął okres rozliczeniowy w dniu [...].07.2006 r. o godz. 16:50 i w ciągu 24 godzin do godz. 16:50 w dniu [...].07.2006 r. nie odebrał pełnego wymaganego odpoczynku. Najdłuższy odebrany przez kierującego odpoczynek w tym okresie zarejestrowany został pomiędzy godz. 9.25, a godz. 16:50 w dniu [...].07.2006 r. w wymiarze 7 godzin i 25 minut. Ponadto kierowca okazał także wykresówkę z dnia [...]/[...].07.2006 r., trasa P. – S., przebieg kilometrów od 304468 do 305027. Na wykresówce stwierdzono skrócenie wymaganego dziennego okresu odpoczynku o 4 godziny i 55 minut. Kierowca rozpoczął jazdę w dniu [...].07.2006 r. o godz. 20.00 i do godz. 20.00 w dniu [...].07.2006 r. nie odebrał pełnego wymaganego odpoczynku. Najdłuższy odebrany wymagany odpoczynek w okresie 24 godzin od rozpoczęcia jazdy zarejestrowany został w okresie od godz. 15:55 do godz. 20.00 w dniu [...].072006 r. w wymiarze 4 godziny i 5 minut. Co więcej, na wykresówce z dnia [...]/[...].07.2006 r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 34 minuty. Naruszenie to zostało zarejestrowane pomiędzy godziną 23:05 w dniu [...].07.2006 r., a godziną 04.40 w dniu [...].07.2006 r., kiedy to kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 5 godzin i 4 minuty. Okazana wykresówka z dnia [...]/[...].07.2006 r. oraz następującą po niej wykresówka z dnia rozpoczęcia jazdy w dniu [...].07.2006 r. oraz stanem początkowym kilometrów 305027. zawiera zapisy kierującego, choć opisana została nazwiskiem Z. C. Na w/w wykresówkach stwierdzono przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 8 godzin i 6 minut. Naruszenie to zostało zarejestrowane w okresie od godz. 20:00 w dniu [...].07.2006 r. do chwili zatrzymania w dniu [...].07.2006 r. o godz. 12:40. W tym okresie kierowca nie odebrał pełnego wymaganego odpoczynku i dlatego całą jazdę zarejestrowaną do chwili zatrzymania, zarejestrowaną na dwóch wymienionych powyżej wykresówkach, należy traktować jako jeden okres jazdy dziennej w wymiarze 18 godzin i 6 minut. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał także, iż za działalność przedsiębiorstwa odpowiedzialność ponosi osoba która je prowadzi a więc przedsiębiorca, na którym spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Zgodnie bowiem z zasadą ryzyka pracodawcy (tzw. ryzyko osobowe) to pracodawca obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich niezaradności i braku należytego przygotowania do pracy. W konkluzji organ odwoławczy zważył, iż zachodzą przesłanki do uznania , że w czasie kontroli Z. C. naruszył prawo w zakresie wskazanych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wykonawczych W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Z. C., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż u podstaw zaskarżonej decyzji leży błędne ustalenie, iż inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego posiadają uprawnienia do odbierania zeznań pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie w ujęciu art. 233 § 2 kk, podczas gdy żaden przepis ustawy takich uprawnień nie daje. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury nie wystarczające jest ogólne procesowe uprawnienie do przesłuchania świadków, które, zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego posiada w toku kontroli. Dalej, powołując się na piśmiennictwo, szeroko wywodził, iż naruszenia zostały spowodowane przez kierowcę a więc nie ma podstaw dla których odpowiedzialność miałby ponosić przedsiębiorca. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Dodał, iż w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonywający działalność zdefiniowaną w art. 4 pkt 6a ustawy a nie osoba kierująca pojazdem. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, w szczególności dotyczy to zeznań świadków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Rozpoznając skargę należało przede wszystkim zauważyć, że skarżący nie kwestionuje w istocie ustaleń faktycznych dokonanych w toku kontroli. Nie podważa bowiem faktu naruszenia warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą jak również kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego, skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy a także przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Nie kwestionuje więc, że tego rodzaju naruszenia miały miejsce. Należy przypomnieć, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego (nie tylko krajowe, lecz również unijne) mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, niestwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, innych przepisach krajowych oraz powołanych wyżej przepisach rozporządzeń unijnych, jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn - przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego - stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Wskazać należy, iż zgodnie z 5 ust 1, ust, 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006r., nr 235, poz. 1701) kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnienie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencję stanowi treść lp. 1.8 pkt 3 załącznika do omawianej ustawy sankcjonujący karą 500 zł wykonywanie tran sportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczący dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż w dniu [...] lipca.2006 r. w miejscowości P. