VI SA/Wa 789/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Szczepan Borowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 stycznia 2024 r. nr BP.501.1698.2023.2333.DL1.514403 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu 6 kwietnia 2023 r. o godz. 1029 w miejscowości B. (droga wojewódzka nr [...]) starszy inspektor transportu drogowego J. T. zatrzymał do kontroli drogowej pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego marki Daf o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki Schmitz Cargobull o numerze rejestracyjnym [...], kierowanym przez R. S. Kierowca wykonywał międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy ze Szwajcarii do Wielkiej Brytanii, w imieniu przedsiębiorcy N. Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w S. (dalej też jako "skarżąca", "spółka" lub "strona"). Z treści sporządzonego na tą okoliczność protokołu kontroli nr [...] wynika, iż na kontrolowanym ciągniku samochodowym marki Daf o nr rej. [...] zostały na stałe zamontowane 2 zbiorniki paliwa, z prawej strony pojazdu o numerze fabrycznym [...] o pojemności odpowiednio 430 litrów i z lewej strony pojazdu o numerze fabrycznym [...] o pojemności odpowiednio 845 litrów. Na każdym ze zbiorników była wybita informacja o jego pojemności. Dodatkowo, na kontrolowanej naczepie chłodni marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...] zamontowany był na stałe zbiornik paliwa o pojemności 245 litrów. Wobec powyższego łączna pojemność wszystkich zbiorników na paliwo wynosiła 1520 litrów. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej też jako "organ I instancji" lub "WITD") pismem z dnia 6 kwietnia 2023 roku, na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 572 ze zm., dalej w skrócie także jako "k.p.a."), zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie naruszenia ujawnionego w protokole kontroli, tj. naruszenia określonego w Ip. 6.7 załącznika nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 643 ze zm., dalej też jako "u.p.t.n."), poprzez wykonywanie przewozu pojazdem wyposażonym w zbiorniki lub zbiorniki paliwa o łącznej pojemności przekraczającej maksymalną pojemność określoną w przepisach ADR dla jednostki transportowej w rozumieniu tych przepisów. Strona w toku postępowania wyjaśniła, że ciągnik został nabyty od D. Sp. z o. o. i nie było możliwości uzyskania zmiany parametrów pojazdu. Dołączyła przy tym wydruk specyfikacji pojazdu oraz wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków odpowiedzialnych za nabycie pojazdów w spółce na potwierdzenie złożonych wyjaśnień. Postanowieniem z dnia 18 maja 2023 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...], nałożył na stronę karę pieniężną wysokości dwóch tysięcy złotych. Organ I instancji podkreślił, że jednostkę transportową, w przypadku pojazdu członowego, stanowi pojazd samochodowy i dołączona do niego naczepa, co wynika wprost z brzmienia 1.2.1 lit. J umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz.U. 2019 poz. 769 z późn. zm.). Jednocześnie przepis wskazany pod 1.1.3.3. lit. (a) umowy ADR wskazuje, że przepisy zawarte w ADR nie mają zastosowania do przewozu paliwa znajdującego się w zbiornikach pojazdu i służącego do jego napędu lub do pracy jego wyposażenia, które jest używane podczas przewozu lub przeznaczone do takiego użycia, w związku z wykonywaniem operacji transportowej - jednakże dopiero wówczas, jeżeli paliwo to przewożone jest w zbiornikach stałych, zgodnych z odpowiednimi przepisami, połączonych bezpośrednio z silnikiem pojazdu lub jego dodatkowym wyposażeniem lub w przeznaczonych do tego celu zbiornikach przenośnych (np. w kanistrach), przy czym całkowita pojemność zbiorników stałych nie powinna przekraczać 1500 litrów na jednostkę transportową, a pojemność zbiornika zamocowanego na przyczepie nie powinna przekraczać 500 litrów. W ocenie organu I instancji, konstrukcja przepisu 1.1.3.3 lit (a) umowy ADR, nie pozostawia wątpliwości, że warunkiem wyłączenia przewozu ze stosowania przepisów umowy ADR jest, aby całkowita pojemność stałych zbiorników paliwa