VI SA/Wa 789/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Ewa Marcinkowska(spr.) Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. C. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową - utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 27 marca 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia Z. C. pozwolenia na broń palną bojową z uwagi na uzyskaną informację, iż ww. posiadał przy sobie broń będąc w stanie nietrzeźwości. Z uzyskanych informacji z Komisariatu Policji [...] wynikało, że w dniu [...] marca 2007 r. pracownicy ochrony kasyna Hotelu [...] w P. w trakcie wykonywania rutynowych czynności zauważyli u mężczyzny chcącego wejść do kasyna broń. Oświadczyli mu, że nie może wejść z bronią do środka, wówczas mężczyzna wyciągnął pistolet i położył go na ladzie recepcji-szatni. Ponieważ czuć było od niego alkohol, jego mowa była bełkotliwa, a krok chwiejny pracownicy hotelu wezwali Policję, która po ustaleniu, iż mężczyzną tym jest Z. C., zawiozła go do Komisariatu Policji. Na miejscu Z. C. został przebadany alkomatem na zawartość alkoholu, badanie wykazało wynik 1,07 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W dniu 16 kwietnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał decyzję cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na materiały uzyskane z Komisariatu Policji [...] na okoliczność zdarzenia, które miało miejsce w dniu [...] marca 2007 r. w Hotelu [...] w P. Pełnomocnik Z. C. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji zarzucając organowi I instancji naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż materiał dowodowy zgromadzony dotychczas w aktach sprawy jest niewystarczający do wydania decyzji oraz wskazał czynności jakie powinien podjąć organ I instancji w celu uzupełnienia tego materiału dowodowego. Organ odwoławczy uznał ponadto za zasadny, podniesiony w odwołaniu, zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 24 lipca 2007 r. zwrócił się do organu o przeprowadzenie dowodów z dokumentów – z dowodu legalizacji analizatora wydechu-alkomatu, za pomocą którego poddano badaniu Z. C. w dniu [...] marca 2007 r., z instrukcji obsługi przedmiotowego alkomatu oraz z dowodu odbycia szkolenia przez funkcjonariusza Policji, który przeprowadzał badanie alkomatem, w zakresie zasad przeprowadzania takiego badania. Wniósł ponadto o umorzenie w całości prowadzonego postępowania administracyjnego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. odmówił uwzględnienia powyższych wniosków dowodowych wskazując, iż w dniu [...] czerwca 2007 r. przed Sądem Rejonowym w P. [...] zapadł wyrok w sprawie sygn. akt [...], z którego wynika, że Z. C. został uznany winnym noszenia broni palnej będąc pod wpływem alkoholu tj. wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W przypadku zaś uprawomocnienia się tego wyroku fakt noszenia przez skarżącego broni w stanie po użyciu alkoholu zostanie sądownie udowodniony. Jednocześnie w dniu 9 sierpnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu zakończenia prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. sprawy dotyczącej wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] podjął zawieszone postępowanie w związku z uprawomocnieniem się wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] czerwca 2007 r. . Do akt sprawy włączone zostały kopie dokumentów z akt postępowania w sprawie o wykroczenie, które toczyło się przed Sądem Rejonowym [...] oraz odpis prawomocnego wyroku nakazowego tego Sądu. W piśmie z dnia 22 października 2007 r. Z. C. ponowił wniosek o przeprowadzenie dowodów zgłoszonych przez jego pełnomocnika w piśmie dnia [...] sierpnia 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. organ odmówił uwzględnienia tego wniosku. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji Komendant Wojewódzki Policji w [...] ponownie cofnął Z. C. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. stwierdzając, iż w tej sytuacji nie zachodziła już potrzeba przeprowadzania dowodów wskazanych przez organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. Zebrany w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje bowiem, że strona będąc na terenie Hotelu P. stanie nietrzeźwości nosiła przy sobie posiadaną broń palną bojową. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Z. C. wniósł o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. W jego ocenie decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy o broni i amunicji, a także przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 8, 10, 76, 77, 78, 80 oraz 81 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżącego podniósł, iż skarżący otrzymał pozwolenie na broń z powodu zagrożenia, jakie wynikało dla niego w związku z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej w zakresie [...]. Cofnięcie pozwolenia na broń spowoduje więc, że Z. C. nie będzie miał żadnej możliwości ochrony swojego mienia przed ewentualnymi napadami. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że okoliczności stanowiących podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń nie można opierać na domniemaniu wystąpienia tych okoliczności. Decyzja organu I instancji oparta została natomiast na domniemaniu, że Z. C. musiał nosić broń będąc pod wpływem alkoholu. Organ nie wskazał jednak żadnych dowodów na potwierdzenie tych okoliczności, a w szczególności brak jest takich dowodów w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Z. C. zaprzecza natomiast, jakoby nosił broń wbrew przepisom ustawy o broni i amunicji. Skarżącemu, mimo zgłoszonego przez niego na miejscu rzekomego zdarzenia żądania, nie pobrano do badania krwi na zawartość alkoholu. Organ w toku niniejszego postępowania odmówił zaś przeprowadzenia dowodów mających dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie. Uniemożliwiono też stronie złożenie jakichkolwiek wyjaśnień. Pełnomocnik skarżącego zarzucił ponadto, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozpoznając ponownie sprawę nie wykonał zaleceń organu odwoławczego zawartych w decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. odnośnie uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Fakt wydania przez Sąd Rejonowy w [...] wyroku nakazowego dotyczącego wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie zwalniał natomiast organu z obowiązku przeprowadzenia wnikliwego i pełnego postępowania dowodowego. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 4a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy podniósł, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że skarżący był w Hotelu P., miał przy sobie broń i był nietrzeźwy. Wszystkie te okoliczności są - wbrew twierdzeniom odwołania - udokumentowane. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania przez Sąd wyroku uznającego skarżącego winnym noszenia broni w stanie nietrzeźwości. Skarżący mógł wyrok ten zaskarżyć, wnieść od niego sprzeciw, czego nie uczynił, a więc zgodził się z oceną stanu faktycznego dokonaną przez Sąd. Wyroki skazujące są zaś wiążące dla organów Policji, które nie mogą dokonywać oceny ich zasadności. W przypadku więc, gdy Sąd nie miał wątpliwości i uznał, że skarżący nosił broń w stanie nietrzeźwości, organy Policji musiały wydać decyzję cofającą mu pozwolenie, jak bowiem wynika z ustawy o broni i amunicji art. 18 ust. 1 pkt 4 ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, że ustawodawca nie przewidział innego sposobu rozstrzygnięcia i nie dał organom Policji możliwości rozważenia słuszności i celowości cofnięcia pozwolenia, tym bardziej nie dał im możliwości jego zachowania. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że osoba będąca pod wpływem alkoholu nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania broni. Odnosząc się natomiast do wniosku o umorzenie postępowania organ odwoławczy wyjaśnił, iż nie może on zostać uwzględniony. Zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie umarza się jeśli z jakichkolwiek przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń z uwagi na dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Brak jest zatem podstaw do umorzenia postępowania w myśl art. 105 § 1 k.p.a. Nie jest też możliwe uwzględnienie tego wniosku w myśl art. 105 § 2 k.p.a. Postępowanie w niniejszej sprawie toczy bowiem się z urzędu, a nie na wniosek strony. Nie jest więc spełniony jeden z warunków tego przepisu. Komendant Główny Policji wyjaśnił ponadto, że zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów k.p.a. nie są uzasadnione. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu dokładnie wyjaśnił stan faktyczny w sprawie, zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał jego oceny, a także poinformował pełnomocnika o uprawnieniach strony postępowania wynikających z art. 10 k.p.a. Odmawiając przeprowadzenia żądanych przez pełnomocnika i stronę w toku postępowania dowodów uzasadnił w postanowieniu powody tej odmowy. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego wniósł o: 1. zmianę w całości decyzji Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. poprzez uchylenie w całości decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w sprawie cofnięcia Z. C. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oraz umorzenie postępowania w niniejszej sprawie w całości jako bezprzedmiotowego; 2. ewentualnie, uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracji; 3. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 4a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że Z. C. nie wypełnił dyspozycji tego przepisu i nie naruszył tego przepisu w związku z czym nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej; 2. naruszenie przepisów prawa postępowania administracyjnego poprzez błędne zastosowanie art. 8, 10, 77, 80, 81 k.p.a. poprzez błędne ustalenia, że "Z. C. nosił broń palną będąc pod wpływem alkoholu" oraz "Z. C. udał się do hotelu P., podczas gdy w zebranym w niniejszej sprawie materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie tych okoliczności; 3. naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie art. 8, 10, 76, 77, 78, 80, 81 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, nieuwzględnienie wniosków odwołującego się mających dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie; 4. naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie art. 8, 10, 76, 77, 78, 80, 81 k.p.