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], przewożący ładunek na trasie C. - S. Przewóz ten wykonywany był w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Kierujący pojazdem nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli wymaganego zaświadczenia potwierdzającego spełnienie wymogów określonych ustawą o transporcie drogowym, skarżący takiego zaświadczenia kierującemu nie wystawił. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę o ile osoba taka m.in. nie ma przeciwwskazań zdrowotnych lub psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ( art. 39 ust. 1 i 3 ). Kierujący pojazdem podlega odpowiednim badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania, pracy na stanowisku kierowcy.(art. 39j, art. 39k) przy czym obowiązek kierowania na powyższe badania w myśl art. 39l spoczywa na przedsiębiorcy. Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50. złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.8. lit. 1 załącznika do w/w ustawy, która karą pieniężną w wysokości 500 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż kierujący kontrolowanym pojazdem nie posiadał i nie okazał aktualnych badań lekarskich i psychologicznych, nie był też kierowany na takie badania przez skarżącego. Stosownie do art. 15 ust 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego naruszenia jest treść lp. 11.2 ust. 2 załącznika do w/w ustawy, który nakłada karę pieniężną w wysokości od 200 złotych do maksymalnie 1.000 złotych za to, że wykresówka zapisywana była za długo - za każdą wykresówkę. Również bezspornym jest iż na wykresówce dnia [...]/[...].07.2006 r., trasa S. – G. – P., przebieg kilometrów od 303160 do 303719 znajdował się zbyt długi zapis (ponad 24 godziny) uniemożliwiający jej odczyt i kontrolę. W myśl art. 8 ust. 1, 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85, w każdym 24-godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego, co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę. W dni, kiedy odpoczynek jest nie skrócony zgodnie z pierwszym akapitem, może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać, co najmniej osiem kolejnych godzin. W takim przypadku minimalna długość odpoczynku będzie zwiększona do 12 godzin. Konsekwencją rozwiązania przewidzianego w omówionym wyżej art. 92 ust. jest 1 pkt 2, 7 i 8 jest lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym nakładający karę pieniężną za skrócenie dziennego czasu odpoczynku w wysokości 100 złotych za czas do jednej godziny oraz 200 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Jak wynika z akt sprawy na wykresówce z dnia [...]/[...].07.2006 r., trasa P. – S., przebieg kilometrów od 303719 do 304207 stwierdzono skrócenie wymaganego dziennego okresu odpoczynku o 1 godz. i 35 minut. Kierowca rozpoczął okres rozliczeniowy w dniu [...].07.2006 r. o godz. 16:50 i w ciągu 24 godzin do godz. 16:50 w dniu [...].07.2006 r. nie odebrał pełnego wymaganego odpoczynku. Najdłuższy odebrany przez kierowcę odpoczynek w tym okresie zarejestrowany został pomiędzy godz. 9.25, a godz. 16:50 w dniu [...].07.2006 r. w wymiarze 7 godzin i 25 minut. Ponadto na wykresówce z dnia [...]/[...].07.2006 r., trasa P. – S., przebieg kilometrów od 304468 do 305027 stwierdzono skrócenie wymaganego dziennego okresu odpoczynku o 4 godziny i 55 minut. Kierujący rozpoczął jazdę w dniu [...].07.2006 r. o godz. 20.00 i do godz. 20.00 w dniu [...].07.2006 r. nie odebrał pełnego wymaganego odpoczynku. Najdłuższy odebrany wymagany odpoczynek w okresie 24 godzin od rozpoczęcia jazdy zarejestrowany został w okresie od godz. 15:55 do godz. 20.00 w dniu [...].072006 r. w wymiarze 4 godziny i 5 minut. Jak stanowi art. 7 ust 1 Rozporządzenia Rady ( EWG) Nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (jak również zgodnie z art. 28 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców), po czteroipółgodzinnym okresie prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45-minutowa, chyba że zaczyna on okres odpoczynku. Konsekwencją rozwiązania przewidzianego w w/w art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 jest lp. 10.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który karą w wysokości 150 złotych sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą w wysokości 200 złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut. Bezspornym jest, iż na wykresówce z dnia [...]/[...].07.2006 zarejestrowano pomiędzy godziną 23:05 w dniu [...].07.2006 r., a godziną 04.40 w dniu [...].07.2006 r., przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 34 minuty albowiem kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przerwy przez 5 godzin i 4 minuty. