VI SA/Wa 795/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) Protokolant st. sek. sądowy Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 stycznia 2024 r. nr BP.501.735.2022.0993.KA12.510644 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.), art. 16, art. 17 oraz art. 22 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1123), art. 4 pkt 22 oraz 24, art. 27b, art. 27d ust. 1 pkt 4 i art. 92a ust. 1 i ust. 5 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.) oraz lp. 2.19 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2022 r. nr [...] o nałożeniu na [...]PL sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 35.000 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie B. sp. z o.o. w K. (dalej: Spółka). Zakres kontroli obejmował okres od 29 listopada 2020 r. do 29 listopada 2021 r. W trakcie kontroli ustalono, że Spółka ta posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta Miasta K., na obszar prowadzenia przewozów: miasto K. W trakcie czynności kontrolnych kontrolujący ustalili, że Skarżąca była przedsiębiorcą prowadzącym pośrednictwo przy przewozie osób, który ww. Spółce przekazywał zlecenia transportowe. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z [...] lutego 2022 r. Pismem z 15 grudnia 2021 r. Organ I instancji wezwał Skarżącą do nadesłania w terminie 21 dni od dnia otrzymania pisma, rejestru zleceń przewozu osób taksówką przekazanych ww. Spółce w okresie od dnia 1 października 2021 r. do dnia 31 października 2021 r. Pismo to zostało doręczone Skarżącej w dniu 20 grudnia 2021 r. Do dnia zakończenia kontroli w siedzibie Spółki, tj. dnia 2 lutego 2022 r. Skarżąca nie nadesłała żadnych dokumentów w wykonaniu tego wezwania. Pismem z 15 lutego 2022 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszenia określonego w lp. 2.19 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a następnie ww. decyzją z [...] marca 2022 r. nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 35.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło nieprzekazanie w wymaganym terminie uprawnionym organom co najmniej jednej z informacji, o których mowa w art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, lub wyniku weryfikacji, o której mowa w tym przepisie. Skarżąca złożyła odwołanie od tej decyzji zarzucając naruszenie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.19 załącznika nr 3 do powołanej ustawy poprzez wymierzenie Skarżącej kary za brak przekazania "rejestru zleceń" pomimo, że zgodnie z art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym pośrednik jest zobowiązany do udostępnienia Organowi informacji zgromadzonych w rejestrze przekazanych zleceń, a nie samego rejestru. Zarzuciła też naruszenie art. 189f § 1 pkt 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w wyniku uznania, że art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi przepisy odrębne, o których stanowi art. 189a § 2 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu powołanej na wstępie zaskarżonej decyzji przytoczył treść przepisów prawa stanowiących podstawę jej wydania. Wskazał także na brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 189e i art. 189f k.p.a., gdyż reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom określonym w dziale IVa k.p.a. Organ podkreślił, że lp. 2.19 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu na dzień kontroli), sankcjonuje karą pieniężną w wysokości do 40.000 nieprzekazanie w wymaganym terminie uprawnionym organom co najmniej jednej z informacji, o których mowa w art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, lub wyniku weryfikacji, o której mowa w tym przepisie. Organ odwoławczy stwierdził, że Skarżąca nie przekazała Organowi w wyznaczonym terminie informacji, o których mowa w art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Dopiero pismem z 14 lutego 2022 r. Skarżąca przesłała do Organu (na nośniku elektronicznym) dane z rejestru dotyczące zleceń przewozu osób taksówką przekazanych ww. Spółce za okres od 1 października 2021 r. do dnia 31 października 2021 r. Odpowiedź na wezwanie została więc udzielona po upływie 21 dni od dnia otrzymania wezwania, tj. po upływie terminu określonego w art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Brak udzielenia odpowiedzi w ustawowym terminie stanowiło