VI SA/Wa 783/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2025 r. sprawy ze skargi W. W S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącej M. S.A. z siedzibą w Warszawie kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. nr [...]Prezydent [...] (dalej również: "organ", "Prezydent") przeniósł na [...]w [...]S.A. z siedzibą W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") prawa i obowiązki wynikające z decyzji Prezydenta [...] z dnia 16 grudnia 2020 r. nr [...]zezwalającej M. A.na zajęcie w W., na terenie Dzielnicy U., pasa drogowego drogi gminnej ul. P.(dz. ew. nr [...]obręb [...]i nr [...]obręb [...]) w celu umieszczenia przyłącza kanalizacji ściekowej o powierzchni rzutu poziomego urządzenia równej 0,9 m2 (jezdnia 0,6 m2 zjazd 0,3 m2). Jak wynika z akt sprawy Prezydent [...]– ostateczną decyzją z dnia 16 grudnia 2020 r. – udzielił M. A. zezwolenie na zajęcie w W., na terenie Dzielnicy U., pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] (dz. ew. nr [...]obręb [...]i nr [...]obręb [...]) w celu umieszczenia przyłącza kanalizacji ściekowej o powierzchni rzutu poziomego urządzenia równej 0,9 m2 (jezdnia 0,6 m2 zjazd 0,3 m2) w terminie od dnia 11 grudnia 2020 r. do dnia 31 grudnia 2045 r. W dniu 15 października 2022 r. do organu wpłynął wniosek Strony (uzupełniony w dniu 4 listopada 2024 r.) o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] (dz. ew. nr [...]z obrębu [...], nr [...]z obrębu [...]) w celu umieszczenia urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. Prezydent [...]– decyzją z dnia 14 listopada 2024 r. - przeniósł na Spółkę prawa i obowiązki wynikające z decyzji Prezydenta [...]z dnia 16 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w pierwszej kolejności przytoczył regulację art. 40e ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2024 r. poz. 320 ze zm.; dalej: "u.d.p."). Mając na względzie zarówno podstawę prawną, jak i również treść zezwolenia z dnia 10 grudnia 2020 r. organ uznał, że wynikające z tego zezwolenia prawa i obowiązki mogły być przeniesione w trybie określonym w art. 40e ust. 1 u.d.p., gdyż zezwolenie zostało udzielone na cele związane z infrastrukturą kanalizacyjną. Skargę na decyzję Prezydenta [...]do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł pełnomocnik Spółki domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy, tj. zalecenie wydania decyzji zezwalającej Skarżącej na umieszczenie w pasie drogowym drogi gminnej ul. [...] (dz. ew. nr [...]z obrębu [...], nr [...]z obrębu [...]) przewodu kanalizacyjnego o całkowitej powierzchni rzutu poziomego 0,9 m2 (jezdnia -0,6 m2, zjazd - 0,3 m2) oraz ustalenie wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego przez rzut poziomy ww. urządzenia infrastruktury technicznej – przewodu kanalizacyjnego, zgodnie z aktualną wysokością opłat, a dodatkowo zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez niezastosowanie art. 2 pkt 6 i 7 w związku z art. 15 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 537) oraz art. 49 § 1 k.c., a w konsekwencji uznanie, że odcinek sieci kanalizacyjnej, tj. kanał sanitarny DN 200 mm, umieszczony na dz. ew. nr [...]z obrębu [...], nr [...]z obrębu [...]w drodze przy ulicy [...], w dzielnicy U., będący własnością Skarżącej ("Urządzenie"), jest przyłączem kanalizacyjnym związanym z liniowym urządzeniem obcym, a nie przewodem kanalizacyjnym, stanowiącym element sieci kanalizacyjnej operatora tej sieci i utrzymanie w związku z powyższym opłat za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego przez rzut poziomy Urządzenia w wysokości właściwej dla przyłącza kanalizacyjnego związanego z liniowym urządzeniem obcym, wynikającej z kolumny 2A i 2B z Załącznika nr 2 do uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2004 r. Nr 148, poz.3717) w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w szczególności poprzez brak uwzględnienia skutków prawnych przyłączenia Urządzenia do sieci kanalizacyjnej, jak również udokumentowanego protokołem odbioru końcowego z dnia 4 listopada 2024 r. przeniesienia własności Urządzenia na Skarżącą i w konsekwencji nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji zmiany statusu prawnego Urządzenia z przyłącza kanalizacyjnego na przewód kanalizacyjny, co skutkowało utrzymaniem w mocy opłat w nieprawidłowej wysokości; 3. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7a § 1 w związku z art. 77 oraz 81 a § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności polegających na dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego oraz braku rozstrzygnięcia na korzyść Skarżącej wątpliwości interpretacyjnych co do treści art. 2 pkt 5 w związku z pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i o zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 537), w kontekście art. 49 § 1 k.c., pomimo tego, że chociaż istnieją odmienne stanowiska odnośnie interpretacji statusu urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych w związku z interpretacją ww. przepisów prezentowane przez Sąd Najwyższy, to Naczelny Sąd Administracyjny w najświeższym orzecznictwie wyjaśnił ww. wątpliwości interpretacyjne na korzyść Skarżącej; 4. w wyniku naruszeń wskazanych w pkt 2. i 3. powyżej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7a § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia wniosku Skarżącej i przyjęcie, że Skarżąca wnosi o przeniesienie na nią praw i obowiązków z decyzji z dnia 16 grudnia 2020 r. w trybie art. 40e ust. 1 u.d.p. podczas, gdy Skarżąca wnioskowała o wydanie nowej decyzji umieszczeniowej dla Urządzenia, a także brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, dlaczego wniosek został rozpatrzony w sposób odmienny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej wskazane zasługują na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując wydaną w sprawie decyzję na podstawie powyższego kryterium Sąd stwierdził, że nie jest ona zgodna z prawem. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 40e ust. 1 u.d.p. W świetle powołanej regulacji organ, który udzielił zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1, na cele związane z infrastrukturą telekomunikacyjną, a także ciągami drenażowymi, przewodami i urządzeniami służącymi do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz innymi podziemnymi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do korzystania z tych przewodów i urządzeń lub na potrzeby wykonywania koncesji, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, przenosi, w drodze decyzji, na rzecz podmiotu będącego nabywcą infrastruktury telekomunikacyjnej, a także ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz innych podziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń lub na potrzeby wykonywania koncesji, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, na jego wniosek, prawa i obowiązki wynikające z tego zezwolenia. Zgodnie natomiast z art. 40e ust. 2 u.d.p. do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei w świetle art. 40e ust. 4 u.d.p. decyzja, o której mowa w ust. 1, jest ostateczna. W ocenie Sądu analiza treści art. 40e ust. 1 u.d.p. wskazuje, że decyzja o przeniesieniu praw i obowiązków może być wydana wyłącznie na wniosek uprawnionego podmiotu. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca takiego wniosku nie złożyła, ale złożyła wniosek w zupełniej innej kwestii. Skarżąca złożyła bowiem wniosek (k- 13-14 akt administracyjnych) o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] (dz. ew. nr [...]z obrębu [...], nr [...]z obrębu [...]) w celu umieszczenia urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. W uzupełnieniu wniosku (k-20 akt administracyjnych) Skarżąca jednoznacznie wskazała, że wnosi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – jak słusznie wskazano w skardze – organ nie wyjaśnił dlaczego wniosek Skarżącej został rozpatrzony w sposób odmienny, tj. w trybie art. 40e ust. 1 u.d.p. Tym samym Organ w przedmiotowej sprawie pomijając treść wniosku Skarżącej naruszył art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. co skutkowało błędnym zastosowaniem art. 40e ust. 1 u.d.p. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Z uwagi na brak stanowiska organu w przedmiocie wniosku strony skarżącej w kwestii zgody na zajęcie pasa drogowego przedwczesnym byłoby wypowiadanie się przez Sąd w przedmiocie zarzutów oznaczonych w skardze jako nr 1 do nr 3. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent [...]będzie zobligowany ją rozstrzygnąć poprzez zastosowanie właściwych regulacji u.d.p. oceniając czy w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania na wniosek Skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] (dz. ew. nr [...]z obrębu [...], nr [...]z obrębu [...]) w celu umieszczenia urządzeń kanalizacyjnych. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił w pkt 1 wyroku zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł pkt 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę 697 zł, na którą składał się uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł) oraz opłata skarbowa (17 zł).