VI SA/Wa 776/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Protokolant Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu 28 listopada 2006 r. inspektor transportu drogowego Wojewódzkiego Transportu Drogowego w K. skontrolował należący do Z. W., zwanego dalej "skarżącym", pojazd marki [...] nr rejestracyjny [...]. W świetle ustaleń tego protokołu, podpisanego bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu, stwierdzono: 1. Nieokazanie przez kierującego pojazdem zaświadczenia o spełnieniu wymagań przewidzianych w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). W myśl powołanego przepisu przewoźnik drogowy jest obowiązany do wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą. Brak takiego zaświadczenia jest zagrożony karą pieniężną w kwocie 500 zł, stosownie do lp. 1.8.3 załącznika do ustawy. 2. Nieokazanie przez kierowcę 5 wykresówek z 12, 20, 24, 25 i 26 listopada 2006 r., a także zaświadczenia o nieprowadzeniu w tych dniach pojazdu. Powyższe uchybienie jest penalizowane karą pieniężną w kwocie 500 zł (lp. 1.7 załącznika do ustawy). 3. Nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, polegającego na zbyt długim, powyżej 24 godzin, zapisywaniu 3 wykresówek, co zagrożone jest karą pieniężną w kwocie 200 zł, za każdą wykresówkę (lp. 11.2.2 załącznika do ustawy). 4. Przekroczenie maksymalnego czasu pracy prowadzenia pojazdu bez przerwy, o czas powyżej 15 minut do 30 minut. Przekroczenie to jest zagrożone karą pieniężną w kwocie 150 zł (lp. 10.3 lit. a załącznika do ustawy). 5. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, za każde rozpoczęte następne 30 minut, co jest zagrożone karą pieniężną w kwocie 200 zł. Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r., w której nałożono na skarżącego, za powyższe uchybienia, karę pieniężną w łącznej kwocie 2550 zł. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie kwestionując zaistnienia stwierdzonych w protokole kontroli nieprawidłowości, skarżący zakwestionował stawki nałożonej kary, uznając je, z uwagi na ich wysokość, za niesłuszne i krzywdzące. Według skarżącego należało, w drodze analogii do przepisów prawa karnego, zastosować łączną karę w znacznie niższej wysokości. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi. Akcentuje ustalenie kar pieniężnych, za naruszenie ustawy o transporcie drogowym, w sposób ścisły, bez możliwości miarkowania wysokości kar w zależności od okoliczności określonego przypadku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, nie można dopatrzyć się naruszenia prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W świetle podpisanego bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu protokołu kontroli drogowej pojazdu z dnia 28 listopada 2006 r. stwierdzone tym protokołem przypadki naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym są w niniejszej sprawie bezsporne. Skarżący nie zakwestionował również ustawowych stawek kar pieniężnych za naruszenie stwierdzonych powołanym protokołem kontroli drogowej przepisów ustawy o transporcie drogowym, zastosowanych przez organ. Skarżący zakwestionował jedynie, co wyżej wskazano, nadmierną dotkliwość kary, zarówno w odniesieniu do poszczególnych stawek kar jak i ostatecznej wysokości kary, a to poprzez odstąpienie od jej zmiarkowania, według zasad prawa karnego. Podzielając stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego zajęte w odpowiedzi na skargę Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze. Stwierdzone w protokole kontroli drogowej przypadki naruszenia przepisów powołanej ustawy są deliktami zagrożonymi sankcjami administracyjno-prawnymi, Toteż, nakładając karę pieniężną organ administracji publicznej był zobligowany, zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.), zastosować stawki kar przewidziane w powołanym załączniku do ustawy o transporcie drogowym, co też uczynił. Stawki tych kar zostały wprowadzone ustawą, a więc odnoszą się do wszystkich podmiotów, do których mają zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym. Takim podmiotem jest niewątpliwie skarżący, a to z uwagi na treść przepisu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, gdyż skarżący wykonywał transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony. Kary pieniężne przewidziane w ustawie o transporcie drogowym są ustalone w ściśle określonej kwocie, bez możliwości obniżenia wysokości stawki kary pieniężnej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, co stwierdzono w protokole z dnia 28 listopada 2008 r., jest deliktem administracyjnym, a więc zagrożonym sankcjami o charakterze administracyjno-prawnym. Natomiast naruszenie wspomnianych przepisów nie jest zagrożone bezpośrednio sankcjami karnymi. Z tych względów brak jest uzasadnienia dla ewentualnego zmniejszenia wysokości łącznej kary pieniężnej, z powołaniem się na odpowiednie zasady przewidziane w przepisach prawa karnego. Z omawianych względów skarga, jako niezasługująca na uwzględnienie, podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).