VI SA/Wa 761/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego T. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r., Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm. dalej jako u.b.ia.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2006 r. cofającą T. S. pozwolenie na broń palną bojową. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] sierpnia 2006 r. zostało wszczęte przeciwko T. S. (dalej jako skarżący) postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową. Podstawą prawną wszczęcia tego postępowania był art. 18 ust. 1 pkt 2 u.bia. W jego toku ustalono, że w dniu [...] listopada 2005 r. Komenda Wojewódzka Policji w [...] przedstawiła skarżącemu zarzuty o popełnienie czynów z art. 231 § 1 k.k. i art. 296 § 1 i 3 k.k., tj. nadużycia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego ze szkodą dla interesu publicznego oraz karalnej niegospodarności. Organ I instancji uznał, iż toczące się postępowanie karne dotyczące popełnienia przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu w pełni pozwala na zakwalifikowanie skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wydał w związku z tym decyzję administracyjną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.ia. Dodatkowo, jako drugą podstawę powołał art. 18 ust. 4 ww. ustawy, uznał bowiem, że w przypadku skarżącego ustały okoliczności faktyczne uzasadniające w przeszłości wydanie mu pozwolenia na broń. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji lub o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się postępowania karnego. Zdaniem strony decyzja narusza art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, przepisy ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, 9, 10, 11, 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1, 81 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący wskazał, że nie stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu, a zatem nie może mieć do niego zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.bia. Ponadto, nawet gdyby pod zarzutem popełnienia takich czynów stał, to i tak organ winien wykazać istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w określony sposób. Komendant Wojewódzki Policji w K. w postępowaniu dowodowym nie wykazał jednak, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przywołał też wyrok WSA, z którego wynika, że przy cofaniu pozwoleń na broń należy wykazać bezpośredni związek między popełnionym czynem i cechami charakteru osoby skazanej oraz jej dotychczasowym postępowaniem. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ nie wskazał żadnej przesłanki, która uzasadniałaby zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W ocenie skarżącego dopóki w sprawie karnej nie zapadnie prawomocne orzeczenie, organ winien zebrać i ocenić kompletny materiał dowodowy, który pozwoliłby mu na przeprowadzenie właściwego procesu decyzyjnego. Ponadto skarżący podał, iż nie zgadza się z tezą, że ustały okoliczności faktyczne uzasadniające w przeszłości wydanie mu pozwolenia. Podstawą do jego wydania była potrzeba ochrony osobistej, a nie fakt pełnienia funkcji zastępcy Prezydenta Miasta. Zatem okoliczność, iż tej funkcji już nie pełni nie daje podstaw do przyjęcia, że ustały okoliczności, które w przeszłości zadecydowały o wydaniu pozwolenia. Ponadto organ I instancji – w ocenie skarżącego - nie wziął pod uwagę, iż sprawowanie funkcji publicznej niesie za sobą konsekwencje nawet po ustaniu jej wykonywania. Komendant Główny Policji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, że: dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.ia. nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę uznano za należącą do kategorii osób określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Mając powyższe na uwadze organ wywiódł, iż jest faktem, że czyny, pod których zarzutem popełnienia stoi skarżący usytuowane są w kodeksie karnym w rozdziałach dotyczących przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu, niemniej jednak - jak wynika z postanowienia o przedstawieniu zarzutów - są to czyny ściśle związane z mieniem, stanowiącym własność nie osoby fizycznej, ale organu administracji publicznej tj. miasta, którego był wiceprezydentem. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący jako osoba, która stoi pod zarzutem popełnienia czynu zabronionego, wymierzonego przeciwko mieniu nie daje gwarancji przestrzegania prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji. Konsekwencją tego jest przekonanie organów, że nie daje także gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a tym samym budzi uzasadnione obawy, że broni może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organu istotne znaczenie ma przy tym fakt, że skarżący stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu, a więc wprost wskazanego przez ustawodawcę w przykładowym katalogu przestępstw, stanowiących podstawę do uznania posiadacza pozwolenia na broń za osobę, określoną w tymże art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. Nadto organ zaznaczył, że od posiadaczy broni, oczekuje się przestrzegania porządku prawnego. Prawo do posiadania broni jest bowiem prawem szczególnym, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa. Dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać je można za zgodą właściwego organu, wyrażonej w decyzji administracyjnej, z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji zauważył również, że przedmiotem postępowania administracyjnego nie jest i nie może być weryfikacja prawidłowości postępowania karnego, a także badanie czy strona jest winna popełnienia zarzucanych jej czynów, oraz czy określono właściwie ich kwalifikację prawną. Organ zwrócił nadto uwagę na uzupełnienie materiału dowodowego o opinię o stronie z jej miejsca zamieszkania. Wynika z niej, że skarżący nie nadużywa alkoholu, nie wszczyna