VI SA/Wa 780/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. spraw ze skarg A. Ś. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" lutego 2019 r. 1) nr "(...)" 2) nr "(...)" 3) nr "(...)" 4) nr "(...)" 5) nr "(...)" 6) nr "(...)" 7) nr "(...)" 8) nr "(...)" 9) nr "(...)" 10) nr "(...)" 11) nr "(...)" 12) nr "(...)" w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargi VI SA/Wa 780/19 Uzasadnienie Główny Inspektor Transportu Drogowego rozstrzygając wnioski A. S. (zwanego "Skarżącym", "Stroną"), decyzjami z dnia [...] lutego 2019 r.: 1) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; 2) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r. 3) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; 4) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; 5) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; 6) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; 7) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; 8) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; 9) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; 10) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; 11) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; 12) nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2018r.; o odmowie uchylenia ostatecznych decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładających na Stronę kary pieniężne. Jako podstawę prawną każdego z ww. rozstrzygnięć wskazał art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096, dalej "k.p.a."). Do wydania niniejszych decyzji doszło w stanie faktycznym i prawnym, który jest tożsamy w każdej z dwunastu postępowań. Podstawą faktyczną w każdej ze spraw było naruszenie przez Stronę obowiązku wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, tj. obowiązku wskazanego w art. 13i ust. 4a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm., dalej także u.d.p.). Organ ustalił, że [...] stycznia 2016 r. o godz. 11:45 inspektorzy, w trakcie kontroli statycznej pełnionej w C. na drodze ekspresowej [...] zatrzymali do kontroli prawidłowości uiszczania opłat elektronicznych kierowcę – A. S., poruszającego się pojazdem marki [...] o nr rej. [...] (DMC 11990 kg) wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] (DMC 9000 kg). Po zatrzymaniu pobrali komplet dokumentów oraz urządzenie VIABOX, służące do elektronicznego poboru opłat, o numerze seryjnym [...], które momencie kontroli emitowało jednokrotnie zielony sygnał "X". Kontrolujący stwierdzili łącznie 34 przejazdy – w tym w objętych niniejszym postępowaniem 12(dwanaście), opisanych w protokołach poszczególnych spraw przejazdów - zarejestrowanych przez bramownice - wpisania w urządzenie rejestrujące niewłaściwej klasy pojazdu poruszającego się po drodze płatnej. W konsekwencji powyższego, uiszczana przez urządzenie rejestrujące (viabox) opłata, "ściągana" przez system opłat elektronicznie, za każdy z 12 przejazdów objętych omawianym stanem faktycznym, dokonywana była każdorazowo wyłącznie za przejazd ciągnika, w sytuacji, gdy bramownica rejestrowała przejazd ciągnika wraz z opisaną na wstępie przyczepą, czyli była niższa od wymaganej. Wg ustaleń organu, kierowca nie przestawił urządzenia na faktycznie wykonywany przejazd ciągnika z przyczepą. W oparciu o poczynione ustalenia Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Stronę, za każde stwierdzone naruszenie w 12 postępowaniach, karę pieniężną w wysokości po 750 złotych każda decyzjami: 1) z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 2) z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 3) z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 4) z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 5) z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 6) z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 7) z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 8) z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 9) z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 10) z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 11) z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r.; 12) z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], którą po rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016r. Decyzje stały się prawomocne, bowiem Strona, mimo pouczenia o przysługującym prawie do złożenia skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie skorzystała z tej możliwości. Skarżący w każdej z tych spraw złożył wnioski o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną oraz o stwierdzenie nieważności decyzji, zakończonych wskazanymi wyżej dwunastoma decyzjami ostatecznymi. Organ przychylił się do tych wniosków, wznawiając je, ale po przeprowadzeniu postępowań w każdej ze spraw, w trybie art. 149 § 2 k.p.a., decyzjami z dnia [...] listopada 2018 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznych. Strona złożyła wnioski o ponowne rozpatrzenie ww.spraw. Zarzuciła, iż organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, naruszając