VI SA/Wa 766/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2015 r. sprawy ze skargi I. w K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii oddala skargę w całości Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] stycznia 2015 r. Nr [...], na podstawie art. 10 § 1, art. 11 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (Dz. U. z 2014 r., poz. 164 ze zm., dalej: "P.n.") w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829) oraz art. 127 § 3 w związku z art. 129 § 1 i § 2, art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Izby Notarialnej w [...] (dalej: "Strona", "Izba", "Skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2014 r. Nr [...] o powołaniu M. M. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w K. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z [...] kwietnia 2014 r. M. M., na podstawie art. 10, art. 11, art. 12 i art. 13 P.n., złożyła wniosek o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby Kancelarii Notarialnej w K. Pismem z [...] maja 2014 r. Departament Zawodów Prawniczych i Dostępu do Pomocy Prawnej Ministerstwa Sprawiedliwości zwrócił się do Prezesa Rady Izby Notarialnej w K. o wydanie opinii w trybie art. 10 § 1 i § 2 w zw. z art. 35 pkt 1 P.n., w sprawie złożonego wniosku. W odpowiedzi Izba Notarialna w K. uchwałą z [...] lipca 2014 r. Nr [...] pozytywnie zaopiniowała osobę wnioskującej o powołanie na stanowisko notariusza, negatywnie natomiast odniosła się do wnioskowanej siedziby kancelarii notarialnej. W uzasadnieniu uchwały, odnosząc się do wniosku w części dotyczącej wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w K., Rada Izby Notarialnej w K. wskazała, że zapotrzebowanie na usługi notarialne jest w pełni zaspokojone wobec prowadzenia na tym terenie działalności przez 134 notariuszy. Rada podniosła, że problemy ekonomiczne powodują, że w większości nowo otwartych kancelarii nie ma zatrudnionych żadnych pracowników (kancelarie "kadłubowe"), a tworzenie tego typu kancelarii zagraża przede wszystkim interesowi społecznemu. Rada wskazała, że z protokołu lustracji lokalu wskazanego przez wnioskodawczynię na przyszłą kancelarię wynika, że spełnia on wymogi niezbędne do funkcjonowania w nim kancelarii notarialnej. W piśmie z [...] października 2014 r. Izba Notarialna w K. wniosła o wydanie decyzji odmawiającej powołania M. M. na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w K., podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uchwale nr [...] z [...] lipca 2014 r. Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu materiału dowodowego sprawy decyzją z [...] października 2014 r., na podstawie art. 10 § 1 i art. 11 P.n., w zw. z art. 33 ust. 2 ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów oraz art. 104 i art. 107 § 1 i 4 K.p.a. powołał M. M. na stanowisko notariusza i wyznaczył siedzibę kancelarii notarialnej w K. Minister Sprawiedliwości uznał, że Wnioskodawczyni spełnia wszystkie przesłanki powołania na stanowisko notariusza określone w art. 11 P.n., w brzmieniu obowiązującym do dnia 22 sierpnia 2013 r., co potwierdzają załączone do wniosku dokumenty i co przyznała Rada Izby Notarialnej w K., pozytywnie opiniując wniosek co do osoby. M. M. ma 34 lata, posiada obywatelstwo polskie, korzysta w pełni z praw publicznych i ma pełną zdolność do czynności prawnych. Nie figuruje w rejestrze skazanych. W 2004 r. ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w [...] i uzyskała tytuł magistra prawa. Odbyła aplikację notarialną, w dniach 7-9 września 2011 r. przystąpiła do egzaminu notarialnego, z którego uzyskała wynik pozytywny. Wnioskodawczyni od [...] lipca 2006 r. jest zatrudniona w kancelarii notarialnej prowadzonej przez notariuszy K. G. i W. G. Początkowo była zatrudniona na stanowisku prawnika, następnie aplikanta notarialnego, natomiast od 1 stycznia 2012 r. w charakterze asesora notarialnego. Wiedza prawnicza, umiejętności, cechy charakteru oraz zdobyte doświadczenie świadczą, w opinii ww. notariuszy, o przydatności M. M. do zawodu notariusza. Pozytywną opinię przedstawiła również notariusz B. W. dokonująca lustracji aktów notarialnych sporządzonych przez Wnioskodawczynię jako asesora notarialnego. Minister Sprawiedliwości uznał, że po stronie M. M. nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 3 P.n., które mogą stanowić podstawę odmowy powołania na stanowisko notariusza. Odnośnie wniosku M. M., w części dotyczącej wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w K., organ odwołał się do swoich kompetencji określonych w art. 10 P.n. W ocenie Ministra, Rada Izby Notarialnej w K., opiniując negatywnie wniosek co do siedziby, nie przedstawiła żadnych przekonujących argumentów, które przemawiałyby przeciwko wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w K. Minister stwierdził, że w K. działalność prowadzi 138 notariuszy w 94 kancelariach notarialnych. Średnio na jednego notariusza przypada ok. 5501 osób. Zatem wyznaczenie w K. kolejnej siedziby kancelarii notarialnej zmniejszy liczbę mieszkańców przypadających na jednego notariusza, a tym samym zapewni zwiększoną dostępność do usług notarialnych zarówno osobom fizycznym, jak też osobom prawnym. Pismem z [...] października 2014 r. Izba Notarialna w K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając, że decyzja z [...] października 2014 r. zawiera lakoniczne uzasadnienie w zakresie wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w K. Zdaniem Izby, Minister Sprawiedliwości nie uzasadnił w żaden sposób dlaczego celowe jest wyznaczenie kolejnej kancelarii notarialnej w K., a w szczególności nie odniósł się do przedstawionych w opinii Rady Izby Notarialnej w K. faktów dotyczących struktury notariatu w K. i zapotrzebowania na usługi notarialne w tym mieście. Minister, powołując się na konstytucyjną zasadę wolności wykonywania zawodu oraz wolności wyboru miejsca pracy, nie odniósł się do specyfiki zawodu notariusza, "stojącego na pograniczu działalności urzędowej i zarobkowej", która sprawia, że cytowane zasady winny uwzględniać także interes społeczny. W interesie społecznym jest natomiast usytuowanie kancelarii notarialnych na obszarach, na których zapotrzebowanie na usługi notarialne nie jest zaspokojone. Uruchomienie kolejnej kancelarii notarialnej w K., zdaniem Izby, pogłębiać będzie dysproporcje w zapewnieniu dostępu do usług notarialnych w K. i okolicznych miastach. [...] października 2014 r. Izba Notarialna w K. uzupełniła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając nadto naruszenie art. 10 P.n., poprzez brak odwołania się organu do kryteriów uznania administracyjnego, pozwalającego na wybór rozstrzygnięcia w sprawie, a jedynie ograniczenie się do kryteriów eliminujących uznanie administracyjne. W zakresie wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej, mając na uwadze status notariusza jako "funkcjonariusza publicznego, zarówno w zakresie ochrony, jak i odpowiedzialności", Izba zakwestionowała argumentację odwołującą się do konstytucyjnych wolności wykonywania zawodu oraz wolności wyboru miejsca pracy. W ocenie Izby, publicznoprawny element działalności notariusza nie pozwala, by był on z jednej strony przedstawicielem władzy publicznej, a z drugiej adresatem konstytucyjnych uprawnień mieszczących się w zakresie wolności działalności gospodarczej. Nadto, realizacja tych wolności w połączeniu z celowością otwarcia nowej kancelarii, ukierunkowaną na zwiększenie dostępności usług notarialnych, prowadziłaby do konkluzji, że Minister Sprawiedliwości, w ramach uznania administracyjnego, nie może wydać innej decyzji niż zgodna z żądaniem wniosku. Po rozpatrzeniu zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Sprawiedliwości uznał, że w decyzji z [...] października 2014 r. wyczerpująco przedstawił i rozważył zagadnienia faktyczne oraz prawne istotne dla sprawy oraz wykazał powody, dla których podjął decyzję o powołaniu M. M. na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej w K. W związku z powyższym Minister, w zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 1015 r., podtrzymał stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji z [...] października 2014 r. Minister podkreślił, że zgodnie z art. 10 § 1 P.n., notariusza powołuje i wyznacza siedzibę jego kancelarii Minister Sprawiedliwości, na wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej. Zakres swobody przyznanej Ministrowi Sprawiedliwości na mocy art. 10 § 1 P.n., ograniczają wyłącznie postanowienia art. 10 § 3 i art. 11 - 13 P.n. Minister Sprawiedliwości wydając decyzję administracyjną w trybie art. 10 P.n., nie jest w żaden sposób związany treścią opinii rady właściwej izby notarialnej, która stanowi część materiału dowodowego w sprawie i podlega na równi z innymi dowodami, swobodnej ocenie organu rozstrzygającego. Powołanie i wyznaczenie siedziby jego kancelarii następuje po zasięgnięciu opinii, a nie po uzyskaniu zgody właściwej izby notarialnej. Minister Sprawiedliwości powtórzył, że M. M. spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 11 P.n., w brzmieniu obowiązującym do dnia 22 sierpnia 2013 r., co potwierdzają załączone do wniosku dokumenty i czego nie kwestionowała Rada Izby Notarialnej w K., pozytywnie opiniując wniosek, co do osoby. Odnosząc się do tych zarzutów sformułowanych przez Izbę Notarialną w K., a odnoszących się jedynie do części przedmiotowej wniosku, czyli wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej, Minister wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister uwzględnił i rozważył okoliczności faktyczne istotne dla wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w K. oraz dokonał ich oceny prawnej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 10 § 3 P.n., w związku z art. 33 ust. 2 ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów, Minister Sprawiedliwości może odmówić powołania na stanowisko notariusza, które łączy się z wyznaczeniem siedziby kancelarii, tylko wtedy, gdy kandydat nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 11 - 13 P.n. Skoro zatem M. M. spełniała wszystkie przesłanki z art. 11 P.n., Minister nie mógł odmówić powołania jej na stanowisko notariusza, które łączy się z wyznaczeniem siedziby kancelarii notarialnej w K., zwłaszcza gdy, jak w sprawie, nie sprzeciwiał się temu żaden inny interes chroniony prawnie. Organ podkreślił, że K. stanowi centrum życiowe M. M. Wnioskodawczyni w nim mieszka, pracowała w tym mieście jako aplikant notarialny, a następnie asesor notarialny. [...] lipca 2014 r. Wnioskodawczyni zawarła umowę najmu lokalu położonego w K., w którym zamierza prowadzić kancelarię notarialną. Dodatkowo Minister wskazał, że według stanu na 31 października 2014 r. w K. działało 126156 podmiotów gospodarczych (zarejestrowanych w bazie REGON). Wśród tych podmiotów