VI SA/Wa 771/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi V. z siedzibą w K., Litwa na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. VI SA/Wa 771/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2004r [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na V. , Litwa karę pieniężną w wysokości 6 050 zł. Kara pieniężna w wysokości 6 000zł została nałożona za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, natomiast kara w wysokości 50 zł za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia. Powyższe uchybienia zostały stwierdzone podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] października 2004r. Ustalono, że pojazd zatrzymany do kontroli marki [...] należący do przewoźnika litewskiego wykonuje transport towaru pomiędzy Polską a Federacją Rosyjską. Towar został załadowany w R. Sp. z o.o. z siedziba w R. a odbiorcą była rosyjska firma "S. ltd" w siedzibę w P. Transport był wykonywany bez wymaganego na podstawie art. 6 umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych zezwolenia na transport do krajów trzecich. W deklaracji celnej SAD w rubryce 21 jako pojazd przekraczający granicę Unii Europejskiej był wymieniony kontrolowany pojazd, a w rubryce 17 jako kraj przeznaczenia został wpisany kod Federacji Rosyjskiej. W rubryce 29 jako urząd celny wywozu wskazany został łotewski urząd celny. Również inne dokumenty przewozowe wskazują, że odbiorcą towaru jest firma rosyjska. Do kontroli kierowca okazał 3 wykresówki i zaświadczenie urlopowe. Na wykresówce z dnia 13-14 październik 2004r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia o 26 minut. W odwołaniu od powyższej decyzji w zakresie kary pieniężnej w kwocie 6 000zł V. wnosił o jej uchylenie, podnosząc, iż ustalenie obowiązku posiadania zezwolenia oparte zostało na nieuzasadnionym założeniu, że ostateczne przeznaczenie ładunku dla odbiorcy w Rosji jest tożsame z jego przewozem przez kontrolowany pojazd do tego odbiorcy, podczas gdy możliwe było ustalenie, że ładunek jest przewożony tylko na teren Republiki Litewskiej. Odwołujący zaskarżonej decyzji zarzucił niewyjaśnienie, iż ukarane przedsiębiorstwo przewoziło tylko ładunek z Polski do Litwy, na dowód czego dołączył kopię dokumentu potwierdzającego przewóz ładunku tylko do składu celnego na Litwie. Decyzją z dnia [...] lutego 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 ust. 15, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w zw. z lp. 1.2.1 załącznika do tejże ustawy, art. 9 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) i protokołu podpisania (DZ.U.62.49.238), art. 5 ust. 1 pkt c oraz art. 6 ust. 1 i 2. Umowy miedzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 18 marca 1992r. (MP 01.46.751) art. 2 pkt 4 pkt 13 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o administrowaniu obrotem towarowym z zagranicą Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, że została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z okazanych podczas kontroli dokumentów tj. list przewozowy CMP deklaracja celna SAD oraz faktura eksportowa wynika, że stroną umowy przedmiotowego przewozu jest firma "V.", a odbiorcą jest rosyjska firma " S. Ltd", a także że kontrolowane pojazdy miały przekroczyć granicę UE poprzez łotewski urząd celny. Brak jest dowodów na to, że towar został przeładowany i przekroczenie granicy odbyło się pojazdami należącymi do innego przewoźnika. Wskazano także, że na zamiar wywozu towaru poza granicę UE wskazuje sam fakt sporządzenia dokumentu SAD, który w przewozach dokonywanych na obszarze UE nie jest wymagany. W skardze na powyższą decyzję V., Litwa wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, iż GITD nie zlecił ani nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a treść załączonego do odwołania listu przewozowego całkowicie pominął. List ten wskazywał dokąd ładunek jest przewożony zgodnie z umową przewozu, ale także dokąd został rzeczywiści przewieziony i rozładowany, gdyż umowa przewozu była już wykonana. Zdaniem skarżącego skoro jego pojazd przewiózł ładunek tylko do składu celnego na Litwie, to umowa Polsko-Litewska o międzynarodowych przewozach drogowych nie została naruszona, gdyż przewóz ładunku przez litewskiego przewoźnika z Polski do Litwy nie wymaga zezwolenia. Podkreślił, że okoliczności, iż nadawca ładunku w Polsce sprzedając go podmiotowi z poza Unii Europejskiej dokonał odprawy celnej nie może mieć negatywnych skutków dla przewoźnika, gdyż ten ani nie wypełnia ani nie podpisuje dokumentu SAD, a to dokąd ładunek jest przewożony zawarte jest w listach przewozowych CMR. Mając powyższe na uwadze skarżący wnosił o uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez zebranie dowodów potwierdzających, że kontrolowany przewóz odbył się tylko do W. