VI SA/Wa 792/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Nowecki asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 lipca 2024 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 grudnia 2023 r. nr BP.501.2490.2023.2058.WA7.488490 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi S. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Strona") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] września 2023 r. nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] czerwca 2023 r. około godz. 14:05 w W. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kierujący pojazdem D. O. (dalej także: "Kierowca"), obywatel T., okazał do kontroli: identyfikator taxi nr IT [...], prawo jazdy (nr [...]), kartę pobytu (nr [...]). Kierujący nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Kontrolowany pojazd był oznakowany zgodnie z wymogami dotyczącymi przewozu osób taksówą, tj. na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem TAXI, natomiast na drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone paski z nr bocznym [...] oraz herb W., co potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna. Kontrola drogowa została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r. W toku kontroli stwierdzono: niewyposażenie w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – (Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Mając na uwadze wyniki kontroli, zawiadomieniem z dnia 7 lipca 2023 r., doręczonym 14 lipca 2023 r., poinformowano Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] września 2023 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "organ I instancji") nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 500 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm.), dalej: "u.t.d.". Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka, zarzucają jej naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7, 75 § 1, 76 § 1, 77 § 1, 80, 86 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez dowolne ustalenie, że brak okazania dokumentu licencji do kontroli przez kierowcę jest jednoznaczny z brakiem wyposażenia kierowcy we wskazany dokument. Zdaniem Strony odstąpienie od przesłuchania kierowcy i zastąpienie obowiązku przeprowadzenia dowodów bezpośrednich dowodem pośrednim, w postaci protokołu, spowodowało dokonanie błędnego ustalenia naruszenia Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Strona zarzuciła także naruszenie art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz art. 92c tej ustawy. Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r. zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy w całości decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 8 ust. 1 i ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 u.t.d., art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123) oraz Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu kontroli Spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną [...] grudnia 2021 r. przez Prezydenta W. Do licencji tej był zgłoszony pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Wyjaśnił także, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w dniu kontroli drogowej kierowca wykonywał na rzecz Skarżącej krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. W trakcie prowadzonych czynności kontrolnych Kierowca nie okazał dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu rzeczy w imieniu strony, o którym mowa w art. 87 u.t.d. Stosownie do Ip. 1.12 załącznika nr 3 do ut.d. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD wskazał, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Organ odwoławczy podkreślił, że sposób zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego odpowiada procedurze przewidzianej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Dlatego w sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 77 § 1, 80 oraz 86 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka – S., kwestionując zarówno decyzję zaskarżoną jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w całości decyzji organu I instancji, mimo braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i dokonania wybiórczej, a nie wszechstronnej oceny dowodów ujawnionych w sprawie, poprzez: - pominięcie wyjaśnień i stanowiska przedsiębiorcy zawartego w odwołaniu, które stanowiło równoważny z pozostałymi dowód w sprawie, wskazujący na przekazanie kierowcy wszystkich niezbędnych dokumentów do realizacji przewozów w imieniu przedsiębiorcy, - dowolne ustalenie, że brak okazania dokumentu licencji do kontroli przez kierowcę jest tożsame z brakiem wyposażenia kierowcy we wskazany dokument przez przedsiębiorcę, - dowolne ustalenie, że Kierowca w chwili kontroli wykonywał przewóz drogowy pasażerów na rzecz przedsiębiorcy, gdy w tym czasie mógł poruszać się po drodze w innych celach, niż świadczenie usług taxi, a okoliczność ta nie została potwierdzona w protokole oraz nie przeprowadzono odpowiedniego dowodu na tę okoliczność, - odstąpienie od przesłuchania zatrzymanego do kontroli Kierowcy, w celu dokonania bezpośrednich