zarejestrowano 20643 spółek handlowych. Zauważalny jest przy tym istotny wzrost, w stosunku do danych z 31 października 2013 r., liczby podmiotów gospodarczych o 2230 podmiotów, w tym spółek handlowych o 1842 spółki. Wzrost liczby podmiotów gospodarczych skutkować będzie zwiększeniem intensywności obrotu gospodarczego i obrotu prawnego, co w konsekwencji będzie prowadziło do większego zapotrzebowania na usługi notarialne. Wyznaczenie w K. kolejnej siedziby kancelarii notarialnej zmniejszy więc liczbę osób przypadających na jednego notariusza, a tym samym zapewni zwiększoną dostępność do usług notarialnych, zarówno osobom fizycznym, jak też osobom prawnym. Tworzenie nowych kancelarii zapewniających w drodze konkurencji lepszą obsługę mieszkańców, a przez to również nieprzerwany dostęp do usług notarialnych, kształtujących bezpieczeństwo obrotu prawnego, leży więc w interesie społecznym, o którym mowa w art. 7 K.p.a. Obowiązkiem Ministra Sprawiedliwości jest zaś zabezpieczenie obywatelom swobodnego dostępu do czynności notarialnych i umożliwienie mieszkańcom wyboru kancelarii notarialnej. Za wyznaczeniem siedziby kancelarii notarialnej w K. przemawiał zatem, zdaniem Ministra Sprawiedliwości, zarówno słuszny interes wnioskodawczym, jak również interes społeczny. Minister nie podzielił tym samym zarzutu Izby Notarialnej w K., wskazującego na naruszenie interesu społecznego poprzez wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w miejscowości, w której zapotrzebowanie na usługi notarialne jest już zaspokojone, wobec istnienia, na terenie właściwości tej izby, kilkudziesięciu miejscowości, w których nie ma kancelarii. Zapotrzebowanie, zdaniem organu, na usługi notarialne w innym mieście nie może stać na przeszkodzie ustaleniu siedziby kancelarii notarialnej w mieście wskazanym przez kandydata na notariusza, w którym również celowe jest powstanie kolejnej kancelarii. Nadto, wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej w K. nie stoi w sprzeczności z zapewnieniem usług notarialnych w innych miejscowościach i rejonach, gdzie zapotrzebowanie na te usługi jest największe, bowiem, ze względu na ilość kandydatów do zawodu notariusza, istnieje możliwość pełnego, systematycznego zaspokojenia potrzeb w tym zakresie. Minister dodał, że przepisy ustawy - Prawo o notariacie nie uzależniają utworzenia kolejnej kancelarii notarialnej od nieprzekroczenia określonej liczby kancelarii w danej miejscowości. Liczba notariuszy i sporządzanych przez nich aktów są jedynie wskazówką określającą lokalne potrzeby w zakresie tworzenia kolejnych kancelarii notarialnych, nie mogą jednak stanowić podstawy do odmowy wyznaczenia siedziby zgodnie z wnioskiem kandydata. Odmienne stanowisko upoważniałoby do stwierdzenia, że naruszona została w postępowaniu administracyjnym zasada ochrony słusznego interesu strony. Organ zaznaczył, że pomimo szczególnego statusu zawodu notariusza i odrębności związanych z jego wykonywaniem, zagwarantowana konstytucyjnie wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy, dotyczy również notariusza. Wszelki ograniczenia wolności wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy muszą spełniać wymogi określone w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który wyznacza ogólne granice ingerencji organów władzy publicznej w sferę praw konstytucyjnych. Ograniczenia te są dopuszczalne tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Nadto, wyjątki od tej zasady nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający, z naruszeniem słusznego interesu do wyboru siedziby swojej kancelarii. W tym kontekście za nietrafny organ uznał zarzut Izby Notarialnej w K., zgodnie z którym opinię wydaną w trybie art. 10 P.n., należy traktować jako formę ingerencji organów władzy publicznej w strefę praw konstytucyjnych, o jakiej mowa art. 31 ust. 3 Konstytucji, albowiem opinia ta stanowi tylko jeden z dowodów w sprawie administracyjnej o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej. W skardze z [...] lutego 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] stycznia 2015 r. Izba Notarialna w K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej uchylenie zarzucając naruszenie: 1. art. 6 K.p.a., poprzez naruszenie zasady działania przez organy administracji publicznej na podstawie przepisów prawa; 2. art. 7 K.p.a., poprzez naruszenie wymogu podjęcia przez organ administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 3. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych, opartych na nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym; 4. art. 107 § 1 K.p.a., poprzez skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie oraz wydanie decyzji z pominięciem wskazania jako adresata strony postępowania Izby Notarialnej w K.; 5. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieprzekonujące i lakoniczne uzasadnienie w zakresie wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej; 6. art. 10 § 1 P.n. w zw. z § 11 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 kwietnia 1991 r. w sprawie trybu wykonywania nadzoru nad działalnością notariuszy i organów samorządu notarialnego (Dz. U. z 1991 r. Nr 42 poz. 188), poprzez brak wykazania przyczyn, dla których Minister Sprawiedliwości uznał, że w K. istnieje zapotrzebowanie na lokalizację nowej kancelarii notarialnej. W uzasadnieniu skargi Izba, powołując się na treść art. 17 Konstytucji RP, przewidującego możliwość tworzenia w drodze ustawy samorządy zawodowe reprezentujące osoby wykonujące zawody zaufania publicznego i sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem tych zawodów w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony podniosła, że istotą przyjęcia konstrukcji zawodów zaufania publicznego jest gwarancja udzielana przez państwo, że osoby wykonujące wskazane zawody reprezentują odpowiednie standardy zawodowe i etyczne. Ustawodawca zapewnił radzie właściwej izby notarialnej udział w postępowaniu o powołaniu na stanowisko notariusza i wyznaczenie jego kancelarii, poprzez przyznanie jej kompetencji do wydania niewiążącej opinii o kandydacie na stanowisko notariusza oraz o lokalizacji siedziby jego kancelarii. Izba podkreśliła, że przyznane jej przez ustawodawcę kompetencje pozwalają na realizację konstytucyjnych obowiązków poprzez sprawowanie pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu zaufania publicznego w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Uruchamianie coraz większej ilości kancelarii notarialnych w miejscowościach, w których potrzeby mieszkańców są w pełni zaspokojone prowadzi do zmniejszenia dochodu funkcjonujących kancelarii, co może doprowadzić do obniżenia cen zmierzającego do zwiększenia ilości dokonywanych czynności, co niewątpliwie wpłynie na obniżenie jakości świadczonych usług. Tego rodzaju działania skutkują negatywnymi konsekwencjami nie tylko dla samych notariuszy, ale przede wszystkim dla bezpieczeństwa obrotu prawnego. Izba wskazała, że obserwuje stały spadek liczby czynności notarialnych co prowadzić może do wniosku, że powoływanie nieograniczonej liczby nowych notariuszy, przy braku jakiegokolwiek planu rozmieszczenia kancelarii notarialnych i tworzenie ich w nieograniczonej liczbie, stwarza realne zagrożenie dla bezpiecznego obrotu prawnego w Polsce, w tym w szczególności dla bezpieczeństwa majątku państwa i obywateli. Za niedopuszczalną uznała Izba sytuację, w której podaż usług notarialnych w dużych ośrodkach miejskich znacząco przewyższa popyt, a jednocześnie istnieją liczne małe miejscowości, w których dostęp do usług notarialnych nie jest zaspokajany. Podstawowym kryterium, które należy brać pod uwagę przy oznaczaniu siedziby kancelarii notarialnej jest zapotrzebowanie społeczne na usługi notarialne na danym terenie. Nadzór nad rozmieszeniem kancelarii notarialnych służy również zagwarantowaniu tworzenia właściwych warunków pracy notariatu, ażeby zarówno w interesie społecznym, jak i w interesie indywidualnym każdego przedstawiciela zawodu notariusza, zawód ten mógł być wykonywany w sposób kompetentny i rzetelny oraz nie podlegający fluktuacjom związanym z rozwojem źle pojętej konkurencji. Minister Sprawiedliwości powinien prowadzić działalność analityczną w zakresie oceny popytu i podaży usług notarialnych na ternie całego kraju, która znajduje odzwierciedlenie w planie siedzib kancelarii notarialnych, a rezultaty powyższej działalności analitycznej powinny znaleźć odzwierciedlenie w polityce administracyjnej Ministra Sprawiedliwości w zakresie powołań na stanowisko notariusza i wyznaczania siedzib kancelarii notarialnych. W świetle art. 10 § 1 P.n., akt powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby notarialnej składa się z dwóch elementów - podmiotowego i przedmiotowego. Element podmiotowy odpowiada ocenie kandydata w świetle art. 11-13 P.n. oraz art. 10 § 3 cyt. ustawy. Element przedmiotowy odpowiada ocenie proponowanej lokalizacji siedziby kancelarii notarialnej. Izba uznała, że Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 10 P.n. w zw. z art. 104 i art. 107 § 1-3 K.p.a., winien wydać decyzję w przedmiocie powołania notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w trakcie którego należy w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, pozwalający na ocenę zaspokojenia zapotrzebowania na usługi notarialne na danym obszarze. Tymczasem, Minister Sprawiedliwości ograniczył się tylko do przedstawienia liczby podmiotów gospodarczych zarejestrowanych w K. oraz wskazania wzrostu liczby zarejestrowanych podmiotów gospodarczych, co ma dowodzić, że w K. istnieje niezaspokojony popyt na usługi notarialne. Przyjęty przez organ sposób rozumowania Izba uznała za wysoce spekulatywny. Izba podkreśliła, że jedyną metodą pozwalającą na obiektywne i wymierne określenie lokalnego zapotrzebowania na potrzeby notarialne jest przeprowadzenie stosownych badań statystycznych. W toku postępowania wyjaśniającego Minister Sprawiedliwości musi zatem zgromadzić dane dotyczące nie tylko ilości czynności notarialnych dokonywanych przez notariuszy, w istniejących już na obszarze działania planowanej kancelarii, kancelariach notarialnych. Równie istotne są także informacje o liczbie mieszkańców tych miejscowości, jak też omówienie specyfiki i rodzaju czynności notarialnych dokonywanych w tym rejonie. Statystyki te powinny obrazować, czy w danej miejscowości zapotrzebowanie na usługi notarialne rośnie czy maleje oraz, czy notariusze są w stanie sprostać ewentualnemu wzrostowi takiego zapotrzebowania bez konieczności tworzenia nowych kancelarii. Dodatkowo cenną wskazówką są wszelkie informacje o konkretnych społecznych sygnałach niezaspokojenia zapotrzebowania na usługi notarialne. Dopiero łączna analiza wskazanych zmiennych umożliwia wyciągnięcie wniosków dotyczących dostępności usług świadczonych przez notariuszy na danym obszarze. Nadto, Izba zarzuciła, że decyzja z [...] stycznia 2015 r. nie została skierowana do wszystkich stron występujących w postępowaniu. Decyzja została skierowana nieprawidłowo do "Radca Prawny M. C.". W treści decyzji brak informacji, czy Radca Prawny M. C. występował w przedmiotowym postępowaniu w charakterze pełnomocnika jednej ze stron. Ponadto, w rozdzielniku decyzji brak oznaczenia Izby Notarialnej w K. jako strony przedmiotowego postępowania. W uzupełnieniu zarzutów skargi Izba nadesłała dwa pisma z [...] lutego 2015 r. W uzupełnieniu nr 1 Izba zarzuciła decyzji z [...] stycznia 2015 r. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 10 P.n., poprzez brak wskazania kryteriów uznania administracyjnego pozwalających na wybór rozstrzygnięcia w sprawie, a przez to skorzystanie z tego uznania w niewłaściwy sposób – niezgodny z ustawowym celem, podtrzymując w tym zakresie argumentację zawartą w piśmie uzupełniającym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z brakiem odniesienia się przez Ministra Sprawiedliwości do stanowiska strony i ograniczeniem się organu do przytoczenia argumentów podniesionych w decyzji z [...] października 2014 r. Izba podała, że stanowisko Ministra Sprawiedliwości doprowadziło do sytuacji, w której kompetencja Ministra Sprawiedliwości w zakresie powoływania na stanowisko notariusza została zrównana z wpisem na listę adwokatów, czy radców prawnych, którzy wpisywani są po stwierdzeniu wypełnienia warunków w zakresie doboru kandydatów do zawodu. Izba zaznaczyła, że ustawą – Prawo o notariacie wprowadzona została możliwość ograniczenia powołań na notariusza poprzez przyznanie kompetencji Ministrowi Sprawiedliwości i uznaniowości w tym zakresie. Izba występując zatem, o wydanie decyzji odmownej, odwołuje się do ustawowego ograniczenia praw wolności wyboru i wykonywania zawodu notariusza oraz wyboru miejsca pracy. Zdaniem Izby, skoro ustawa – Prawo o notariacie wprost nie określa kryteriów wyboru to zbudowanie ich należy do podejmującego decyzję w ramach uznania administracyjnego. Zbudowanie kryteriów powinno mieć charakter ogólny, tak aby przy każdym kolejnym powołaniu była możliwość odwołania się do nich. Izba zarzuciła Ministrowi brak ich wypracowania, a w konsekwencji unikanie odniesienia się do takich kryteriów. Izba podała, że powoływanie i odmowa powołania notariuszy przez Ministra Sprawiedliwości odbywało się w oparciu o plan rozmieszczenia kancelarii opracowany przy współpracy z samorządem notarialnym, na gruncie niezmienionych przepisów Prawa o notariacie – art. 10 § 1 (pierwotnie nieposiadający paragrafów) tejże ustawy. Odmienne stanowisko Ministra Sprawiedliwości w ostatnich latach nie wynika ze zmienionych przepisów, a z obranej praktyki, która prowadzi do niewłaściwego korzystania ze swego uznania poprzez przyjęcie wyłącznie kryteriów, które eliminują wydanie decyzji negatywnej, a tym samym prowadzi do działania niezgodnego z ustawowym celem, czyli wyeliminowania kontroli Ministra Sprawiedliwości nad celowością otwierania kolejnych kancelarii notarialnych. Praktyka stosowana przez Ministra i towarzysząca im argumentacja prowadzi, zdaniem Izby, do poddania zawodu notariusza regułom rynkowym poprzez dopuszczenie do wyznaczenia siedzib tylu kancelarii, ilu tylko będzie chętnych do ich otwarcia. W uzupełnieniu nr 2, Izba zarzuciła decyzji z [...] stycznia 2015 r. naruszenie przepisów postępowania w zakresie, który mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania – art. 7 K.p.a. – poprzez brak odniesienia się i rozpatrzenia w postępowaniu interesu reprezentowanego przez Izbę jako stronę postępowania, zarówno w zakresie interesu społecznego obejmującego pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu notariusza, jak i interesu obywateli – notariuszy obecnie wykonujących już zawód notariusza w K. Izba zauważyła, że w sprawie administracyjnej objętej decyzją doszło do komplikacji podmiotowej, której Minister Sprawiedliwości w ogóle nie rozpatrzył. W postępowaniu tym występowały dwie strony M. M., jako wnioskodawczym oraz Izba Notarialna w K. Wystąpiła sytuacja współuczestnictwa materialnego w sytuacji tzw. "faktycznego sporu" obu tych podmiotów, gdyż przyznanie uprawnienia wnioskodawczyni (M. M.) skutkowało refleksem dla drugiej strony postępowania, tj. Izby Notarialnej w K., nakładało bowiem na ten podmiot, jako osobę prawną pewne obowiązki, ale i przyznawało potencjalne prawa oraz wywoływało skutek dla jej członków - notariuszy wykonujących zawód notariusza w okręgu apelacji krakowskiej. I w takim też zakresie wzajemnie krzyżującym się organ wydający decyzję winien rozpatrzyć sprawę w oparciu o zasadę wynikającą z art. 7 K.p.a., a więc ważąc interes społeczny, którego wycinkiem, aczkolwiek znaczącym jest obowiązek pieczy nad prawidłowym wykonywaniem zawodu przez notariusza przez samorząd notarialny, interes indywidualny obywatela M. M., interes indywidualny obywateli - notariuszy już wykonujących zawód na terenie właściwości terytorialnej Izby Notarialnej w K., czego w zaskarżonej decyzji brak. Nadto, zdaniem Izby, w sprawie doszło do naruszenia dyspozycji art. 89 § 2 K.p.a. Skoro w postępowaniu brały udział strony o sprzecznych interesach Minister Sprawiedliwości był obowiązany do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu właściwego oznaczenia stron postępowania Minister stwierdził, że decyzja z [...] stycznia 2015 r., jak i decyzja ją poprzedzająca zawierają wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a., w tym oznaczenia stron postępowania. W zaskarżonej decyzji wielokrotnie wskazano, że stronami postępowania są M. M. oraz Izba. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpatrując skargę w oparciu o powyższe regulacje, Sąd uznał skargę Izby za bezzasadną. Decyzje wydane w kontrolowanej sprawie są prawidłowe pod względem zastosowania procedury administracyjnej, ustaleń faktycznych, jak również odpowiadają normom prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutów wywołujących najdalej idące skutki prawne, tj. naruszenia art. 107 § 1 K.p.a., poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie i wydanie decyzji z pominięciem wskazania strony jako adresata decyzji, co przy zasadności pierwszego zarzutu, skutkowałoby nieważnością postępowania administracyjnego zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., nie można podzielić ich zasadności. Minister Sprawiedliwości wskazał prawidłowo strony postępowania, zaznaczając w komparycji zaskarżonej decyzji, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pochodził od Izby, co następnie powtórzył w uzasadnieniu decyzji. Decyzja została doręczona r.pr. M. C. – pełnomocnikowi Skarżącej, co zostało dokonane zgodnie z art. 40 § 2 K.p.a. Okoliczność, że r.pr. M. C. jest pełnomocnikiem Skarżącej, nie była sporna, zatem adnotacja w końcowej części decyzji, komu zostaje doręczona za zwrotnym poświadczeniem odbioru, nie może oznaczać, że została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Materialnoprawną podstawę podjętego przez Ministra Sprawiedliwości rozstrzygnięcia stanowił art. 10 P.n. W świetle § 1 tego przepisu, notariusza powołuje i wyznacza siedzibę jego kancelarii Minister Sprawiedliwości, na wniosek osoby zainteresowanej, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej. Z § 3 tego przepisu, w związku z art. 33 ust. 2 ustawy o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów wynika, że organ ten może odmówić powołania na to stanowisko osoby, o której mowa w § 1, tylko wtedy, gdy kandydat ten nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 11-13. W oparciu o treść art. 10 § 1 P.n., w decyzji o powołaniu notariusza wyodrębnia się dwa elementy – personalny (podmiotowy), który dotyczy powołania na to stanowisko i przedmiotowy, tj. tworzący kancelarię przez wyznaczenie jej siedziby. Przesłanki oceny powołania kandydata na notariusza w aspekcie jego kwalifikacji podmiotowych są inne niż brane pod uwagę przez organ pod kątem wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej. Z merytorycznego punktu widzenia są to de facto dwie sprawy, rozstrzygane w jednej decyzji administracyjnej, jednak ściśle ze sobą powiązane i nierozerwalne, powołaniu bowiem notariusza musi towarzyszyć jednoczesne wyznaczenie siedziby jego kancelarii. Skarżąca nie zakwestionowała w skardze spełnienia przez Wnioskodawczynię – M. M. przesłanek uzasadniających powołanie Jej na stanowisko notariusza, przewidzianych w przepisach art. 11-13 P.n. Na bazie zebranych w tej sprawie materiałów dowodowych i przeprowadzonego postępowania, ustalenia i oceny organu co do elementu personalnego zaskarżonej decyzji (m.in. kwalifikacje i rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu notariusza) nie budzą zastrzeżeń i ostatecznie nie są przez Skarżącą podważane. Zarzuty skargi sprowadzają się wyłącznie do kwestionowania wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej w K. W ocenie Sądu jednak, zarzuty te są niezasadne. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącej, że Minister Sprawiedliwości w ogóle nie uwzględnił współuczestnictwa materialnego w niniejszej sprawie dwóch stron – M. M., jako Wnioskodawczyni oraz Izby Notarialnej w K., pozostających w sytuacji tzw. "faktycznego sporu", gdyż przyznanie uprawnienia Wnioskodawczyni skutkowało refleksem dla drugiej strony postępowania. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony właśnie przez Izbę, organ odniósł się do zarzutów podniesionych przez Izbę, będącą Stroną przedmiotowego postępowania, ważąc racje przedstawione przez Izbę, oraz interes Strony – M. M., jak i interes społeczny, przyświecający utworzeniu kolejnej kancelarii notarialnej na terytorium K. Minister Sprawiedliwości podkreślił wprawdzie, że zakres przyznanej mu, na podstawie art. 10 § 1 P.n., swobody ograniczają postanowienia art. 10 § 3 i art. 11 –13 P.n. i że nie może odmówić powołania na stanowisko notariusza, które łączy się z wyznaczeniem siedziby kancelarii, gdy kandydat spełnia wymogi, o których mowa w art. 11 –13 P.n. Stwierdzając jednak, że Wnioskodawczyni – M. M.spełnia wszystkie przesłanki z art. 11 P.n., co oznacza konieczność Jej powołania na stanowisko notariusza wraz z wyznaczeniem siedziby kancelarii notarialnej, podkreślił, że nie sprzeciwia się temu żaden inny interes chroniony prawnie. Analizując tę kwestię w odniesieniu do wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej, organ w pierwszej kolejności wskazał na zamieszkiwanie oraz zatrudnienie jako aplikant, a następnie asesor notarialny M. M. w K., jak również najem lokalu położonego w K., na cele przyszłej kancelarii notarialnej. W drugiej kolejności uwzględnił interes społeczny w postaci zapewnienia zwiększonej dostępności do usług notarialnych, lepszej