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył co następuje: Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń. Gdy naruszenia te mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy decyzja ulega uchyleniu. W zaskarżonej decyzji doszło do uchybień przepisom postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego tez skarga została uwzględniona. Miały one miejsce na etapie postępowania odwoławczego i dlatego też decyzja organu II instancji została uchylona. Zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. Na mocy art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenia stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7,77 § 1 i 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z wymienieniem m.in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie i podaniem analizy poczynionych ustaleń w świetle mających w sprawie zastosowań przepisów prawa. Należy podzielić utrwalony w wyrokach NSA pogląd, że obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą miały istotne znaczenie w sprawie. Rozpatrując materiał dowodowy organ nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów odmówić dowodom wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest uzasadnić, z jakiej robi to przyczyny. Pominiecie oceny określonego dowodu budzić musi uzasadnione wątpliwości co do trafności oceny innych środków dowodowych, może bowiem prowadzić do wadliwej ich oceny. Jednocześnie, stosownie do art. 78 k.p.a., jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy organ winien uwzględniać żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu. W sprawie niniejszej decyzja organu I instancji została wydana w dniu przeprowadzenia kontroli. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 61 § 4 k.p.a. skarżący nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Tak więc dopiero na etapie postępowania odwoławczego miał możliwość ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego i żądania uzupełnienia postępowania dowodowego. Do odwołania strona skarżąca dołączyła list przewozowy CMR. List ten, w stosunku do dokumentu, którym dysponował organ I instancji, został wypełniony w rubryce 19 i 24. Zdaniem skarżącego dokument ten ma wskazywać, iż przewoził ładunki tylko do składu celnego w Republice Litewskiej. Organ odwoławczy, wbrew wskazanym wyżej regułom postępowania zupełnie pominął ocenę dowodu przedstawionego przez stronę a jednocześnie podał, że brak jest dowodów na to, że towar został przeładowany i przekroczenie granicy odbyło się pojazdami należącymi do innego przewoźnika. Tym samym nie ustosunkował się do twierdzeń skarżącego, iż przewoził ładunek jedynie z Polski do Litwy. Jest to o tyle istotne, iż w rubryce 24 potwierdza się otrzymanie przesyłki a rubryka ta została wypełniona. Powyższe uchybienie – w ocenie Sądu – uzasadnia uznanie, że postępowanie administracyjne (dowodowe) dotknięte jest wadą i uchybienie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie do Sądu należy bowiem ocena przedstawionych przez stronę dowodów, lecz uprawniony jest on do kontroli oceny dokonanej przez uprawniony do tego organ. Wskazać jednocześnie należy że w skardze skarżący wskazuje na braki postępowania dowodowego i zarzuca pominiecie przy ocenie materiału dowodowego dołączonego do odwołania listu przewozowego CMR, zaś Główny Inspektor Transportu Drogowego nie ustosunkowuje się do tego zarzutu, po raz kolejny pomijając dowód przedłożony przez skarżącego. Rozpoznając sprawę ponownie organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy oceniając również dowód przedstawiony przez skarżącego mając na uwadze zwłaszcza treść rubryki 24 potwierdzającej otrzymanie przesyłki i podda go ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W zależności od wyników ponownej oceny materiału dowodowego organ rozważy ewentualność uzupełnienia postępowania dowodowego, a następnie wyniki tego postępowania przedstawi w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogiem zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe względy Sąd uznał, ze organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7,77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygniecie w kwestii wykonalności zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a.