VI SA/Wa 776/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2006 r. sprawy ze skargi "A." S.R.L. w siedzibą w K. Mołdawia na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nałożył na A. s.r.l. z siedzibą w K. (Mołdawia) kary pieniężne w kwotach: 200 zł za nie okazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu za ostatni dzień tygodnia poprzedzającego kontrolę oraz 6000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Łącznie nałożono karę pieniężną w kwocie 6200 zł. Decyzję wydano w oparciu o ustalenia kontroli dokonanej w dniu [...] listopada 2005 r. w miejscowości L. na drodze krajowej nr [...]. Kontroli poddano transport drogowy ładunku wykonywany przez A. s.r.l. z Mołdawii do Polski pojazdem m-ki [...] nr rej. [...] z naczepą nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. D., który podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag. Kierowca oświadczył, że nie posiadał wykresówki za ostatni dzień tygodnia poprzedzający kontrolę. Kierujący okazał zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy między Polską a Mołdawią nr [...], wydane w dniu [...] sierpnia 2005 r. dla A.s.r.l. z siedzibą w K. (Mołdawia), ważne do dnia [...] stycznia 2006 r., nie zawierało ono jednak numeru rejestracyjnego pojazdu i naczepy, w związku z tym organ administracji uznał je za nieważne i nałożył karę pieniężną za brak zezwolenia. Od decyzji tej A. s.r.l. z siedzibą w K. (Mołdawia) złożyła odwołanie domagając się skasowania decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 6000 zł za brak zezwolenia. Skarżąca stwierdziła, iż przedłożone do kontroli zezwolenie musiało posiadać wpisy numerów rejestracyjnych pojazdu i naczepy, bowiem bez tych wpisów pojazd nie zostałby wpuszczony przez właściwe organy graniczne i celne na terytorium Polski, na dowód czego załączono do odwołania przedmiotowe zezwolenie z widniejącymi wpisami. Nadto w załączniku do odwołania z dnia [...] stycznia 2006 r. skarżąca podniosła, iż okazane do kontroli zezwolenie spełniało wszelkie wymagania, bowiem gdyby brakowało numerów rejestracyjnych pojazdu i naczepy organ kontrolujący nie załączyłby takiego zezwolenia do protokółu kontroli, gdyż nie stanowiłoby ono ważnego dokumentu. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 28, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.2.1. załącznika do tej ustawy, utrzymał w mocy decyzję w zaskarżonej części. Organ administracji stwierdził, iż zgodnie z rozdziałem 6 rezolucji EKMT CEMT (2001)9 FINAL przyjętej przez Zgromadzenie Ministrów w Lizbonie w dniach 19 i 30 maja 2001 r. zezwolenie jest nieważne, jeżeli nie zawiera nie budzących wątpliwości zapisów dotyczących: nazwy lub nazwy handlowej oraz pełnego adresu przedsiębiorstwa transportowego, podpisu i pieczęci organu wydającego zezwolenie, daty rozpoczęcia oraz zakończenia okresu ważności zezwolenia i daty jego wydania. Nadto za nieważne uznawane są zezwolenia, którym nie towarzyszy należycie wypełniony karnet oraz certyfikat pojazdu stwierdzający wypełnianie właściwych norm dotyczących emisji spalin, hałasu i bezpieczeństwa. Z powyższego organ administracji wyprowadził wniosek, iż brak wpisu w zezwoleniu identyfikującego pojazd (nr rejestracyjnego) stanowił o braku zezwolenia. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej o istnieniu powyższych wpisów w zezwoleniu, organ administracji stwierdził, iż twierdzenie to należy uznać za nieprawdziwe, bowiem jak wynika z kopii zezwolenia pozyskanego w czasie kontroli, nie posiadało ono przedmiotowych zapisów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.s.r.l. z siedzibą w K. (Mołdawia) wnosiła o skasowanie zaskarżonej decyzji, zwrot zapłaconej kwoty kary (6000 zł) oraz kosztów parkowania pojazdu (400 zł). W uzasadnieniu decyzji powołano te same argumenty co przytoczone w odwołaniu – prawidłowe wypełnienie zezwolenia, o czym miał świadczyć fakt wpuszczenia pojazdu na teren Polski oraz włączenie zezwolenia do dokumentacji kontroli. Nadto podniesiono, iż kierowca pojazdu w czasie kontroli nie miał możliwości skorzystania z tłumacza, w związku z tym, zdaniem skarżącej, był pozbawiony możliwości przedstawienia stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Na rozprawie skarżąca ustanowiła pełnomocnika w osobie S. D., który podnosił te same argumenty, co zawarte w skardze; zezwolenie posiadało wymagane wpisy, bowiem kontrola nie uznałaby go za dokument nadający się do włączenia do dokumentacji kontroli. Ręczne adnotacje na dokumencie zostały naniesione przez A. (organ który je wydał), natomiast braku tych adnotacji w czasie kontroli skarżąca nie potrafiła wyjaśnić. Skarżąca wskazywała, że przedmiotowy dokument jest jednorazowego użytku i kontrola dokonana później (w dniu [...] listopada 2005 r.) nie zakwestionowała go. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Przedmiotem rozpoznania była skarga A. s.r.l. z siedzibą w K. (Mołdawia) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Podstawą prawną nałożenia kary pieniężnej był art. 92 ust. 1 w związku z naruszeniem art. 28 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) – dalej określanej jako ustawa. Kontrola została przeprowadzona w dniu [...] listopada 2005 r. i w tym samym dniu wydano decyzję w I instancji. Zatem stosownie do art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497) do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z powołanym przepisem w rozpoznawanej sprawie miał zastosowanie art. 92 ust. 1 ustawy zmieniony przez art. 2 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.05.141.1184) z dniem 13 sierpnia 2005 r., w myśl którego kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy (...) podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa natomiast, zgodnie z art. 92 ust. 4 ustawy, załącznik do ustawy według którego wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej w wysokości 6000 zł (lp. 1.2.1. załącznika do ustawy). Organy administracji ustaliły, że doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy, według którego wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagranicznego przewoźnika drogowego wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Mołdowy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzona w Kiszyniowie dnia 10 grudnia 1997 r. (M.P. Nr 46, poz. 757) w art. 1 ust. 1 stanowi, że jej postanowienia mają zastosowanie do międzynarodowych przewozów osób i ładunków między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Mołdowy, w tranzycie przez ich terytoria, a także do krajów trzecich i w odwrotnym kierunku, wykonywanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium Państwa jednej z Umawiających się Stron. Natomiast stosownie do art. 1 ust. 2 tej umowy (zdanie ostatnie) wykonywanie takich przewozów jest możliwe w przypadku uzyskania przez przewoźnika specjalnego zezwolenia właściwego organu drugiej Umawiającej się Strony. Z powyższego wynika, że kontrolowany przewóz mógł odbywać się wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia. Skarżąca twierdziła, że wymagane zezwolenie posiadała i że było ono właściwie wypełnione. Natomiast z okazanego do kontroli dokumentu wynika, iż nie zawierał on wymaganych wpisów – numeru rejestracyjnego pojazdu oraz naczepy. Spółka nie potrafiła wyjaśnić dlaczego na dokumencie okazanym do kontroli w dniu [...] listopada 2005 r. brak było tych danych. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, powoływanie się przez skarżącą, iż podczas późniejszej kontroli (w dniu [...] listopada 2005 r.) w zezwoleniu tym były naniesione wymagane zapisy, nie zmienia faktu braku tych zapisów w dacie kontroli w dniu [...] listopada 2005 r. dających podstawę do uznania tego dokumentu za spełniający wymagania zezwolenia. Okoliczność dopuszczenia do ruchu pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pomimo tego, że zezwolenie nie spełniało warunków właściwego dokumentu, także nie jest okolicznością mająca znaczenia dla rozstrzygnięcia. Organ administracji w protokole kontroli zaznaczył skontrolowanie dokumentu okazanego przez kierowcę jako zezwolenie. Samo zaznaczenie w protokole kontroli okazanego dokumentu, pod nazwą zezwolenie, nie stanowi o tym, by organ administracji uznał ten dokument za spełniający warunki zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. Stąd powoływanie się przez skarżącą na powyższą okoliczność, jakoby stwierdzającą, że kontrola przyjęła dokument za prawidłowy, nie jest trafne. Zgodnie z rozdziałem 6 rezolucji EKMT CEMT (2001)9/FINAL INSTRUKCJA KORZYSTANIA Z KONTYNGENTU ZEZWOLEŃ TRANSPORTOWYCH ECMT DLA URZĘDÓW ORAZ DYSPONENTÓW przyjętej na Zgromadzeniu Ministrów w Lizbonie w dniach 19-30 maja 2001 r. zezwolenia są uważane za nieważne, jeśli nie zawierają następujących zapisów, nie budzących wątpliwości: - nazwy lub nazwy handlowej (name or business name) oraz pełnego adresu przedsiębiorstwa transportowego; - podpisu oraz pieczęci organu wydającego zezwolenia; - daty rozpoczęcia oraz zakończenia okresu ważności zezwolenia; - daty wydania zezwolenia. Nie są również uznawane za ważne, zezwolenia, którym nie towarzyszy należycie wypełniony karnet a także odpowiednio: certyfikaty pojazdów typu “green lorry", “greener and safe lorry" lub “EURO3 safe lorry". Jeśli wyrywkowa kontrola pojazdu, należącego do jednej z wymienionych kategorii wykaże iż nie są spełnione, przypisane mu wymogi w zakresie ekologii oraz bezpieczeństwa, wówczas również zezwolenie uważa się za nieważne. Kontrolowany pojazd, jak wynika z akt sprawy, posiadał certyfikat typu “green lorry", a więc musiał spełniać wymagania określone w rezolucji. Z powyższego należy wyprowadzić wniosek, iż zezwolenie jest identyfikowane na konkretny pojazd wykonujący przewóz. Wynika to również z treści zezwolenia, w którym wprowadzono do wypełnienia rubryki pod nazwą: numer rejestracyjny sam. cięż./ciągnika oraz numer rejestracyjny przyczepy/naczepy. Podczas kontroli rubryki te nie były wypełnione, a dalsza treść zezwolenia stanowi, iż jest ono ważne tylko dla pojazdów, w przypadku których natężenie hałasu i stopień wydzielania szkodliwych substancji nie przekracza wartości określonych w ww. rezolucji i posiadających dokumentację potwierdzającą ten stan rzeczy – EURO 1. Zatem zezwolenie jest przypisane do konkretnego pojazdu spełniającego powyższe wymagania, a jak już nadmieniono wyżej, identyfikacja tego pojazdu jest możliwa jedynie w sytuacji podania jego numeru rejestracyjnego w tym także numeru rejestracyjnego przyczepy lub naczepy dołączonej do tego pojazdu. Podczas następnej kontroli okazane to samo zezwolenie zawierało już konieczne adnotacje o numerach rejestracyjnych i dlatego nie było zakwestionowane przez późniejszą kontrolę. W tym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdzając, by organ administracji naruszył prawo, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.