art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz nie wykazał należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego spraw. Zebrane w sprawie dowody zostały ocenione z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 k.p.a., a w trakcie prowadzonych postępowań organ nie przestrzegał terminów na załatwienie - określonych w art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a, W treści wniosku strona konsekwentnie podnosiła uchybienia w zakresie oznakowania drogi krajowej tabliczkami T-34 oraz działania systemu poboru opłat w trybie "post-pay", które pozwalało na późniejsze uiszczenie płatności. Po rozpoznaniu każdego z wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. I tak: 1) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]; zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy; 2) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy; 3) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy; 4) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy; 5) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy; 6) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy; 7) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy; 8) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy; 9) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję; 10) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję; 11) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał ją w mocy; 12) decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zaś decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję; W uzasadnieniu każdej z decyzji organ II instancji scharakteryzował instytucję wznowienia postępowania. W szczególności odniósł się do przesłanek wznowienia wskazanych we wniosku skarżącego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Podkreślił, że dla ziszczenia się przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. koniecznym jest istnienie prawomocnego prejudykatu, który stwierdza, że konkretny dowód był fałszywy. Nie jest rolą organu administracyjnego ustalanie, czy dowód, na który powołuje się strona postępowania jest dowodem fałszywym. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie jest organem procesowym uprawnionym do dokonywania ustaleń w zakresie sfałszowania dowodów. Jeżeli strona postępowania twierdzi, że dowód na podstawie którego organ wydał decyzję jest dowodem fałszywym, to powinna swoje twierdzenia skierować do właściwych organów ścigania celem uzyskania prawomocnego prejudykatu w tym przedmiocie. Skoro strona nie dostarczyła organowi prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego fałsz dowodu, brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Na poparcie tego stanowiska wskazał na stanowisko doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych. Organ nie stwierdził, by dowody, na których ustalono okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Ustalenia faktyczne oparte były na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, do którego należały między innymi informacje Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dotyczące prawidłowego oznakowania dróg (np. ta z [...] stycznia 2017 r., że w dniu [...] lipca 2011 r. na płatnym odcinku drogi ekspresowej [...] C. – B. – B. (dawny numer [...]), odcinek ten nie był prawidłowo oznakowany). Przepisy dotyczące oznakowania viatoll weszły w życie w dniu [...] czerwca 2011 r., w konsekwencji konieczny był czas na produkcję znaków drogowych, przygotowanie projektów organizacji ruchu oraz właściwe umiejscowienie oznakowania. Z pisma wynikało, że oznakowanie zostało umieszczone w 2011 r. Natomiast przeprowadzane kontrole okresowe nie wykazały, by wskazany odcinek drogi ekspresowej był w dniu kontroli oznakowany nieprawidłowo. Dokument urzędowy nie potwierdzał zatem fałszywych okoliczności. Organ odnosząc się do podstawy wznowienia postępowania na podstawie przesłanki "nowej okoliczności" określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie jest nią inna, od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu, ocena znanych organowi okoliczności i dowodów. W takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a jedynie odmienna ocena tego samego stanu faktycznego (por. wyr. NSA z 2.10.2009 r., IOSK 228/09). Wskazane przez stronę rozstrzygnięcia w innej sprawie nie stanowią podstawy do uznania, że jest to nowa okoliczność. Indywidualny charakter postępowania administracyjnego odnosi się do konkretnego stanu faktycznego i prawnego. Natomiast przedstawione przez stronę dokumenty nie potwierdziły, by w dniu stwierdzonego naruszenia, nieprawidłowe było oznakowanie opisanych odcinków drogi ekspresowej. Stan faktyczny spraw został ustalony prawidłowo. Strona korzystająca z drogi krajowej zawarła umowę z podmiotem pobierającym opłatę elektroniczną. Jednakże kierujący pojazdem nie zadeklarował na urządzeniu viabox prawidłowej kategorii pojazdu, którym się poruszał, w konsekwencji czego opłata była uiszczana, ale w niepełnej wysokości. W związku z wprowadzeniem do urządzenia viabox nieprawidłowych danych