naruszenie określone w lp. 2.19 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego odnosząc się do wysokości nałożonej na Skarżącą kary pieniężnej wskazał, że naruszenie określone w lp. 2.19 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w dniu 2 lutego 2022 r. (sporządzenia protokołu kontroli), zagrożone było karą pieniężną w wysokości do 40.000 zł. Organ I instancji nakładając karę w wysokości 35.000 zł za przedmiotowe naruszenie uwzględnił przesłanki nakładania kary określone w art. 189d k.p.a. Oran I instancji prawidłowo wskazał, że przesłanki określone w art. 189d pkt 2 i 7 k.p.a. nie mogły mieć w tej sprawie zastosowania. W dniu wydania zaskarżonej decyzji organ I instancji dysponował informacjami, z których wynikało, że Skarżąca również w innym prowadzonym przez ten Organ postępowaniu nie udzieliła odpowiedzi w wymaganym terminie. Przedmiotowe naruszenie nie było więc pierwszym naruszeniem. Za brak udzielenia przez Skarżącą odpowiedzi w wymaganym terminie została już raz nałożona przez Organ I instancji kara finansowa. Dwukrotne niewywiązanie się z omawianego obowiązku stanowi okoliczność przemawiającą za surowszym potraktowaniem Skarżącej. Przesłanka zawarta w pkt 7 art. 189d k.p.a. dotyczy natomiast osoby fizycznej. W prawie tej występował ważny interes publiczny. Skarżąca zajmuje się pośrednictwem przy przewozie osób taksówką, stąd też istotne jest, czy powierzone przez nią zadania przewozowe kierowane są do przedsiębiorców posiadających odpowiednie uprawnienia. Brak współdziałania z organem prowadzącym kontrolę w siedzibie przewoźnika (ww. Spółki) wykonującego przewozy na rzecz pośrednika (Skarżącej) w znaczny sposób utrudniało prowadzoną kontrolę tym bardziej, że również kontrolowana Spółka nie udzieliła organowi kompletnych danych. Stopień przyczynienia się Skarżącej do powstania stwierdzonego naruszenia był znaczny. Skarżąca – podmiot zajmujący się zawodowo zlecaniem przewozów winna znać przepisy regulujące transport drogowy i tym samym wiedzieć, że jest obowiązana udzielać odpowiedzi w zakresie prowadzonej działalności na wezwania, które pochodzą od organów uprawnionych do kontroli tego typu działalności. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania nie podjęła żadnych czynności, by się z niego wywiązać w ustawowym terminie. Samo kwestionowanie zasadności treści wezwania nie może stanowić okoliczności do odstąpienia od ukarania, w sytuacji, gdy Organ I instancji miał prawo wezwać Skarżącą do udzielenia odpowiedzi w związku z prowadzoną przez Skarżącą działalnością pośrednictwa. Nałożona kara uwzględnia także zasięg działania podmiotu, na który została nałożona, to jest działanie na terenie całego kraju. Nałożona kara ma więc nie tylko charakter restrykcyjny, ale również prewencyjny. Kara za stwierdzone nausznie została więc wymierzona zgodnie z przesłankami z art. 189d k.p.a. Organ odwoławczy nie stwierdził także zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych, wskazanych w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Z analizy przedstawionych argumentów nie wynika, że Skarżąca chciała udzielić odpowiedzi na wezwanie Organu w ustawowym terminie, a brak odpowiedzi w wymaganym terminie spowodowany był okolicznością, na którą Skarżąca nie miała wpływu i której nie mogła przewidzieć. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, umorzenie postępowania administracyjnego i zwrot kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, polegające na jego niezastosowaniu i zaniechaniu uchylenia decyzji Organu I instancji oraz umorzenia postępowania, pomimo iż od dnia ujawnienia naruszenia, tj. 11 stycznia 2022 r. do dnia wydania decyzji przez organ II instancji, tj. 17 stycznia 2024 r. upłynął okres ponad 2 lat; II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 92a ust. 1 w zw. z lp. 2.19 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na wymierzeniu Skarżącej kary pieniężnej za brak przekazania organowi "rejestru zleceń", pomimo, że pośrednik, zgodnie z art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, jest obowiązany do udostępniania organowi informacji zgromadzonych w rejestrze przekazanych zleceń, a nie samego rejestru; - naruszenie art. 189 d pkt 1-6 k.p.a., polegające na wymierzeniu Skarżącej kary pieniężnej w górnej wysokości ustawowego zagrożenia, wskutek: a) pominięcia okoliczności, że Skarżąca w dniu 17 lutego 2022 r., przesłała organowi w formie elektronicznej wykaz wszystkich zleceń przekazanych przedsiębiorcy – ww. Spółce; b) pominięcia okoliczności, że waga naruszenia prawa jest znikoma, nie istniała potrzeba ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrona ważnego interesu publicznego; c) pominięcia okoliczności, że Skarżąca nie była uprzednio ukarana karą pieniężną za naruszenie lp. 2.19 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; d) pominięcia okoliczności, że Skarżąca nie osiągnęła żadnej korzyści. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując wydane w sprawie decyzje na podstawie powyższego kryterium Sąd stwierdził, że są one zgodne z prawem. Pośrednictwo przy przewozie osób, jako nowa kategoria usługi transportowej, zostało wprowadzone do porządku prawnego na mocy ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1180) dnia 1 stycznia 2020 r. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej, celem zmian było zapewnienie warunków uczciwej i równej konkurencji na rynku przewozowym oraz wprowadzenie jasno określonych zasad prowadzenia działalności gospodarczej związanej z pośrednictwem przy przewozie osób. Nowelizacja podyktowana została koniecznością dostosowania obowiązujących przepisów do nowych form działalności gospodarczej na rynku przewozów osobowych, zwłaszcza szybkiej ekspansji przedsiębiorstw oferujących usługi za pośrednictwem aplikacji internetowych. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22 oraz 24, art. 27b, art. 27d ust. 1 pkt 4 oraz art. 92a ust. 1 i ust. 5 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.19 załącznika nr 3 do tej ustawy. Przepis art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym definiuje obowiązki lub warunki przewozu drogowego. Zgodnie zaś z treścią art. 4 pkt 24 ustawy o transporcie drogowym pośrednictwo przy przewozie osób oznacza działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz: a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób - samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji. Przepis art. 5d ustawy o transporcie drogowym stanowi, że przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 powołanej ustawy. Z kolei art. 5b ustawy o transporcie drogowym w ust. 1 określa, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Konsekwencje obowiązywania przepisów art. 5d i art. 5e ustawy o transporcie drogowym – wobec treści oraz istoty ustanowionych na ich gruncie norm nakazu i zakazu – mają znaczenie dla rekonstrukcji treści obowiązków, określonych w art. 27b ust. 1 powołanej ustawy (szerzej na ten temat vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 417/24). W art. 27b ustawy o transporcie drogowym ustawodawca określił bowiem obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób. W szczególności z art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wynika, że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób jest obowiązany do weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 (...), nie później niż: a) przed rozpoczęciem współpracy, b) w terminie 7 dni od dnia upływu terminu ważności licencji posiadanej przez przedsiębiorcę, któremu przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób przekazuje zlecenia przewozu osób. Ponadto pośrednik taki ma obowiązek prowadzenia, w postaci elektronicznej, rejestru przekazanych zleceń przewozu osób, który w przypadku zlecenia przewozu osób taksówką zawiera informacje dotyczące numeru licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3, oraz nazwę organu, który udzielił tej licencji (zob. art. 27b ust. 1 pkt 2 oraz art. 27b ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym). Z kolei art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym ustanawia obowiązek przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób do udostępniania informacji, czy dokonał weryfikacji, o której mowa w pkt 1, i jej wyniku lub informacji zgromadzonych w rejestrze przekazanych zleceń przewozu osób i ewidencji przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, na wniosek organów Inspekcji Transportu Drogowego lub Krajowej Administracji Skarbowej w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku. Zgodnie zaś treścią