VI SA/Wa 769/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – W. J., w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę 3.000 złotych. Na wniosek skarżącego - postanowieniem z 1 sierpnia 2013 r., Referendarz sądowy zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił na jego rzecz radcę prawnego z urzędu. (k. 29 akt). Postanowienie to jest prawomocne. Między czasie - pismem z 25 lutego 2013 r. (k. 13 akt), skarżący wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wszczętego w związku z zaskarżoną decyzją. Wobec tego Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do wyjaśnienia w terminie 7 dni, czy owo pismo stanowi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pod rygorem pozostawienia go w aktach sprawy bez nadawania biegu. W udzielonej w terminie odpowiedzi, przydzielony w urzędu pełnomocnik podał, że jest to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku odwołano się do informacji przedłożonych do akt w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy oraz podano, że skarżący jest bezrobotny i obecnie utrzymuje go żona, która łoży także na ich wspólne dzieci. Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne straty w dochodach i utrzymaniu rodziny, co w konsekwencji będzie miało negatywne konsekwencje w postaci braku środków utrzymania (k. 55-56 akt). Główny Inspektor Transportu Drogowego na wezwanie Sądu wskazał, że zaskarżona decyzja nie została wykonana (k. 51 akt). Nadto organ (w piśmie z 29 października 2013 r.) uznał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącym. Zanim Sąd przystąpi do rozpoznania wniosku należy podkreślić, iż warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się więc do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Jednocześnie należy podnieść, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Jak wynika z treści cytowanego powyżej przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Należy przy tym zauważyć, że to po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już podano to na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącego Sąd stwierdza, że w sprawie zachodzi jedynie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Przedmiotem skargi jest należność pieniężna z tytułu kary za nieuiszczenie opłaty elektronicznej. Sąd uznał zatem, że owa należność, jako świadczenie pieniężne, będzie mogła być bez większych trudności zwrócona w przypadku ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec tego w odniesieniu do przedmiotu zaskarżenia nie można mówić o trudnych do odwrócenia skutkach, tym bardziej że wielkość samej należności, w żaden sposób nie może być postrzegana jako trudne do odwrócenia skutki. W kwestii drugiej przesłanki Sąd stwierdza, że w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, w postaci pozbawienia skarżącego, a w konsekwencji jego małoletnich synów (ur. w 1995 r. oraz w 2005 r.), środków utrzymania. Na uwagę zasługuje fakt, że skarżący obecnie jest bezrobotny i znajduje się na utrzymaniu żony, z którą ma rozdzielność majątkową od 2000 r. Nadto z akt wynika, że skarżący na rzecz synów płaci alimenty, z którymi zalega od marca 2013 r. Analiza danych zawartych w aktach skłania więc Sąd do wniosku, że obciążenie skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą, np. z tytułu egzekucji nałożonej na niego kary, pozbawi go - i tak już niewystarczających, środków do życia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.