ustaleń na ww. okoliczności, w tym - czy kierowca był w trakcie pracy, czy został wyposażony w dokument odpisu licencji przez przedsiębiorcę oraz czy go posiadał przy sobie w chwili kontroli, a także czy i z jakich przyczyn nie okazał dokumentu na wezwanie kontrolującego funkcjonariusza oraz czy zrozumiał treść pouczeń i informacji zawartych w protokole sporządzonym podczas kontroli oraz czy zgłaszał do niego zastrzeżenia; - zastąpienie obowiązku przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, dowodem pośrednim w postaci protokołu z kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2023 r., w celu ustalenia wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nieprawidłowe uznanie, że protokół kontroli może stanowić wiarygodny dowód na okoliczności w nim stwierdzone w sytuacji, gdy treść w nim zawarta została pośrednio wskazana w wyniku oceny funkcjonariusza kontrolującego, a potwierdzona została podpisem przez osobę narodowości T., która mogła nie posługiwać się językiem polskim w stopniu umożliwiającym jej zrozumienie i potwierdzenie pouczeń oraz faktów, jakie zostały w tym dokumencie zawarte, co powoduje, że dokument ten ma jedynie walor notatki służbowej i nie posiada cech dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 i 2 k.p.a. dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji łącznie spowodowało dokonanie błędnego ustalenia, że w dniu [...] czerwca 2023 r. Kierowca w trakcie zatrzymania do kontroli, wykonywał przewozy drogowe osób oraz nie został wyposażony przez przedsiębiorcę w dokument o którym mowa w art. 87 u.t.d. 2) przepisów prawa materialnego: a) art. 92a ust. 1 u.t.d. przez jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy nie zachodziły przesłanki naruszenia wskazanego prawa materialnego przez ukaranego przedsiębiorcę; b) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez brak jego prawidłowego rozważenia i zastosowania w stanie faktycznym sprawy, co doprowadziło do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy zachodziły wskazane przepisem okoliczności potwierdzające, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Mając na uwadze powyższe, Strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto – o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez pełnomocnika w postępowaniu sądowym. W uzasadnieniu Strona podniosła, że organy dowolnie uznały, iż Kierowca nie został wyposażony przez przedsiębiorcę w dokument odpisu licencji, gdyż przedsiębiorca wyposażył Kierowcę we wszystkie niezbędne dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., a okoliczności tej nie zaprzecza żaden z dowodów. Zdaniem Strony dowolnie uznano także, że w chwili zatrzymania Kierowca wykonywał przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy. Dla ustalenia ww. okoliczności niezbędne było przesłuchanie zatrzymanego Kierowcy w celu potwierdzenia złożenia przyjętego przez organ założenia, że w chwili kontroli Kierowca świadczył przewóz oraz że nie został wyposażony w dokument odpisu licencji przez przedsiębiorcę. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Pełnomocnik Skarżącego powiadomiony o treści wniosku, w ustawowym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie, na skutek skargi Spółki, jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2023 r. nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł. Kara ta została nałożona na Stronę na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201) w zw. z art. 87 ust. 4 tej ustawy oraz lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. Stosownie do art. 17 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123), która weszła w życie zasadniczo 1 lipca 2023 r. (por. art. 22 ustawy zmieniającej): "Do ujawnionych naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w trakcie kontroli przeprowadzonej przed dniem wejścia w życia niniejszej ustawy popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.". Art. 2 tej ustawy zmieniającej dotyczy ustawy o transporcie drogowym. W sprawie kontrola miało miejsce w dniu [...] czerwca 2023 r., czyli przed wejściem w życie ww. ustawy zmieniającej. A zatem w sprawie zastosowanie znajduje ustawa o transporcie drogowym w brzmieniu sprzed zmiany ww. ustawą zmieniającą. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 ww. ustawy "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.". Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3 art. 92a u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. W załączniku nr 3 do u.t.d. pod pozycją 1.12. wymieniono jako naruszenie "Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument". Określono także wysokość kary pieniężnej – 500 zł. Z art. 87 ust. 1 u.t.d. wynika, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, w zależności od rodzaju przewozu, wymienione w tym przepisie dokumenty. Ust. 4 tego artykułu wprost wskazuje, że: "Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji.". Z art. 87 ust. 3 u.t.d. wynika zaś, że przedsiębiorca odpowiedzialny jest za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty. Nadmienić przy tym należy, że – zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.t.d. – do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych, z zastrzeżeniem ust. 2, uprawnieni są: funkcjonariusze Policji.". Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2017 r. II GSK 2107/15 "przepis art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. nakłada obowiązek posiadania przez kierowcę podczas wykonywania przewozu drogowego i okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi wypisu z licencji. Odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji, stosownie do art. 87 ust. 3 u.t.d., spoczywa na przedsiębiorcy. To przedsiębiorca odpowiedzialny jest co najmniej za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, w tym stosowne wypisy z licencji, które nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania dokumentów kierowcy, ale również obejmuje dopilnowanie ich posiadania przez kierowcę w czasie wykonywania przewozu i ich okazanie organom uprawnionym do przeprowadzenia kontroli". Stwierdzone w tym zakresie naruszenie czyniło zatem zasadnym wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 500 zł (lp. 1.12 załącznika nr 3 do Utd.).". W ocenie Sądu, powyższe stanowisko chociaż wyrażone zostało na gruncie art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., znajduje zastosowanie także i w sprawie niniejszej. Dostrzec bowiem trzeba, że zarówno przepis art. 87 ust. 1 jak i art. 87 ust. 4 u.t.d. posługują się takimi samymi określeniami "mieć przy sobie" i "okazywać" ("okazać"). Tym samym Sąd nie podziela stanowiska skargi, że samo przekazanie kierowcy "niezbędnych dokumentów" zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności, gdy tak jak w tej sprawie w toku kontroli Kierowca nie okazał licencji ani wypisu z licencji. Nadto, wskazać należy, że z ustaleń faktycznych wprost wynika, iż w momencie kontroli w dniu [...] czerwca 2023 r. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] był oznaczony i wyposażony jak taksówka – posiadał m.in. lampę z napisem taxi oraz numer boczny. Z pisma z urzędu W. z dnia [...] lipca 2023 r. wynika natomiast, że S. posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, zaś ww. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] był zgłoszony do tej licencji. W tych warunkach, zdaniem Sądu, słusznie organy uznały, że w momencie kontroli pojazdem tym wykonywano transport drogowy taksówką. Ustalono, że przewóz drogowy wykonywany był przez Skarżącą, co znalazło odzwierciedlenie w zapisach protokołu kontroli, który został podpisany przez Kierowcę bez zastrzeżeń. Odnosząc się zaś do argumentacji skargi, że organ odwoławczy nie wykazał czy w momencie kontroli Kierowca był w trakcie pracy, Sąd wyjaśnia, że w utrwalonym orzecznictwie wskazuje się, iż wykonywaniem transportu drogowego osób jest nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozowej (por. wyroki NSA z: 1.03.2012 r. II GSK 1511/10; 18.04.2012 r. II GSK 298/11; 17.03.2017 r. II GSK 1450/15). Jak wynika z treści protokołu i załączników do niego, przedmiotowy pojazd, oznakowany jak taksówka, skontrolowany został na ul. [...] w W. W pojeździe znajdował się Kierowca. W toku kontroli okazał zaś identyfikator kierowcy taxi. Z dokumentacji zdjęciowej załączonej do protokołu kontroli wynika, że pojazd znajdował się w miejscu przeznaczonym dla taksówek, co wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. W tej sytuacji zasadnie organ wywiódł, że wykorzystywanie pojazdu który nie został pozbawiony cech taksówki i przebywanie w miejscu przeznaczonym dla taksówek, jest świadczeniem usług przewozu. Sąd dostrzega, że zarzut w tym zakresie został po raz pierwszy sformułowany w treści skargi. Na etapie postępowania administracyjnego Spółka nie kwestionowała, że w momencie kontroli Kierowca wykonywał przejazd w ramach transportu drogowego. Ustalenia, że w momencie kontroli przedmiotowym pojazdem wykonywany był transport drogowy taksówką, nie podważa stanowisko Strony, która podniosła w skardze, że "kierowca mógł poruszać się po drodze w innych celach, niż świadczenie usług taxi". Zdaniem Sądu, Skarżąca, chcąc skutecznie podważyć ustalenia faktyczne w sprawie, w szczególności odnotowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do ich zanegowania. Zatem sama argumentacja sprowadzająca się do twierdzenia, że dowody zebrane w sprawie, w tym protokół kontroli, są niewystarczające do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, nie podważa legalności tych ustaleń poczynionych przez organy obu instancji. Sąd zauważa, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby dowody zgromadzone w aktach sprawy i ustalenia organów obu instancji poczynione w toku postępowania. A zatem, zdaniem Sądu, przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., nie zostały przez organy naruszone. W ocenie Sądu orzekającego, ustalenia faktyczne poczynione w sprawie pozwalają na przyjęcie, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego Skarżąca nie wyposażyła kierowcy skontrolowanego pojazdu w licencję lub wypis z licencji, która