obsługi notarialnej obywateli wynikającej z konkurencji kancelarii, swobodnego dostępu do czynności notarialnej i wyboru kancelarii notarialnej, przeciwstawiając tę argumentację stanowisku Izby, w szczególności o dysproporcji w zapewnieniu dostępu do usług notarialnych w K. i okolicznych miastach. Izba podniosła, że Minister Sprawiedliwości nie rozpatrzył interesu reprezentowanego przez Izbę jako stronę postępowania, zarówno w zakresie interesu społecznego obejmującego pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu notariusza, jak i interesu obywateli – notariuszy obecnie wykonujących już zawód notariusza w K. W skardze pełnomocnik Skarżącej podkreślił, że uruchamianie coraz większej ilości kancelarii notarialnych w miejscowościach, w których potrzeby mieszkańców są w pełni zaspokojone skutkuje obniżaniem cen zmierzającym do zwiększenia ilości dokonywanych czynności, a w konsekwencji do obniżenia jakości świadczonych usług, co oznacza negatywne konsekwencje nie tylko dla samych notariuszy, ale przede wszystkim dla bezpieczeństwa obrotu prawnego. W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała, aby powyższa zależność miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego, żadnych dowodów wskazujących na to, że w miarę wzrostu ilości kancelarii notarialnych na terenie K., spadała jakość świadczonych usług notarialnych w tym mieście. Organ natomiast wykazał w zaskarżonej decyzji, mający miejsce w przeciągu roku (31 październik 2013 r. – 31 październik 2014 r.), wzrost zarejestrowanych podmiotów gospodarczych o 2230 podmiotów, w tym o 1842 spółki handlowe, co wskazuje na zwiększenie intensywności obrotu gospodarczego i prawnego, prowadzącego do zwiększenia zapotrzebowania na usługi notarialne. Z tego względu, w ocenie Sądu, niezasadne jest twierdzenie Izby, że Minister Sprawiedliwości nie uwzględnił, wydając zaskarżoną decyzję, reprezentowanego przez Izbę interesu społecznego obejmującego pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu notariusza. Odnosząc się do reprezentowanego przez Izbę interesu notariuszy obecnie wykonujących już zawód notariusza w K., Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że przepisy ustawy – Prawo o notariacie nie przewidują, aby warunkiem utworzenia kolejnej kancelarii notarialnej było zapewnienie rentowności tego rodzaju instytucji, jak również uchronienie już istniejących kancelarii przed konkurencją powstających kancelarii. Brak jest też jednoznacznych dowodów na to, że przypadki rezygnacji z prowadzenia przez notariuszy kancelarii notarialnych, związane są z nierentownością tych kancelarii. Tym bardziej, że skala tego zjawiska, jak wskazał Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę, nie jest znacząca, gdyż w okręgu Izby Notarialnej w K., w 2014 r., z prowadzenia kancelarii zrezygnowało dwóch notariuszy. W ocenie Sądu element przedmiotowy zaskarżonego rozstrzygnięcia, czyli wyznaczenie kancelarii, został przez organ oparty na prawidłowo ustalonych przesłankach. Z wyjaśnień Ministra, zawartych w decyzji I instancji wynika, że w K. zamieszkiwanym przez ok. 759 tys. mieszkańców, działalność prowadzi 138 notariuszy w 94 kancelariach notarialnych. Oznacza to, że na każdego notariusza, średnio przypada ok. 5,5 tys. osób. W odpowiedzi na skargę organ też podał, że z danych przez niego zgromadzonych wynika, że 124 notariuszy działających w 2013 r. w K. sporządziło 78.960 aktów notarialnych, co daje średnio 53 akty notarialne sporządzone przez jednego notariusza miesięcznie. Organ podał dla porównania, że w K. w 2013 r., 32 notariuszy sporządziło 19.649 aktów notarialnych, a więc średnio każdy notariusz sporządził 51 aktów notarialnych miesięcznie, w P. 98 notariuszy sporządziło 61.327 aktów notarialnych, a więc średnio każdy notariusz sporządził 52 akty notarialne miesięcznie, w G. 63 notariuszy sporządziło 42.457 aktów notarialnych, a więc średnio każdy notariusz sporządził 56 aktów miesięcznie, natomiast w największym ośrodku miejskim - w W. w 2013 r. 381 notariuszy sporządziło 210 979 aktów notarialnych, co daje średnio 46 aktów miesięcznie na każdego notariusza. W zaskarżonej decyzji Minister Sprawiedliwości wyjaśnił natomiast, że wyznaczenie w K. kolejnej siedziby kancelarii notarialnej zmniejszy liczbę osób przypadających na jednego notariusza, a tym samym zapewni zwiększoną dostępność do usług notarialnych, zarówno osobom fizycznym, jak też osobom prawnym. W ocenie Sądu, działanie w tym kierunku uzasadnia wskazany powyżej wzrost aktywności gospodarczej i zarejestrowanych podmiotów gospodarczych o 2230 podmioty, prowadzący do zwiększenia zapotrzebowania na usługi notarialne i podważający argument Skarżącej o podaży usług notarialnych przewyższającej w K. popyt na te usługi. W tych okolicznościach, Sąd zgadza się z Ministrem Sprawiedliwości, że tworzenie nowych kancelarii na terenie K., zapewni w drodze konkurencji lepszą obsługę mieszkańców, a także nieprzerwany dostęp do usług notarialnych, wpływając jednocześnie na bezpieczeństwo obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, organ wykazał w decyzjach obu instancji, że utworzenie nowej kancelarii na terenie K., leży w interesie społecznym, poprzez zabezpieczenie obywatelom swobodnego dostępu do czynności notarialnych i umożliwienie mieszkańcom wyboru kancelarii notarialnej. Leży to też w interesie Wnioskodawczyni – M. M., nie sprzeciwia się temu natomiast, wbrew twierdzeniom Skarżącej jej interes rozumiany jako interes społeczny obejmujący pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu notariusza, jak i interes obywateli – notariuszy obecnie wykonujących już zawód notariusza w K. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem Skarżącej, że sposób rozumowania organu, w oparciu o który dokonał on powyższych ustaleń należy uznać za wysoce spekulatywny. Skarżąca sformułowała tę ocenę na podstawie własnego przekonania o sposobie dokonywania tych ustaleń, co natomiast wynika z większego nacisku Skarżącej na interes Izby. Pełnomocnik Skarżącej podkreślił w skardze, że Minister Sprawiedliwości powinien prowadzić działalność analityczną w zakresie oceny popytu i podaży usług notarialnych na terenie całego kraju, która znajduje odzwierciedlenie w planie siedzib kancelarii notarialnych tworzonym zgodnie z nadzorczym wymogiem organu wynikającym z § 11 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 kwietnia 1991 r. w sprawie trybu wykonywania nadzoru nad działalnością notariuszy i organów samorządu notarialnego (Dz. U. z 1991 r. Nr 42, poz. 188), co też powinno znaleźć odzwierciedlenie w polityce administracyjnej Ministra Sprawiedliwości w zakresie powołań na stanowisko notariusza i wyznaczania siedzib kancelarii notarialnych. Odnosząc się do powyższego, Sąd zauważa, że z przedmiotowej indywidualnej sprawy nie wynika aby Minister Sprawiedliwości nie prowadził opisanej powyżej analizy w zakresie oceny popytu i podaży usług notarialnych na terenie całego kraju. Przedmiotowa sprawa dotyczy jednak konkretnego wniosku i konkretnej kancelarii notarialnej usytuowanej w K. Zapotrzebowanie natomiast na usługi notarialne w innym mieście nie może stać na przeszkodzie ustalenia siedziby kancelarii notarialnej w mieście wskazanym przez kandydata na notariusza, w którym również celowe jest powstanie nowej kancelarii. Również w tym względzie Sąd zgadza się ze stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości, odwołującego się do treści art. 65 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy. Wyjątki określa ustawa, w niniejszej sprawie przepisy ustawy – Prawo o notariacie, które jednak nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający z naruszeniem interesu zainteresowanego, w tym przypadku interesu do wyboru siedziby swojej kancelarii, jeżeli nie przeciwstawia się temu inny chroniony prawem interes, tak jak w niniejszej sprawie interes społeczny oraz interes Izby związany ze szczególnym charakterem zawodu notariusza nie tylko jako zawodu zaufania publicznego, ale również zawodu pełniącego określoną funkcję publiczną. W świetle powyższego Sąd doszedł do wniosku, iż Minister Sprawiedliwości wydając decyzje obu instancji nie naruszył art. 10 § 1 P.n., prawidłowo interpretując ten przepis i prawidłowo ustalając zakres okoliczności faktycznych jakie należy wziąć pod uwagę dla właściwego zastosowania przedmiotowego przepisu. Zdaniem Sądu w okolicznościach faktycznoprawnych tej sprawy, uwzględniając całość materiału dowodowego, którym organ dysponował, miał on prawo powołać M. M. na stanowisko notariusza, wyznaczając kancelarię notarialną w K., pomimo negatywnego stanowiska Izby w tej sprawie. Organ precyzyjnie wskazał przyczyny, ze względu na które uznał, że w K. istnieje zapotrzebowanie na lokalizację nowej kancelarii notarialnej. Ustalenia organu w tym zakresie są wyczerpujące i uzasadniają zapadłe rozstrzygnięcie. Kontrola tego rozstrzygnięcia przez Sąd, sprowadza się do sprawdzenia, czy wydanie decyzji było poprzedzone postępowaniem obejmującym wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Sąd nie dopatrzył się na tym tle nieprawidłowości, co dotyczy również uzasadnienia decyzji. Dlatego też Sąd, nie stwierdził również naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło ponadto, zdaniem Sądu, do naruszenia w niniejszej sprawie art. 89 § 2 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez organ rozprawy administracyjnej pomimo spornych interesów Stron w niniejszym postępowaniu. Jak wynika z art. 89 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. W świetle § 2 tego przepisu, organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Norma wynikająca z tego przepisu nie ma charakteru obligatoryjnego w każdym przypadku, gdy w sprawie występują strony o sprzecznych interesach. Z przepisu wynika zalecenie przeprowadzenia rozprawy m.in. wówczas, jeżeli w sprawie zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron. W niniejszej sprawie organ miał na podstawie art. 10 § 1 P.n., obowiązek zasięgnięcia opinii rady właściwej izby notarialnej. Organ zobowiązany do zasięgnięcia opinii nie jest prawnie związany stanowiskiem organu, który wydał tę opinię. Wydanie takiej opinii następuje w ramach współdziałania przewidzianego w art. 106 § 1 K.p.a. Opinia wydana w trybie art. 10 § 1 P.n. w zw. z art. 106 § 1 K.p.a., nie wiążąc Ministra Sprawiedliwości, podlega ocenie przez ten organ, przed wydaniem decyzji, na takiej samej zasadzie jak pozostałe dowody składające się na materiał będący przedmiotem oceny organu. Dlatego też, zdaniem Sądu, w świetle powyższej regulacji, Minister Sprawiedliwości uzyskawszy wymaganą opinię Rady Izby Notarialnej w K., dysponował całkowitym materiałem dowodowym koniecznym do rozstrzygnięcia sprawy, co czyni zbędnym przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.