awantur z sąsiadami. Nie ustalono także żadnych negatywnych informacji odnośnie skarżącego. Jednakże w ocenie organu opinia ta nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, bowiem pozytywne postrzeganie skarżącego przez sąsiadów nie eliminuje faktu, że toczy się wobec niego postępowanie karne. Odnosząc się do zastosowania art. 18 ust. 4 u.b.ia. organ wyjaśnił, że skarżący otrzymał pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej z uwagi na wykonywanie funkcji zastępcy prezydenta miasta. Wynika to wprost z jego wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów. W chwili obecnej okoliczność ta – w ocenie organu - niewątpliwie ustała, natomiast skarżący nie podał żadnych nowych okoliczności, z których wynikałoby, że jest osobą narażoną na realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia. Nadto organ podniósł, iż prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym - inne są bowiem zakresy przedmiotowe tego postępowania i postępowania karnego. Niedopuszczalne jest zatem na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego badanie czy strona faktycznie dopuściła się przestępstwa, objętego toczącym się przeciwko niej postępowaniem karnym. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący T. S. zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy zarzucił naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a. i wnosił o ich uchylenie wraz z zasądzeniem kosztów procesu. Uzasadniając swoją skargę, skarżący ponownie zwrócił uwagę na naruszenie zasady domniemania niewinności, a także na zastosowaną przez organy rozszerzającą wykładnię katalogu przestępstw przeciwko mieniu. Podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym nie dowiedziono, iż istnieje uzasadniona obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w uzasadnieniu decyzji nie przywołano wszystkich dowodów w sprawie, w szczególności tych przemawiających na jego korzyść, co w ocenie skarżącego narusza dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ nie dążył do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy odrzucając jego wnioski dowodowe. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasową argumentację wywodząc, iż czyny zarzucane skarżącemu chociaż usytuowane w kodeksie karnym w rozdziałach przeciwko działalności instytucji państwowych oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu, mają ścisły związek z mieniem i są pośrednio w to dobro wymierzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje naruszają prawo. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 4 u.b.ia. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. stanowi natomiast, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.ia. wskazuje, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny, stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości). Niemniej jednak, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż decyzja ta ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. Art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. nie określa bowiem stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji związanej w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie tej normy prawnej istnieje, czy też nie. Użycie przez ustawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje więc Sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze – w ocenie Sądu - uznać należy, że organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności niniejszej sprawy. W przedmiotowej sprawie jest okolicznością niesporną, że Komenda Wojewódzka Policji w [...] przedstawiła skarżącemu zarzuty dotyczące popełnienia przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego (art. 231 § 1 k.k.) i przeciwko obrotowi gospodarczemu (art. 296 § 1 i 3 k.k.). Analiza art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. wskazuje, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu bądź też prowadzenie wobec niej postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niewątpliwie ustawodawca w powyższym przepisie odwołał się do systematyki kodeksu karnego. Oznacza to, że tylko przestępstwa umieszczane w rozdziałach dotyczących przestępstw przeciwko mieniu i przeciwko życiu lub zdrowiu niejako samoistnie przesądzają o istnieniu powyższej obawy, a to z kolei skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. Inna jest sytuacja w przypadku, gdy wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa innego niż wskazane w ww. rozdziałach kodeksu karnego. W takim przypadku organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której traktuje powyższy przepis. Obawa ta musi być realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek. Gdyby celem ustawodawcy było cofanie pozwolenie na broń palną w każdym przypadku prowadzenia przeciwko osobie uprawnionej postępowania karnego lub skazania jej prawomocnym orzeczeniem sądu to taki zapis niewątpliwie znalazłby się w ustawie. Tymczasem ustawa stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie mogą więc organy stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana lub przeciwko której toczy się postępowanie karne winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Każdą sprawę należy natomiast rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu jej okoliczności. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy w sposób nieuprawniony uznały, że przestępstwa, o popełnienie których skarżący jest podejrzany należą do przestępstw przeciwko mieniu. Zgodnie z systematyką kodeksu karnego mieszczą się one w innych rozdziałach, dotyczących innego rodzaju przestępstw i brak uzasadnienia dla stosowania przez organ wykładni rozszerzającej. W ten sposób można by uznać, że większość przestępstw spenalizowanych w kodeksie karnym w pewnym zakresie odnosi się do mienia, czy też życia i zdrowia i w konsekwencji eksponowanie w ustawie o broni i amunicji przestępstw przeciwko mieniu, życiu lub zdrowiu traciłoby swój sens. Taka intencja ustawodawcy nie wynika jednak z powołanej ustawy. W konsekwencji - w ocenie Sądu – uznać należy, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwa inne niż wyszczególnione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. i dlatego też organy były zobligowane do przeprowadzenia postępowania dowodowego umożliwiającego dokonanie oceny "uzasadnionej obawy", o której mowa w tym przepisie. Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia bowiem sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. Niezbędne jest w związku z tym wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy zarzucanymi w postępowaniu karnym czynami, cechami charakteru skarżącego oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarza obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (vide: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. II OSK 88/06 oraz wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r., III SA 866/02). Sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego nie wystarcza do uznania, iż istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tymczasem organ zastosował niejako zasadę automatyzmu wyrażającą się w przekonaniu, że skoro w stosunku do skarżącego prowadzone jest postępowanie karne o popełnieniu przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego to zachodzi podstawa do uznania go za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia., a tym samym, że spełniona została dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nakazująca określony sposób rozstrzygnięcia sprawy. Istotne w niniejszej sprawie jest natomiast, czy skarżący całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Organ winien w związku z tym wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego uznaje, iż dotychczasowe zachowanie skarżącego oraz jego cechy charakteru dają podstawę do negatywnej prognozy odnośnie jego osoby w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. W tym celu powinien dokonać oceny zgromadzonych dotychczas dowodów dotyczących bezpośrednio skarżącego, ewentualnie uzupełnić materiał dowodowy, tak aby możliwa była kompleksowa ocena postawy skarżącego jako osoby posiadającej pozwolenie na broń. Dopiero analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwolą organowi na podjęcie decyzji realizującej przesłankę wskazaną w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. W tym miejscu wskazać należy, że ma rację organ II instancji, iż nie jest on uprawniony do oceny materiału dowodowego zgromadzonego na potrzeby postępowania karnego. O winie skarżącego decydować będzie Sąd, w przypadku gdy zostanie sporządzony akt oskarżenia. Organy Policji takich kompetencji nie posiadają, mogą natomiast wszczynać postępowanie administracyjne gdy istnieje obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Obawę taką może uzasadniać także toczące się postępowanie karne i organy Policji inicjując postępowanie administracyjne w żadnym wypadku nie naruszyły zasady domniemania niewinności, albowiem – wbrew twierdzeniom skargi – nie założyły a priori winy skarżącego, a jedynie przytoczyły, może niezbyt fortunnie, zarzuty mu postawione, które w ocenie organów Policji uzasadniają obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia. Drugą przesłanką materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 4 u.b.ia., zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Decyzja wydana w oparciu o powyższy przepis ma charakter decyzji uznaniowej. Oznacza to, że sąd bada jej zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Również w tym przypadku organy naruszyły przepisy postępowania i niewyjaśniły sprawy w sposób wyczerpujący. Skarżący w postępowaniu przed organem I instancji nie był poinformowany, że także powyższy przepis może stanowić podstawę prawną decyzji. Dopiero z decyzji dowiedział się o powyższym, jak również o ustaleniach faktycznych organu skutkujących takim rozstrzygnięciem. W związku z powyższym w odwołaniu zwrócił uwagę, że sprawa w tym zakresie nie została dostatecznie wyjaśniona, a nadto, że sprawowanie funkcji publicznej niesie za sobą pewne konsekwencje nawet po ustaniu sprawowania tych funkcji, a taką konsekwencją może być m.in. zagrożenie, które uzasadnia potrzebę ochrony osobistej. Organ II instancji nie wezwał skarżącego do wskazania, czy takie zagrożenia rzeczywiście istnieją, a jedynie uznał, że skarżący nie podał nowych okoliczności, z których wynikałoby, że jest osobą narażoną na realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia. Takiego postępowania organu zdaniem Sądu nie można uznać za właściwe. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Uważa się, że w sprawach, w których na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne, a twierdzenia strony w tym zakresie są ogólnikowe i lakoniczne, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. Dopiero gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności, można z tego wywieść negatywne dla niej wnioski (wyrok NSA z 19 października 1988 r., sygn. akt II SA 1947/87, ONSA nr 2/1988, poz. 82 oraz W. Chróścielewski, Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2002, str. 104 i cytowana tam literatura). W przedmiotowej sprawie organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego we wskazanym przez skarżącego kierunku. Dlatego też rozpoznając ponownie sprawę organ uzupełni postępowanie dowodowe celem ustalenia czy rzeczywiście nie istnieją przyczyny, dla których skarżącemu wydano pozwolenie na broń palną bojową, a następnie swoje rozstrzygnięcie uzasadni przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących omyłek pisarskich należy wskazać, że zostały one sprostowane postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.ia., a także prawa procesowego, gdyż organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a.