o kategorii pojazdu, Strona naruszyła obowiązujące przepisy prawa, za co została nałożona kara pieniężna. Nie ma możliwości późniejszego uregulowania różnicy pomiędzy uiszczoną opłatą, która powinna być uiszczona, a opłatą która faktycznie została uiszczona. Skarżący złożył jednobrzmiącą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na dwanaście, wyżej opisanych, decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w której zarzucił naruszenie: 1. art. 7 Kpa i art. 77 Kpa, bowiem zasadnicza w tej sprawie kwestia spełnienia przesłanek faktycznych, prowadzących do ukarania kierowcy za naruszenie obowiązku wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, wskazanego w art. 13i ust. 4a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, na nieprawidłowo oznakowanych odcinakach dróg płatnych objętych elektronicznym systemem opłat 2. zasad postępowania administracyjnego wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 9 oraz przepisów art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez to, że organ orzekający w niniejszej sprawie nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy i dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie obowiązków kierowcy i wydał decyzję bez prawidłowej oceny wyjaśnień i dowodów strony, 3. art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 Kpa poprzez sporządzenie ogólnikowego i dowolnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie przedstawiającego w sposób dostateczny zasadniczych powodów rozstrzygnięcia, 4. prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych — niewłaściwą subsumcję stanu faktycznego do stanu prawnego poprzez przyjęcie, że to kierowca naruszył przepisy sankcjonowane za naruszenie obowiązku wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, wskazanego w art. 13i ust. 4a ustawy z dnia 21 marca 1985r., gdy firma transportowa posiada umowę rozliczania opłat drogowych ze Skarbem Państwa na konto z odroczoną płatnością (post-pay) z zabezpieczeniem, 5. przestrzeganie terminów załatwienia spraw określonych w art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 Kpa, 6. art. 8 Kpa, tj. zasady zaufania do organów Państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek nieprawidłowo oznakowanych odcinków dróg płatnych, 7. art. 156 § 1 pkt. 2 i 7 Kpa poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. wydanie decyzji naruszającej wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady działania organów władzy publicznej na podstawie iw granicach prawa oraz wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP oraz art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji przez organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, 8. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. 1997 r, Nr 78 poz. 483 ze zm.), 9. art 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej, 10. postępowanie było prowadzone dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy, o czym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 kpa o przewlekłości oraz bezczynnością, o której mowa w art. 37 § pkt 1, 11. organ nie potrafi prawidłowo ocenić dowodów, na które sam się powoływał na podstawie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju 2 dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczenia opłat elektronicznych przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, na którym sam się powołał, 12. art. 9 kpa, który jasno mówi, że: Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu rozwinął poszczególne wątki wskazując na merytoryczne zarzuty wobec zasadności nałożenia kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, w każdej podtrzymując stanowiska wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "P.p.s.a.") połączyć sprawy o sygnaturach VI SA/Wa 780/19, VI SA/Wa 781/19, VI SA/Wa 782/19, VI SA/Wa 783/19, VI SA/Wa 784/19, VI SA/Wa 785/19, VI SA/Wa 786/19, VI SA/Wa 787/19, VI SA/Wa 788/19,VI SA/Wa 789/19, VI SA/Wa 790/19, VI SA/Wa 791/19 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia pod wspólną sygnaturą VI SA/Wa 780/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U.2018, poz.1302 ze zm. - zwana dalej "p.p.s.a."), bowiem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skargi w sprawie połączonej nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W niniejszej sprawie Skarżący pismem z 7 kwietnia 2018 r. wystąpił do organu z wnioskiem o wznowienie postępowań zakończonych wydaniem wskazanych enumeratywnie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a podstawę prawną wznowienia był art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Organ wznowił wprawdzie postępowania administracyjne, ale słusznie orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją administracyjną ostateczną, ale wyłącznie wówczas, jeżeli postępowanie, którego dotyczy wniosek było dotknięte wyraźnie określoną i wykazaną wadliwością. Skoro instytucja ta stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wadliwość ta musi mieć charakter kwalifikowany, a jej rodzaje