VI SA/Wa 787/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a: przekazać sprawę według właściwości do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Pismem z dnia 12 marca 2012 r. S. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie nałożenia na podstawie art. 92 ustawy o transporcie drogowym na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 30.000,00 złotych za naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm. - dalej: rozporządzenie). Stosownie do treści § 1 rozporządzenia, rozpoznanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych w wypadku, gdy sprawa ma związek z nałożoną karą za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu, to do właściwości miejscowej sądów administracyjnych należy zastosować przepis szczególny jakim jest § 1 powyższego rozporządzenia (por. postanowienie NSA z 15 września 2011 r., sygn. akt II GZ 419/11, postanowienie WSA w Warszawie z 6 czerwca 2011 r., sygn. akt 1143/11, postanowienie NSA z 14 września 2011 r., sygn. akt IIGZ 415/11, postanowienie NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt II GZ 422/11). Trzeba bowiem wskazać, że rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. zawiera uregulowania mające na celu usprawnienie i przyspieszenie rozpatrywania szeroko rozumianych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego przez wojewódzkie sądy administracyjne. Oczywistym następstwem przekazania spraw z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostałym, właściwym według rozporządzenia miejscowo ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania strony wojewódzkim sądom administracyjnym będzie szybsze rozpoznanie spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym I instancji, dogodniejszy dla stron dostęp do sądów rozpoznających ich sprawy i pełniejsza realizacja konstytucyjnej zasady prawa do sądu, która obejmuje również prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). W związku z powyższym oraz faktem, że miejscem siedziby strony skarżącej jest miejscowość K., położona na obszarze województwa [...], to właściwym dla rozpoznania przedmiotowej sprawy nie będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 6 rozporządzenia Prezydenta RP z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.), wojewódzkim sądem administracyjnym właściwym dla obszaru województwa [...] jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Wobec powyższego na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr poz. 270), postanowiono jak w sentencji.