nie przekraczała 1500 litrów na jednostkę transportową. Powyższe oznacza, że jeżeli jednostka transportowa, którą w przypadku zespołu pojazdów stanowią jako całość pojazd samochodowy i dołączona do niego naczepa (z którymi w niniejszej sprawie mamy do czynienia), wyposażona jest w zbiorniki stałe o łącznej całkowitej pojemności przekraczającej 1500 litrów, przewóz w tych zbiornikach paliwa podlega odpowiednim przepisom umowy ADR - przy czym nie ma znaczenia faktyczna ilość paliwa w tych zbiornikach. W związku z powyższym całkowita pojemność zbiorników stałych zamontowanych w kontrolowanym pojeździe została przekroczona o 20 litrów. Strona w odwołaniu od powyższej decyzji WITD złożonym do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "organ" lub "GITD") wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę decyzji i odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej. Decyzją z dnia [...] stycznia 2024 roku nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4, art. 11, art. 59 oraz art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych a także przepisów: 1.1.3.3 lit a), 1.4.1.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 891) oraz przepisu Ip. 6.7 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 czerwca 2023 r. nr [...]. GITD podkreślił, że kwestię wykonywania przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem wyposażonym w zbiornik lub zbiorniki paliwa reguluje przepis 1.1.3.3 lit. (a) umowy ADR. Zgodnie z tym przepisem pojemność całkowita zbiorników stałych nie powinna przekraczać 1500 litrów na jednostkę transportową. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że już sam fakt przekroczenia łącznej pojemności zbiorników powyżej 1500 litrów stanowi naruszenie przepisów umowy ADR i ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Natomiast faktyczna ilość paliwa przewożonego w tych zbiornikach nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie organu odwoławczego słusznie zatem organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2 000 złotych stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i Ip. 6.7 załącznika nr 1 do tej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajdzie przy tym zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i wyjaśnienie materiału dowodowego istotnego dla sprawy i w konsekwencji przyjęcie, że zasadne jest nałożenie kary administracyjnej na stronę skarżącą, - art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie strony i nieczuwanie nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Nadto z ostrożności procesowej spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, albowiem strona, jako podmiot wykonujący przewozy nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie można było przewidzieć i wynikło wyłącznie z działań osoby trzeciej. Mając powyższe zarzuty na uwadze, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skargi, w działaniu zarówno Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak i [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że, pomimo zarzucenia w skardze naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i wyjaśnienie materiału dowodowego istotnego dla sprawy, w istocie strona nie zakwestionowała prawidłowości ustalenia stanu faktycznego. Zarówno w świetle zapisów protokołu kontroli z dnia 6 kwietnia 2023 roku, załączonych do niego dokumentów, jak i samych wyjaśnień strony skarżącej ujętych w piśmie z dnia 24 kwietnia 2023 roku, w trakcie dokonywanego przez skarżącą w dniu 6 kwietnia 2023 roku przewozu drogowego rzeczy, na ciągniku samochodowym marki Daf o nr rej. [...] zostały na stałe zamontowane 2 zbiorniki paliwa, z prawej strony pojazdu o numerze fabrycznym [...] o pojemności odpowiednio 430 litrów i z lewej strony pojazdu o numerze fabrycznym [...] o pojemności odpowiednio 845 litrów a dodatkowo na naczepie chłodni marki Schmitz Cargobull o nr rej. [...] zamontowany był na stałe zbiornik paliwa o pojemności 245 litrów. Wobec powyższego łączna pojemność wszystkich zbiorników na paliwo wynosiła 1 520 litrów. Tymczasem przepis 1.1.3.3a umowy