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosków odwołującego się mających dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne znaczenie oraz uznanie za wystarczający wyrok Sądu Rejonowego w P. w sprawie o sygn. akt [...], w sytuacji, gdy odwołujący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i nie zgadza się z treścią wydanego wyroku. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego powtórzył argumentację, którą przedstawił wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż zgodnie z art. 11 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa, wiążą sąd administracyjny. Za nieuzasadniony należy uznać w związku z tym zarzut naruszenia przez Komendanta Głównego Policji zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego oraz błędnego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. wydane zostały z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym. Nakładają one na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Pamiętać przy tym należy, że treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Art. 107 § 3 k.p.a. stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Reasumując tę część wywodów, podkreślenia wymaga, że wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie (stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.), zaś sama decyzja powinna być należycie uzasadniona - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji wydał w niniejszej sprawie decyzję cofającą skarżącemu [...] pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej opierając się w zasadzie tylko na jednym dowodzie – prawomocnym wyroku nakazowym Sądu Rejonowego w P. [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. akt [...], uznającym skarżącego winnym popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Komendant Główny Policji utrzymując tę decyzję w mocy stwierdził natomiast, iż w przypadku gdy Sąd nie miał wątpliwości i uznał, że skarżący nosił broń w stanie nietrzeźwości, organy Policji musiały wydać decyzję cofającą mu pozwolenie, jak bowiem wynika z ustawy o broni i amunicji art. 18 ust. 1 pkt 4 ma charakter obligatoryjny. Wyroki skazujące są natomiast wiążące dla organów Policji, które nie mogą dokonywać oceny ich zasadności. Przepis art. 11 p.p.s.a. stanowi, iż sąd administracyjny związany jest ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Czyn karalny stypizowany w art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji jest natomiast wykroczeniem, a wykroczenia – stosownie do art. 7 § 1 kodeksu karnego – nie są przestępstwami Przepis art. 11 p.p.s.a. nie może być interpretowany rozszerzająco, co oznacza, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku uznającego daną osobę winną popełnienia wykroczenia, nie wiążą sądów administracyjnych, a więc nie wiążą także organów w postępowaniu administracyjnym. Adresatami normy wyrażonej w art. 11 p.p.s.a. są bowiem pośrednio organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne. Wyrok uznającym Z. C. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji może więc być w prowadzonym postępowaniu administracyjnym o cofnięcie pozwolenia na broń tylko jednym z elementów zgromadzonego materiału dowodowego, podlegającym ocenie organu zgodnie z art. 80 k.p.a. Okoliczność, że w stosunku do skarżącego toczyło się postępowanie o popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, zakończone wyrokiem uznającym go winnym popełnienia tego wykroczenia, powinna być niewątpliwie rozważona przez organ w toku postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń, ale ustalenia zawarte w tym wyroku powinny podlegać swobodnej ocenie organu na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę (po uchyleniu jego decyzji przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r.) przeprowadził jedynie dowód z akt postępowania w sprawie o wykroczenie prowadzonego przez Sąd Rejonowy w P. oraz z odpisu prawomocnego wyroku nakazowego tego Sądu uznającego skarżącego winnym popełnienia wykroczenia. Nie uzupełnił natomiast postępowania dowodowego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz nie poczynił żadnych własnych ustaleń na okoliczność zdarzenia w dniu [...] marca 2007 r. w Hotelu P. w P. Dodatkowych dowodów nie przeprowadził także organ odwoławczy akcentując w swojej decyzji, iż zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania przez Sąd wyroku uznającego Z. C. winnym popełnienia wykroczenia noszenia broni w stanie nietrzeźwości. Niewyjaśnienie przez organy obu instancji okoliczności faktycznych dotyczących zdarzenia w dniu [...] marca 2007 r. z udziałem skarżącego, które miało miejsce w Hotelu P. [...], uniemożliwia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu ocenę, czy zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organ I instancji musi rozpoznać ją zgodnie z regułami Kodeksu postępowania administracyjnego, uzupełniając materiał dowodowy zgodnie ze wskazówkami zawartymi w decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., ewentualnie przeprowadzając jeszcze inne dowody, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić szczegółowo na jakich ustaleniach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.