VI SA/Wa 776/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2014 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Minister Finansów (zwany dalej organem) postanowieniem z [...] grudnia 2013 r., Nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia T. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (zwanej dalej spółką/skarżącą) na postanowienie Ministra Finansów z [...] października 2013 r. dotyczącego odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2010 r. umarzającej postępowanie w sprawie z wniosku spółki o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w C. umorzył postępowanie. T. Sp. z o.o. z siedzibą w C. zwróciła się do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] kwietnia 2010 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzje w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w C.. Strona wskazała, iż zasługuje on na uwzględnienie z uwagi na fakt wydania w dniu 19 lipca 2012 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) wyroku w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11. Postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. Minister Finansów wznowił przedmiotowe postępowanie, w celu przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 243 § 2 ustawy z Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej O.p.). Po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia, organ nie stwierdził istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i stosownie do art. 245 § 1 pkt 2 powołanej ustawy decyzją z [...] lipca 2013 r. odmówił uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2013 r. W odwołaniu spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie: - art. 129 ust. 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. - o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej u.g.h.) poprzez jego zastosowania mimo jego technicznego charakteru, na który, w opinii strony, w sposób jednoznaczny wskazuje wyrok TSUE z 19 lipca 2012 r. i w konsekwencji błędne umorzenie postępowania wszczętego i niezakończonego przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych; - art. 1 pkt 4 w zw. z art. 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.98.204.37 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie art. 129 ust. 2 u.g.h. "nieobowiązującego w zw. z brakiem notyfikacji tego przepisu technicznego". Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej złożonej przez Izbę Celną w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 560/12, którego to rozstrzygnięcie, w opinii strony, będzie miało znaczenie prejudycjalne w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z [...] października 2013 r. Minister Finansów odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania a następnie decyzją z [...] października 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2013 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2010 r. W zażaleniu na postanowienie z [...] października 2013 r. strona zarzuciła organowi naruszenie art. 125 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie okoliczności w sposób oczywisty uzasadniających zawieszenie niniejszego postępowania tj. prawomocnego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi kasacyjnej złożonej przez Izbę Celną w G. z dnia 19 listopada 2013 r. Sygn. akt III SA/Gd 560/12, którego rozstrzygnięcie, wbrew twierdzeniu organu, będzie miało istotne znaczenie dla niniejszego postępowania. Postanowieniem z [...] grudnia 2013 r. Minister Finansów umorzył postępowanie uznając, że wobec istnienia w obrocie prawnym decyzji z [...] października 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] lipca 2013 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2010 r. postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. W skardze na powyższe postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości, zarzuciła organowi naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez nieuwzględnienie okoliczności "w sposób oczywisty" uzasadniających zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej złożonej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (sygn. akt III SA/Gd 560/12); naruszenie art. 208 O.p. poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że w toku przedmiotowej sprawy zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie przedmiotowego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Finansów z [...] grudnia 2013 r. umarzające postępowanie w sprawie postanowienia Ministra Finansów z [...] października 2013 r. Sąd podziela stanowisko organu, że Ordynacja podatkowa nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podstawę postępowania odwoławczego stanowi przepis art. 208 O.p., w którym stwierdzono, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, (...), organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Organ słusznie stwierdza, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu ww. przepisów mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania. W związku z faktem, iż postępowanie główne w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej zostało ostatecznie zakończone, brak jest powodów do prowadzenia postępowania incydentalnego dotyczącego wniosku o jego zawieszenie. Należy zauważyć, że pomiędzy wydaniem postanowienia z [...] października 2013 r., w którym organ odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego, a wydaniem zaskarżonego postanowienia nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy, którą organ w postępowaniu zażaleniowym był zobowiązany uwzględnić. Postanowieniem z [...] października 2013 r., Minister Finansów odmówił zawieszenia prowadzonego postępowania odwoławczego od decyzji z [...] lipca 2013 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2010 r. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2013 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2010 r. W tym stanie rzeczy prawidłowe jest stanowisko organu, że zarzuty w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania głównego strona może podnosić i formułować na etapie skargi na decyzję ostateczną. Należy wskazać, że umorzenie postępowania zażaleniowego w tym wypadku nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wyrażonej w art. 127 O.p. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.