VI SA/Wa 782/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Agnieszka Łąpieś-Rosińska WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2005r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Z akt sprawy wynika, iż w dniu 2 listopada 2004 r. skarżący P. S. zwrócił się do Komendanta Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną bojową. Uzasadniając swój wniosek strona wskazała, iż jest osobą zamożną, a z racji pełnionych obowiązków zawodowych związanych z zarządzaniem podmiotami gospodarczymi, dysponuje dużymi sumami pieniężnymi. Ponadto z uwagi na miejsce zamieszkania w [...] J. w posiadłości o znacznej wartości, oddalonej od innych zabudowań - w ocenie wnioskodawcy jedyną możliwością skutecznego odstraszania potencjalnych napastników może być groźba zastosowania wobec nich przymusu w postaci użycia broni palnej. Niebezpieczeństwo płynie również z codziennych dojazdów wnioskodawcy do pracy i do domu lokalnymi ulicami. Istotnym argumentem w ocenie P. S. jest również fakt posiadania dwóch sztuk jednostek broni myśliwskiej. Do podania skarżący załączył m.in. wymagane orzeczenia - lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że wnioskodawca nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Komendant Policji, jako organ właściwy dla rozstrzygnięcia sprawy, wydał w dniu [...] stycznia 2005r. decyzję, Nr [...],na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego - odmówił wydania P.S. pozwolenia na broń palną bojową z uwagi na niewykazanie przez niego przesłanek świadczących o szczególnym zagrożeniu dla bezpieczeństwa osobistego. Zdaniem organu wydawanie pozwoleń na broń palną bojową wszystkim osobom, które czują się zagrożone zaprzeczałoby reglamentacyjnemu charakterowi samej ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie Komendant Policji podniósł, iż osoba, która czuje się zagrożona szuka pomocy właściwych organów (chociażby poprzez zawiadomienie o przestępstwie), czego nie stwierdzono w odniesieniu do wnioskodawcy. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] stycznia 2005r. P. S.odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu odwołania odwołujący się zarzucił organowi I instancji dokonanie niestarannej analizy materiału dowodowego poprzez brak zweryfikowania powoływanego we wniosku realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa z uwagi na położenie domu mieszkalnego. Organ I instancji zdaniem P. S. powinien dokonać ustalenia częstotliwości kradzieży i włamań do sąsiednich budynków. Nie uwzględnił również charakteru wykonywanych przez odwołującego się czynności zawodowych. Zarzucił ponadto, iż realna obawa o własne bezpieczeństwo nie musi mieć każdorazowo konsekwencji w postaci zawiadomień organów ścigania, a w przedmiotowym stanie faktycznym nie bez znaczenia jest, iż strona odwołująca się ma wiedzę i świadomość częstych zamachów wobec osób zamieszkujących w jej okolicach, a także częstych usiłowań ataków wobec jej osoby. Decyzją z dnia [...] marca 2005r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2005 r. odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji – powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – uznał, iż skarżący P. S.nie wykazał stałego, realnego i szczególnego narażenia na niebezpieczeństwo zamachu na życie lub zdrowie. Samo domniemanie czy subiektywne poczucie skarżącego, że może stać się obiektem zainteresowania ze strony świata przestępczego z uwagi na zamieszkiwanie w okazałym domu, posiadanie ruchomości o znacznej wartości i dysponowanie dużymi kwotami pieniędzy z racji wykonywanego zawodu nie jest – zdaniem organu II instancji – wystarczającym argumentem do wydania pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji uznał, że poczucie zagrożenia przy jednoczesnym braku dowiedzenia realnego zagrożenia życia i zdrowia nie może stanowić podstawy do wydania pozwolenia na broń palną bojową. W ocenie organu odwoławczego okoliczności, które strona wskazała we wniosku oraz odwołaniu nie są na tyle szczególne, aby wyróżniały skarżącego na tle ogółu społeczeństwa i uzasadniały konieczność posiadania broni palnej bojowej. Jednocześnie zwrócił uwagę, iż skuteczna ochrona przewożonych pieniędzy powinna opierać się zabezpieczeniach kompleksowych (mechanicznych, elektronicznych), a także na właściwej organizacji przewozu pieniędzy. Ochronę taką mogą zapewnić koncesjonowane firmy specjalizujące się w takich usługach. Fakt, iż odwołujący się przewozi pieniądze na własne ryzyko nie uzasadnia konieczności wydania pozwolenia na broń. Pismem z dnia [...] marca 2005r. skarżący – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji – poprzez błędną interpretację przesłanek określonych ww. przepisem, a ponadto naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zastąpienie swobodnej oceny dowodów dowolną oceną. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba wnioskująca o takie pozwolenie, uzasadniają jego wydanie, przy czym art. 10 ust 1 powoływanej ustawy nie precyzuje stanów faktycznych, w których organy Policji są zobligowane wydać pozwolenie na broń, dokonują więc oceny argumentów wnioskodawcy zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Zdaniem skarżącego przedstawił on okoliczności i fakty jednoznacznie uzasadniające wydanie mu takiego pozwolenia. Jak jeszcze raz podkreślił, charakter prowadzonej działalności gospodarczej, stan majątkowy oraz miejsce zamieszkania w sposób oczywisty wyróżnia skarżącego z ogółu społeczeństwa w takim stopniu, że owo wyróżnianie stwarza bardzo duże prawdopodobieństwo ataku ze strony osób trzecich. Tym samym przyjęcie przez organ odmiennej interpretacji zdaniem skarżącego wskazuje, iż dokonał on dowolnej interpretacji art. 10 ust.,1 ustawy o broni i amunicji. Organ II instancji dokonując nadinterpretacji przepisu przez postawienie wymogu znajdowania się przez wnioskującego o wydanie broni w stałym i ponadprzeciętnym zagrożeniu- naruszył prawa obywatelskie skarżącego zawarte w Konstytucji. Skarżący zwrócił ponadto uwagę na nieskuteczność działania systemów ochronnych oraz fakt, iż realna obawa o własne bezpieczeństwo nie musi mieć każdorazowo konsekwencji w postaci zawiadomień organów ścigania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P.S. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005 r. nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji był przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to decyzja wydana zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu ma charakter uznaniowy, przy czym organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 kpa), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy policji ustosunkowały się do istotnych argumentów przedstawionych przez skarżącego właściwie oceniając przytoczone przez skarżącego okoliczności faktyczne w aspekcie zagrożenia życia lub zdrowia, oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy i uzasadniły dlaczego uważają, że skarżący P.S. nie znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia jego życia i zdrowia, usprawiedliwiającej wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy w pełni podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu decyzji wydanych przez organy obu instancji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Ocena, zaś czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów policji, które w tym zakresie mogą prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, to czy ocena nie ma cech dowolności oraz przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2002.09.06, sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839). Uznać należy, iż skarżący P. S. nie wykazał powyższych przesłanek, chociaż jego zdaniem uzasadniały je właśnie zamieszkiwanie na peryferiach W., posiadany majątek znacznej wartości i rodzaj wykonywanych czynności zawodowych w tym m.in. przewożenie znacznej ilości gotówki, co zdaniem skarżącego zwiększa ryzyko ataków ze strony osób trzecich. Jednocześnie, skarżący nie wskazał na okoliczności, które potwierdzałyby ponadprzeciętne, realne i stałe zagrożenie bezpieczeństwa osobistego. Uznać należy iż zamieszkanie przez skarżącego na peryferiach miasta było jego osobistym wyborem i nie może obecnie uzasadniać wydania pozwolenia na broń zwłaszcza, gdy na rynku istnieje cała gama zabezpieczeń kompleksowych (mechanicznych, elektronicznych), środki ochrony osobistej niepodlegające reglamentacji, które umożliwiają zapewnienie bezpieczeństwa osobistego. Również przewożenie przez skarżącego znacznych kwot pieniędzy na własne ryzyko nie może stanowić przesłanki do wydania takiego pozwolenia. Jednocześnie prawo do posiadania broni nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, na naruszenie których powoływał się skarżący. Powyższe stanowisko potwierdza ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreśla się, że przepisy regulujące zasady przyznawania prawa do posiadania broni mają charakter wyraźnie reglamentacyjny i nie wynika z nich, że każdy, kto spełnia ustawowe kryteria w tym zakresie, musi uzyskać pozwolenie na broń. Przeczy temu bowiem brzmienie powołanego na wstępie przepisu, który uprawnia organy Policji do oceny okoliczności faktycznych powołanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie pozwolenia na broń. Okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń w świetle orzecznictwa nie stanowią: prowadzenie działalności gospodarczej w dużym rozmiarze, osobiste zajmowanie się przewożeniem gotówki, posiadanie nieruchomości z domem o znaczenie wartości czy luksusowych samochodów, albowiem nie świadczą o ponadprzeciętnym zagrożeniu życia lub zdrowia skarżącego, które uzasadniałoby przyznanie prawa do broni palnej bojowej. Ponadto brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.09.24, sygn. akt III SA 2826/01,LEX nr 148951; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.03.21, sygn. akt III SA 1857/01, LEX nr 121776; .wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2002.09.06, sygn. akt III SA 3456/00, LEX nr 137839) Mając to na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i nie poparty dowodami odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustaliły stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Policji, nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Z akt administracyjnych wynika, iż Komendant Policji zwracał się do Komendanta Komisariatu Policji w J. o wyjaśnienie czy ten jest w posiadaniu dokumentów świadczących o zagrożeniu życia lub zdrowia wnioskującego o wydanie broni P.S. (k.16). W odpowiedzi Komendant Komisariatu Policji w J. podał, iż nie dysponuje dokumentacją mogącą świadczyć o zagrożeniu życia bądź zdrowia skarżącego (k.18). W tej sytuacji za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącego, iż organy nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego w należyty sposób, albowiem nie ustalono częstotliwości włamań do sąsiednich domów. W ocenie sądu brak postaw do przeprowadzania przez organy policji takich działań skoro postępowanie administracyjne dotyczy skarżącego P. S. i weryfikowane są okoliczności mające potwierdzić jego osobiste zagrożenie – a takich nie wykazano. Ponadto zdaniem skarżącego organy policji nie zweryfikowały zasadności ochrony osobistej z uwagi na wykonywane prze niego czynności zawodowe, jednakże strona skarżąca nie wskazała na czym weryfikacja ta miałaby polegać. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak na wstępie.