VI SA/Wa 786/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 4 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. i A. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – A. W. i A. W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Stołecznego Policji skargę na decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. W złożonej skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż ww. decyzja obarczona jest istotnymi wadami, a jednocześnie posiada rygor natychmiastowej wykonalności, przez co zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący stwierdzili, że szkodą może być niezasadne wyegzekwowanie kary pieniężnej w dużej wysokości oraz utrata przez przedsiębiorcę płynności finansowej, skutkująca bankructwem przedsiębiorstwa. Wskazali również, że ewentualny korzystny dla nich wyrok sądu, nie będzie miał żadnego znaczenia, gdyż jako firma nie będę już mogli prawidłowo funkcjonować. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jest zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a., że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r., sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, nie publ.; oraz postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04). Na okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie nie może służyć jedynie wskazanie, iż wyegzekwowanie kary pieniężnej w dużej wysokości będzie mogło skutkować utratą płynności finansowej przedsiębiorcy i w konsekwencji doprowadzi do jego bankructwa. Argumentacja przedstawiona we wniosku nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji ani ze względu na ryzyko powstania znacznej szkody, ani z uwagi na niebezpieczeństwo wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 14 listopada 2006 r. do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest wykazanie istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne, a twierdzenia te powinny zostać poparte stosownymi dokumentami (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, niepubl.). Zdaniem Sądu, taką konkretną okolicznością nie może być ewentualna, prognozowana utrata płynności finansowej, wywołana koniecznością poniesienia przez skarżących kary pieniężnej z tytułu wykonywania przez nich przewozów okazjonalnych z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd postanowił jak w sentencji.