ADR w załączniku A odnosi się do zwolnień związanych z przewozem paliw płynnych i stanowi, że przepisy zawarte w ADR nie mają zastosowania do przewozu: (a) paliwa znajdującego się w zbiornikach pojazdu i służącego do jego napędu lub do pracy jego wyposażenia, które jest używane podczas przewozu lub przeznaczone do takiego użycia, w związku z wykonywaniem operacji transportowej. Paliwo, o którym mowa, może być przewożone w zbiornikach stałych, zgodnych z odpowiednimi przepisami, połączonych bezpośrednio z silnikiem pojazdu lub jego dodatkowym wyposażeniem lub przeznaczonych do tego celu zbiornikach przenośnych (np. w kanistrach). Pojemność całkowita zbiorników stałych nie powinna przekraczać 1500 litrów na jednostkę transportową, a pojemność zbiornika zamocowanego na przyczepie nie powinna przekraczać 500 litrów. W zbiornikach przenośnych dopuszcza się przewóz najwyżej 60 litrów paliwa na jednostkę transportową. Ograniczeń niniejszych nie stosuje się do pojazdów służb ratowniczych; UWAGA 1: Kontener wyposażony w urządzenia do używania w czasie przewozu i zamocowany na pojeździe, uważany jest za integralną część pojazdu i korzysta z tych samych wyłączeń w odniesieniu do paliwa niezbędnego do pracy urządzeń. UWAGA 2: Łączna pojemność zbiorników lub butli, w tym zawierających paliwa gazowe, nie powinna przekraczać wielkości energii równoważnej 54000 MJ (patrz UWAGA 1: w 1.1.3.2 (a)). Z kolei zgodnie z załącznikiem A do umowy ADR (str.19 z 1266 załącznika A) jednostka transportowa to pojazd samochodowy bez przyczepy lub zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego i dołączonej do niego przyczepy. Jednocześnie zauważyć należy, że art. 1 lit. a) umowy ADR odsyła w zakresie definicji dotyczących pojazdu rozumianego jako pojazdy samochodowe, pojazdy członowe, przyczepy i naczepy - do art. 4 Konwencji o ruchu drogowym z dnia 19 września 1949 roku. We wspomnianej konwencji zaznaczono z kolei, że w celu stosowania jej postanowień niżej podane określenia mają takie znaczenie, jakie nadano im w niniejszym artykule (Artykuł 1, "Określenia"), w tym: p) określenie "pojazd samochodowy" oznacza każdy pojazd motorowy używany zwykle do przewozu na drogach osób lub rzeczy albo do ciągnięcia po drogach pojazdów używanych do przewozu osób lub rzeczy. Określenie to obejmuje trolejbusy, to znaczy pojazdy połączone z przewodem elektrycznym, nie jeżdżące na szynach. Nie obejmuje ono pojazdów takich, jak traktory rolnicze, które są tylko okolicznościowo używane do przewozu na drogach osób lub rzeczy albo do ciągnięcia po drogach pojazdów używanych do przewozu osób lub rzeczy; q) określenie "przyczepa" oznacza każdy pojazd przeznaczony do łączenia go z pojazdem motorowym; określenie to obejmuje naczepy; r) określenie "naczepa" oznacza każdą przyczepę przeznaczoną do sprzęgania z pojazdem samochodowym w taki sposób, że część naczepy spoczywa na pojeździe samochodowym, a znaczna część ciężaru naczepy i jej ładunku obciąża ten pojazd samochodowy". Skoro zatem, według umowy ADR każda naczepa jest przyczepą, uznać należy, że w realiach niniejszej sprawy organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały zespół przedmiotowych pojazdów jako jednostkę transportową wskazaną w przepisie 1.1.3.3a umowy ADR załącznika A. Uwzględniając powyższe zasadnym jest stanowisko organów inspekcji transportu drogowego, że fakt przekroczenia łącznej pojemności zbiorników powyżej 1 500 litrów stanowi naruszenie przepisów umowy ADR oraz u.p.t.n., przy czym nie ma w tym przypadku znaczenia faktyczna ilość przewożonego paliwa w zbiornikach. Powyższe wynika bowiem wprost z brzmienia przepisu 1.1.3.3a umowy ADR, zgodnie z którym "pojemność całkowita zbiorników stałych" nie powinna przekraczać 1 500 litrów na jednostkę transportową. W przepisie tym nie ma mowy o faktycznej pojemności przewożonego przez jednostkę transportową paliwa, a o faktycznej pojemności zbiorników stałych paliwa. Norma zawarta w przepisie 1.1.3.3a umowy ADR jest przy tym jasno i w sposób zrozumiały sformułowana. W konsekwencji, w ocenie Sądu, na skarżącą prawidłowo