VI SA/Wa 77/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy tymczasowego wpisu na listę członków Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w G. postanawia: odrzucić skargę Skarżący – M. P., pismem z 9 grudnia 2019 r., wniósł za pośrednictwem Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej "Krajowa Rada") skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę tego organu z [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy tymczasowego wpisu na listę członków Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w G.. Uchwała Krajowej Rady nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. (dalej "uchwała") została wydana w formie dokumentu nieelektronicznego i podpisana odręcznie przez trzech członków składu orzekającego, którzy zgodnie z oświadczeniem Krajowej Rady, nie posiadają własnych kwalifikowanych podpisów elektronicznych. Uchwała ta zawiera zatem przewidziane w art. 107 5 1 pkt 8 k.p.a. należne dla jej ważności podpisy. Powtórzyć należy za organem, iż w myśl art. 109 § 1 k.p.a. decyzje doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z przepisu art. 109 § 1 k.p.a. wynika zatem, że stronom doręcza się decyzję, a więc jej oryginał, a nie odpis. Strona uprawniona jest więc do otrzymania decyzji sporządzonej na piśmie w oryginale z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ lub decyzji w formie dokumentu elektronicznego opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 k.p.a.). Odstępstwo od tej zasady przewiduje art. 391§ 1 k.p.a. zgodnie z którym, w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej może doręczyć pisma (w tym decyzje, uchwały) za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2016 r. poz. 1030 i 1579), jeżeli strona spełni jeden z następujących warunków: 1. złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; 2. wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny; 3. wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Za pomocą środków komunikacji elektronicznej można doręczyć jednak jedynie decyzję wydaną w formie dokumentu elektronicznego, a więc opatrzoną bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu lub podpisem osobistym (art. 107 § 1 zdanie pierwsze in fine k.p.a.). Nie jest więc możliwe uwzględnienie żądania doręczenia decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, gdy decyzja nie została wydana w formie dokumentu elektronicznego. Jeśli decyzja, z powodu braku możliwości wydania jej w formie dokumentu elektronicznego, zostaje wydana w formie pisemnej, to doręczenie jej stronie winno nastąpić na piśmie, co nie narusza przy tym art. 109 § 1 oraz art. 391 § 1 kpa., nawet gdy został spełniony jeden z warunków określonych w punktach 1-3 tego ostatniego przepisu. Do braku możliwości technicznych, w przypadku doręczenia decyzji, należy zaliczyć nieposiadanie przez osoby podpisujące decyzje w imieniu organu bezpiecznych podpisów elektronicznych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego certyfikatu. Uchwała zgodnie z urzędowym poświadczeniem doręczenia, została odebrana przez skarżącego w dniu 23 czerwca 2017 r. na skutek uznania dokumentu za doręczony. W treści zawierała pouczenie, iż strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może w terminie 30 dni od jej doręczenia złożyć za pośrednictwem Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższe wskazuje, iż skarga z dnia 9 grudnia 2019 r. została wniesiona po terminie w związku z czym powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt ppsa.