zostały wyczerpująco wyliczone w przepisach prawa procesowego. O ile w postępowaniu zwykłym, przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego (którego Skarżący nie skarżył do sądu administracyjnego), o tyle w postępowaniu nadzwyczajnym przedmiotem postępowania jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. W sprawach niniejszych wznowione zostały przez organ postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Skarżący w złożonym do wszystkich spraw, jednolitej treści wniosku, wskazał również jako podstawę wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, wyd. 12, Warszawa 2012, s. 551-553). W ocenie Sądu, przechodząc do merytorycznej oceny prawidłowości wydanych decyzji, przy uwzględnieniu wskazanych podstaw wznowienia, w przedmiotowych sprawach Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo utrzymał w mocy swoje zaskarżone decyzje, w których odmówił uchylenia decyzji ostatecznych ze względu na brak zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a. Skarżący uzasadniając przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazał, że za wznowieniem postępowania administracyjnego przemawia fragment decyzji wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wydanej w innej sprawie. Nie przedstawił całej treści decyzji, nie wskazał jej numeru, ani daty wydania, nie przedstawił również dowodów wskazujących na okoliczność sfałszowania dowodu. Swój wniosek oparł zatem na zacytowaniu fragmentu bliżej nieokreślonej decyzji o treści: "strona zawarła stosowną umowę z pobierającym opłatę elektroniczną oraz wyposażyła kontrolowany pojazd w urządzenie Viabox. Zawarta umowa przewidywała możliwość uiszczenia opłaty po dokonanym przejeździe. Organ podkreśla, że kierujący pojazdem nie jest stroną umowy dotyczącej korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na którym pobiera opłatę elektroniczną. Nie ma zatem wpływu na tryb wnoszenia opłat, ani tez rodzaju urządzenia przypisanego do pojazdu". Jednakże, na gruncie niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, w sposób prawidłowy organ dokonał interpretacji zapisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. uznając zasadnie, że w sprawie brak jest zaistnienia przesłanki, by okazały się fałszywe dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Stwierdzenia fałszerstwa dowodu nie może dokonać bowiem organ właściwy do wznowienia postępowania (poza sytuacjami przewidzianymi w § 2 i 3 art. 145 k.p.a.). W niniejszych postępowaniach nadzwyczajnych Skarżący nie przedłożył dowodu w postaci orzeczenia sądu lub innego uprawnionego organu wskazującego, by wskazywany przez niego fragment, bliżej niesprecyzowanej decyzji był sfałszowany, ani dowodu związku ze sprawą niniejszą. Tym bardziej, jak trafnie też wskazał organ, w postępowaniu wznowieniowym nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie. Jak wynika bowiem z orzeczeń sądów administracyjnych, organ administracji właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń co do popełnienia przestępstwa lub sfałszowania dokumentu (np. wyrok NSA z 9 lutego 2011 r., II OSK 1170/10, LEX nr 992482). Zadaniem tego organu jest jedynie sprawdzenie, czy istnieją orzeczenia potwierdzające popełnienie czynu karalnego ( np. wyrok NSA z 13 grudnia 2006 r., I OSK 154/06, LEX nr 296295). Trafna jest zatem ocena organu, że jakkolwiek strona powołała ustawową przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., to w istocie przesłanka ta nie wystąpiła. Skoro w postępowaniu głównym organy prawidłowo oceniły, wskazując odpowiadającej stanowi faktycznemu podstawę prawną (o której w dalszej części uzasadnienia), że odpowiedzialnym za wprowadzenie wprowadzenia do urządzenia (viabox) prawidłowych danych o kategorii pojazdu był kierujący pojazdem samochodowym, czyli Skarżący, to na niego prawidłowo została nałożona kara administracyjna w każdej ze spraw. Oznacza to, że przedstawienie fragmentu jakiejkolwiek innej decyzji, z której nie wynikają nawet okoliczności stanu faktycznego tamtej sprawy, nie może stanowić ani porównania co faktów i do stosowania prawa, ani tym bardziej stanowić dowodu, z zarzutem sfałszowania czegokolwiek w kontrolowanych przez Sąd sprawach. Z kolei, odnosząc się do drugiej z przesłanek wznowienia, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy wskazać, że stosownie do definicji ustawowej tej normy, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał. Aby ocenić prawidłowość decyzji wydanej po wznowieniu postępowania administracyjnego, należy w pierwszej kolejności ocenić, czy w sprawie zaistniała wskazana przesłanka wznowienia postępowania. Uchylenie bowiem decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uwarunkowane jest łącznym spełnieniem następujących warunków: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są 1) istotne dla sprawy, 2) są nowe, 3) istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i 4) nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeżeli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwym jest