została nałożona kara pieniężna w wysokości 2 000 zł, za stwierdzone podczas kontroli naruszenie, określone w Ip. 6.7 załącznika nr 1 do u.p.t.n. tj. wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem wyposażonym w zbiorniki paliwa o łącznej pojemności przekraczającej maksymalną pojemność określoną w ADR dla jednostki transportowej. Zgodnie bowiem z art. 107 ust. 1 u.p.t.n. uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10 000 zł, z zastrzeżeniem art. 113. W myśl ust. 2 tego przepisu wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w tabeli 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), w zakresie przewozu drogowego, określa załącznik nr 1 do ustawy. Zgodnie z przywołanym powyżej lp. 6.7 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem wyposażonym w zbiorniki paliwa o łącznej pojemności przekraczającej maksymalną pojemność określoną w ADR dla jednostki transportowej jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2 000 zł. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż przepis ten nie znajduje zastosowania na gruncie niniejszej sprawy. Kara pieniężna została bowiem nałożona na spółkę na podstawie u.p.t.n., która osobno reguluje kwestię uwolnienia się od odpowiedzialności w ramach art. 109 ust. 1. Przepis ten stanowi, że: "1. Nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w art. 107 i art. 108, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że odpowiednio uczestnik przewozu lub podmiot prowadzący kursy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec, albo 2) za stwierdzone naruszenie, na odpowiednio uczestnika przewozu lub podmiot prowadzący kursy została nałożona kara przez inny uprawniony organ". W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie wskazał, że na gruncie zasad odpowiedzialności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, określonych w przepisie art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n., należy przyjąć, iż to na uczestniku spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Jednocześnie organ odwoławczy zasadnie i prawidłowo wyjaśnił, że pod pojęciem naruszenia, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu należy rozumieć jedynie takie zjawiska, które występują gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania przy dołożeniu należytej staranności przez uczestnika przewozu prowadzącego działalność gospodarczą. Słusznie organ II instancji zauważył natomiast, że w kontrolowanej sprawie skarżąca nie wskazywała na żadne okoliczności, o których mowa w art. 109 u.p.t.n., które mogłyby uzasadniać zastosowanie ww. przepisu. Uwzględniając istotę przedmiotowego obowiązku dopełnienia wymagań w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych, fakt prowadzenia przez skarżącą profesjonalnej działalności gospodarczej, wymagającej dołożenia przy jej prowadzeniu zasad należytej staranności, w ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że nie występują w kontrolowanej sprawie przesłanki z art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n., uwalniające od nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Co więcej organ w sposób prawidłowy rozważył również możliwość zastosowania art. 189d k.p.a. wskazując, że na mocy art. 189a § 2 k.p.a., przepis art. 189d k.p.a. nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, jak również stwierdził, że także zastosowanie przepisów art. 189e i art. 189f k.p.a. jest wyłączone w związku z odrębnym uregulowaniem w u.p.t.n. Reasumując, wbrew zarzutom skargi, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, 77, 80, art. 107 k.p.a. Organy obu instancji powołały bowiem właściwe przepisy prawa, które w sprawie znajdują zastosowanie, jak również dokonały ich subsumcji do ustalonych i bezspornych w sprawie okoliczności faktycznych. Organy dopełniły także obowiązku zebrania materiału dowodowego sprawy i prawidłowo, w sposób swobodny w obu instancjach oceniły ten materiał, mając na uwadze przesłanki materialnoprawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Reasumując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.