w dacie kontroli uprawniałaby do wykonania tego rodzaju przewozu, naruszając tym samym art. 87 ust. 4 u.t.d., z którego wynika, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji. Ustalenie zatem, że kierowca nie okazał licencji ani wypisu z licencji, uprawniało organy administracji do nałożenia na Skarżącą, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., kary pieniężnej za delikt opisany w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożony karą pieniężną w wysokości 500 zł. Sąd nie znalazł podstaw by przyjąć, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dowolna, jak zarzuca Strona, a nie swobodna, jak wymaga tego przepis art. 80 k.p.a. Sąd nie podzielił także stanowiska Strony by organy naruszyły art. 75 § 1 oraz art. 86 k.p.a. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.". Zaś wedle art. 86 k.p.a. "Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu.". Zdaniem Sądu, z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by jakikolwiek dopuszczony przez organy dowód był sprzeczny z prawem. Co do kwestii przesłuchania strony, to wyjaśnić trzeba, że dowód z przesłuchania strony jest dowodem posiłkowym (subsydiarnym), pozostawionym do uznania organu i przeprowadzanym z urzędu jedynie wówczas, gdy po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym pozostają do wyjaśnienia istotne dla sprawy okoliczności. Zatem organ administracji jest uprawniony do oceny potrzeby przeprowadzenia dowodu i nie naruszy przepisów, jeżeli odmówi przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, powołując się na zbędność jego przeprowadzenia (por. wyrok NSA z 22.03.2024 r. I GSK 363/23). W sprawie, zdaniem Sądu, po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym nie pozostały do wyjaśnienia istotne dla sprawy okoliczności, a zatem nieprzesłuchanie strony nie doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Co do wartości dowodowej protokołu, wskazać trzeba, że w sprawach związanych z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym protokół kontroli pojazdu ma szczególne znaczenie z dwóch powodów: jest on potwierdzeniem faktów w konkretnej chwili, zasadniczo niemożliwych do powtórnego ustalenia oraz jest, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumentem urzędowym przewidzianym przez ustawę. To powoduje, że korzysta on z "podwyższonej" mocy dowodowej w zakresie jego treści. Oczywiście fakty w nim ustalone mogą być obalone przez stronę, ale przez wykazanie sporządzenia tego dokumentu z naruszeniem prawa, a nie kwestionowanie zawartych w nim ustaleń bez przedstawienia dowodu ich nieprawidłowości (por. wyrok NSA z 3.03.2023 r. II GSK 6/20). Wskazać przy tym trzeba, że protokół kontroli został sporządzony w dwóch egzemplarzach, z których jeden po przeczytaniu i podpisaniu przekazano Kierowcy. Z treści protokołu wynika także, że Kierowca nie wniósł zastrzeżeń. Nie zastrzegł zatem, że ma problemy ze zrozumieniem informacji zawartych w protokole. W ocenie Sądu, w sprawie nie został także naruszony art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.". Zdaniem Sądu, kwestia odpowiedzialności za wyposażenie kierowcy w wymagane do kontroli dokumenty oraz spowodowanie, żeby kierowca podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego miał przy sobie i okazał na żądanie licencję lub wypis z licencji należy do przedsiębiorcy. W tej sytuacji obrona polegająca na wskazaniu w sposób ogólnikowy braku wiedzy czy też braku możliwości przeciwdziałania zachowaniu Kierowcy przez Spółkę nie może zostać uznana za skuteczną. Trafnie zatem organ odwoławczy przyjął, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął też okres ponad dwóch lat, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Podsumowując, zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym wskazanych przez Stronę, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7, 75 § 1, 76 § 1, 77 § 1, 80 i 86 k.p.a., a także art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa oraz art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którym "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.". Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, a następnie ocenił go, stosownie do art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, organy działały w granicach i na podstawie prawa, a zasada zaufania uczestników do władzy publicznej nie została naruszona. Subiektywne przekonanie Strony, że postępowanie było prowadzone w sposób naruszający wartości z art. 8 § 1 k.p.a., nie mogło zostać uwzględnione. W sprawie nie zostały także naruszone przepisy prawa materialnego, w tym art. 92a ust. 1 oraz 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., co zostało już szeroko wyjaśnione wyżej. Sąd kontrolując decyzję zaskarżoną również z urzędu nie dopatrzył się okoliczności, które mogłyby dawać podstawę do uwzględnienia skargi w oparciu o przepisy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935). Z powyższych względów, w oparciu o przepis art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 ww. ustawy, Sąd skargę oddalił.