uchylenie decyzji ostatecznej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., I GSK 468/17 (CBOSA) pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Natomiast przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., II GSK 2009/14, CBOSA). "Nowa, istotna okoliczność" musi istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie być znana organowi, który wydał decyzję. Brak takiej przesłanki wskazywałby zatem, że w sprawach objętych rozstrzygnięciem, zasadnie odmówiono uchylenia ostatecznych decyzji administracyjnych utrzymujących nałożenie kary pieniężnej. Istotne jest bowiem, co podnosi się w orzecznictwie, że każda decyzja administracyjna wydana przez uprawniony organ korzysta z domniemania prawidłowości, a decyzja ostateczna - z bardzo silnej ochrony mającej na celu stabilizację ukształtowanej nią sytuacji prawnej adresata. W rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Oznacza to, że organy administracji publicznej korzystając z możliwości weryfikacji ostatecznych decyzji obowiązane są przy wydawaniu stosownych orzeczeń, przestrzegać obowiązujących rygorów prawnych (vide: wyrok NSA z 16 grudnia 2014 r., II GSK 2008/13, CBOSA). Odnosząc się do niniejszych rozstrzygnięć i nie uwzględniających przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – czyli istotnych dla sprawy "nowych okoliczności" - należy wskazać, że uzasadniając swoje stanowisko skarżący zarzucił nieprawidłowe oznakowanie dróg i podniósł, że większość naruszeń zostało zarejestrowanych przez bramownicę kontrolną na drodze ekspresowej [...] (do dnia 4 sierpnia 2016 r. oznaczoną jako droga ekspresowa [...]). Na poparcie swojego stanowiska powołał fragmenty pism z Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r. i z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz zdjęcie z Google Maps wykonane w lipcu 2013 r. Tymczasem, okoliczności prawidłowego oznakowania dróg nie mają jakiegokolwiek, istotnego znaczenia w niniejszych sprawach w takim znaczeniu, że pracodawca Skarżącego posiadał stosowne zabezpieczenie, którym była możliwość zapłaty nieuiszczonej opłaty elektronicznej po dokonanym przejeździe – w sytuacji, gdyby skończyły mu się środki na koncie przedpłaconym. Wykupiona opcja, dotyczącą sposobu realizacji opłat, umożliwiała kierowcy pojazdu nieprzerywanie jazdy i wykonywanie przejazdu bez względu na to, czy urządzenie "pika" z powodu wyczerpania środków na koncie. Oznacza to, że kierujący pojazdem, pod względem posiadania środków na koncie był zupełnie zwolniony od baczenia na jakiej drodze - płatnej, czy wolnej od opłat - się znajduje. Zatem kwestia oznakowania dróg i jej prawidłowości nie ma znaczenia i nie wpływa na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności dotyczące prawidłowości oznakowania dróg nie są prawotwórcze z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. W stanie prawnym zaistnienia zdarzeń objętych kontrolą pojazdu obowiązywał art. 13i ust. 4a udp stanowiący, że to kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie, o którym mowa w ust. 3 lub w art. 161 ust. 1, jest obowiązany do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3, lub o liczbie osi pojazdu - w przypadku, o którym mowa w art. 13ha ust. 7 pkt 1. W konsekwencji, to kierujący pojazdem samochodowym ponosi odpowiedzialność administracyjną w postaci kary pieniężnej. Stosownie bowiem do art. 13k ust. 2 i ust. 3 udp za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 13i dotyczącym ust. 4a, tj. nie wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 udp, wymierza się karę pieniężną w wysokości przewidzianej w pkt. 2, bowiem przepis wskazuje: 1. 250 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2. 750 zł - w pozostałych przypadkach. Natomiast według art. 13k ust. 5 udp karę pieniężną, o której mowa w art. 13k ust. 2 pkt 1 udp, wymierza się kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Prawotwórcze były zatem okoliczności niedopełnienia obowiązku należącego do kierowcy, a nie przewoźnika. Bezspornym jest, że kontrola przeprowadzona [...].01.2016 r., w której uczestniczył Skarżący jako kierujący pojazdem marki [...] o nr rej. [...] (DMC 11990 kg) wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] (DMC 9000 kg) wykazała 34 przejazdy tego zespołu z nieprawidłowo uiszczoną (zaniżoną) opłatą elektroniczną – w tym 12 incydentów – nie kwestionowanych przez Skarżącego w toku postępowań głównych. Skarżący nie kwestionował ustalonych okoliczności, a kwestionował podstawę odpowiedzialności. Zarzuty wobec niego dotyczą zatem nie braku opłaty elektronicznej jako takiej, bo ona była uiszczana przez viabox, ale jej pobranie nastąpiło w zaniżonej wysokości wobec nie wpisania w to urządzenie przyczepy. Faktyczne korzystanie z dróg płatnych dotyczyło w tych datach pojazdu z przyczepą. To Skarżący zarejestrował w urządzeniu viabox jedynie ciągnik, pomijając przyczepę. Okoliczności te wykazane zostały na podstawie danych z urządzenia viabox (służącego do elektronicznego poboru opłat) o numerze seryjnym [...] oraz danych z bramownic, których numery i położenie zostały opisane w każdej z decyzji o nałożeniu kary. Wprowadzenie numeru rejestracyjnego pojazdu [...] do systemu centralnego, pozwoliło na uzyskanie informacji o niezgodności danych wprowadzonych w urządzeniu viabox z danymi faktycznymi z bramownic w 34 przypadkach, dotyczących wpisania niewłaściwej klasy pojazdu wobec każdego opisanego w 12 decyzjach ostatecznych przejazdu zarejestrowanego przez bramownice, na drogach ekspresowych [...] i [...] w okresie od września do grudnia 2015r. W każdym z tych stanów faktycznych stwierdzono naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, czego konsekwencją było nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 750 zł za każde ze stwierdzonych przewinień, stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Co istotne dla odpowiedzialności Skarżącego, przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Dlatego właściwa rejestracja danych pojazdu na urządzeniu viabox należała do kierowcy pojazdu zgodnie z art. 13i ust. 4a udp. Na jego podstawie, w realiach norm obowiązujących w dacie ustalonych przejazdów, to kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie viabox był obowiązany do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3, lub o liczbie osi pojazdu - w przypadku, o którym mowa w art. 13ha ust. 7 pkt 1. Skoro, stosownie do treści art. 13k ust. 2 i ust. 3 udp za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 13i dotyczącym ust. 4a, tj. nie wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 udp, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 250 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy a karę 750 zł – podane podstawy wznowienia postępowania nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom Skarżącego, kierujący pojazdem nie był zwolniony od zadeklarowania na urządzeniu viabox korzystania z dróg płatnych pojazdu z przyczepą w przypadku umów typu "post-pay". Umowa ta gwarantowała wprawdzie uiszczenie płatności po przejeździe, ale tej nieuiszczonej, a nie uiszczonej wadliwie. Nie ma zatem znaczenia, że różnica w należnej wysokości opłaty elektronicznej, a opłaty uiszczonej – jest niewielka. Organ prawidłowo ocenił, że nie istniała możliwość doliczania do wystawianych dla użytkowników rachunków kwot opłat naliczonych, ale nieuiszczonych z przyczyn leżących po stronie użytkownika systemu. W świetle obowiązujących norm ustawowych nie było możliwe konwalidowanie zaniedbań kierowcy pojazdu, który nie zadeklarował na urządzeniu viabox jazdy z przyczepą, poprzez doliczanie brakującej kwoty. Przedstawione przez skarżącego fakty nie podważały tej właśnie okoliczności, a tymczasem nałożone kary pieniężne były konsekwencją błędu kierowcy, a nie podnoszonego błędnego oznakowania drogi płatnej znakiem T-34. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, organ w sposób prawidłowy dokonał interpretacji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując na brak wymaganych przesłanek: istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie słusznie organy stwierdziły, że w kontrolowanych sprawach nie wystąpiły żadne z dwóch wskazywanych przez stronę we wnioskach przesłanek wznowienia, co doprowadziło do wydania prawidłowych decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznych. Na akceptację zasługuje stanowisko organu odwoławczego, że skarżący nie wykazał żadnych nowych okoliczności, ani dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzje ostateczne. Nie przedstawiły również żadnych dowodów świadczących o sfałszowaniu dowodów, będących podstawą do wydania tych decyzji, co oznacza, że brak było ustawowych podstaw do uchylenia decyzji ostatecznych. Sąd odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa stwierdza, że organ orzekający w sprawach nie naruszył wskazanych przez stronę przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ przeprowadzając postępowanie nadzwyczajne jest związany ramami złożonego wniosku, jego podstawą prawną i przedmiotem sprawy. W tym kontekście ocenia prawidłowość konkretnego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. W szczególności, wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy w sposób pełny i wyczerpujący odniósł się do zawartych we wnioskach o wznowienie postępowania argumentów, dowodów i okoliczności na treść i rozstrzygnięcie decyzji ostatecznych. Szczegółowo omówił obowiązujący stan prawny, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i go uzasadnił. W toku postepowania wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z rozstrzygnięciem wniosku skarżącego. Wydając w niniejszej sprawie decyzje prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego obowiązujące w dacie wydawania. Stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wynika z nich ocena faktów prawa i subsumpcji oraz cele i skutki rozstrzygnięcia, co w konsekwencji oznacza że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargi należało oddalić. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.