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85, okres prowadzenia pojazdu między każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku, zwanego dalej "dziennym okresem prowadzenia pojazdu", nie może przekraczać dziewięciu godzin. Może być przedłużony dwukrotnie w każdym tygodniu do 10 godzin. Kierowca musi, po nie więcej niż sześciu dziennych okresach prowadzenia pojazdu, odebrać tygodniowy okres odpoczynku. Tygodniowy okres odpoczynku można odłożyć do końca szóstego dnia, jeżeli całkowity czas prowadzenia pojazdu przez tych sześć dni nie przekracza wartości maksymalnej odpowiadającej sześciu dziennym okresom prowadzenia pojazdu. Konsekwencją rozwiązania przewidzianego w w/w art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 jest treść lp. 10.4. załącznika do powoływanej ustawy, która karą w wysokości 150 złotych sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Wykresówka z dnia [...]/[...].07.2006 r. oraz następującą po niej wykresówka z dnia rozpoczęcia jazdy w dniu [...].07.2006 r. oraz stanem początkowym kilometrów 305027, zawiera zapisy pracy kierującego choć opisana została nazwiskiem skarżącego. Na w/w wykresówkach stwierdzono przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 8 godzin i 6 minut. Naruszenie to zostało zarejestrowane w okresie od godz. 20:00 w dniu [...].07.2006 r. do chwili zatrzymania w dniu [...].07.2006 r. o godz. 12:40. W tym okresie kierujący nie odebrał pełnego wymaganego odpoczynku i dlatego całą jazdę zarejestrowaną do chwili zatrzymania, zarejestrowaną na dwóch wymienionych powyżej wykresówkach, należy uznać jako jeden okres jazdy dziennej w wymiarze 18 godzin i 6 minut. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż na kierowcach jako podmiotach wykonujących transport drogowy spoczywa odpowiedzialność za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Osobami takimi nie są kierowcy przedsiębiorcy - przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt 1-3 i 4 ustawy. Stroną umowy przewozu, zawsze jest przedsiębiorca, będący jednocześnie przewoźnikiem, w rozumieniu prawa cywilnego. Podkreślić należy, iż wykonującym transport drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1-3 ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od tego czy jest do tego uprawniony na podstawie licencji, czy też nie. Natomiast przewoźnikiem w rozumieniu ustawy jest tylko ta osoba, która wykonuje transport drogowy na podstawie stosownego administracyjnego uprawnienia. Z tego powodu w art. 92 powołanej ustawy - posłużono się szerokim terminem "wykonujący przewóz drogowy", ażeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Zarówno te, które są uprawnionymi przewoźnikami, jak i te które tego przymiotu nie mają, a mimo to wykonują działalność polegającą na transporcie drogowym lub przewozów na potrzeby własne, w rozumieniu ustawy. W przeciwnym wypadku nigdy nie można by było nałożyć kary pieniężnej np. z tytułu wykonywania przewozów bez licencji, zezwolenia czy zaświadczenia. Prawidłowość takiego rozumowania, potwierdzała treść art. 93 ust. 1 cytowanej ustawy , który mówił, że karę nakłada się na wykonującego przewozy drogowe a nie na kierowcę, który w ramach tego transportu lub przewozu "tylko" kieruje pojazdem. W istocie kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy transportowej. Natomiast sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Zwłaszcza, że zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego - "kierowca" oznacza każdą osobę, która kieruje pojazdem nawet przez krótki okres oraz każdą osobę, która jest przewożona w pojeździe w tym celu, aby kierować nim w razie potrzeby. W świetle cytowanej definicji nie ma zatem znaczenia forma zatrudnienia kierowcy. Odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy ponosi, więc to przedsiębiorstwo, reprezentowane przez osobę lub organy, które je prowadzą. To na nich spoczywa ciężar administracyjnej odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą.. A zatem zaskarżona decyzja skierowana została do właściwego adresata, tj. prowadzącego działalność transportową skarżącego. Bez znaczenia przy tym jest kwestia ustalania winy przedsiębiorcy, albowiem odpowiedzialność ukształtowana na podstawie ustawy o transporcie drogowym i związanych z tą ustawą przepisów jest bardzo surowa i oparta na zasadzie ryzyka. Za nietrafny należy uznać także zarzut braku uprawnień inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego do odbierania zeznań pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania w ujęciu art. 233 § 2 kk. Nie ulega wątpliwości, że osoba przyjmująca oświadczenie, działając w zakresie przysługujących jej uprawnień, ma obowiązek uprzedzenia składającego oświadczenie o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Uprawnienia inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego wynikają bezpośrednio z treści art. 73 ust 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w myśl którego w toku kontroli inspektor może przesłuchać świadków i zasięgnąć opinii biegłego. Reasumując powyższe rozważania stanowisko organu I i II instancji, nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazane przepisy ustawy i aktów wykonawczych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych przepisów, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący transport lub przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.