z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Przepis art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w zakresie wykazu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia odsyła do załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zawarty w tym załączniku przepis lp. 2.19 określa karę pieniężną w wysokości do 40.000 złotych za nieprzekazanie w wymaganym terminie uprawnionym organom co najmniej jednej z informacji, o których mowa w art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, lub wyniku weryfikacji, o której mowa w tym przepisie. (Obecnie wysokość kary za to naruszenie to 200.000 zł). Na podstawie powołanego przepisu art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym Skarżąca została zobowiązana w wezwaniu z 15 grudnia 2021 r. do nadesłania w terminie 21 dni od dnia otrzymania pisma, rejestru zleceń przewozu osób taksówką przekazanych przewoźnikowi, to jest kontrolowanej B. sp. z o.o. z siedzibą w K. w okresie od dnia 1 października 2021 r. do dnia 31 października 2021 r. Pismo zawierające to wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 20 grudnia 2021 r. Do dnia zakończenia kontroli w siedzibie ww. Spółki, tj. dnia 2 lutego 2022 r. Skarżąca nie nadesłała żadnych dokumentów w wykonaniu tego wezwania. Nieprzekazanie w wymaganym terminie uprawnionym organom co najmniej jednej z informacji, o których mowa w art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, lub wyniku weryfikacji, o której mowa w tym przepisie stanowiło więc naruszenie określone w lp. 2.19 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, co w sposób uprawniony stwierdziły Organy w wydanych w tej sprawie decyzjach. Za prawidłowe Sąd uznaje również przyjęcie przez Organy, że nie mogło mieć znaczenia dla odmiennej oceny braku realizacji przez Skarżącą powyższego obowiązku udzielenie odpowiedzi na wezwanie po upływie 21 dni od dnia otrzymania wezwania, tj. po upływie terminu określonego w art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Organy również w sposób uprawniony zobowiązały Skarżącą do nadesłania informacji zgromadzonych w rejestrze przekazanych zleceń, a nie samego rejestru, mimo użycia sformułowania "rejestru zleceń" w treści wezwania z 15 grudnia 2021 r. Dlatego zarzuty skargi podniesione w tym zakresie Sąd uznał za niezasadne. Za prawidłowe i wyczerpująco uzasadnione Sąd uznał również wydane w sprawie decyzje w zakresie wysokości nałożonej na Skarżącą kary pieniężnej. Organy kierowały się przy tym dyrektywami wymiaru administracyjnej kary pieniężnej określonymi w art. 189d k.p.a. Zgodnie z jego treścią wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Za przekonujące i adekwatne do wysokości kary (35.000 zł) Sąd uznał następujące przedstawione przez Organ argumenty. Przesłanki określone w art. 189d pkt 2 i 7 k.p.a. nie mogły mieć w tej sprawie zastosowania. Organy dysponowały bowiem informacjami, z których wynikało, że Skarżąca również w innym prowadzonym postępowaniu nie udzieliła odpowiedzi w wymaganym terminie. Wiedzę o tym Sąd posiada również z urzędu (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 892/24). Nie było to więc pierwsze naruszenie obowiązku określonego w art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Dwukrotne niewywiązanie się z omawianego obowiązku stanowiło więc okoliczność przemawiającą za surowszym potraktowaniem Skarżącej. Przesłanka zawarta w pkt 7 art. 189d k.p.a. dotyczy natomiast osoby fizycznej. Jak trafnie przyjęły Organy, w sprawie tej występował ważny interes publiczny. Skarżąca zawodowo zajmuje się bowiem pośrednictwem przy przewozie osób taksówką, stąd też istotne jest, czy powierzone przez nią zadania przewozowe kierowane są do przedsiębiorców posiadających odpowiednie uprawnienia. Brak współdziałania z organem prowadzącym kontrolę w siedzibie przewoźnika (ww. kontrolowanej Spółki) wykonującego przewozy za pośrednictwem Skarżącej w znaczny sposób utrudniało prowadzoną kontrolę tym bardziej, że – jak podkreślił Organ odwoławczy – również kontrolowana Spółka nie udzieliła Organowi kompletnych danych. Stopień przyczynienia się Skarżącej do powstania stwierdzonego naruszenia był więc znaczny. Skarżąca – podmiot zajmujący się zawodowo zlecaniem przewozów jest obowiązana udzielać odpowiedzi w zakresie prowadzonej działalności na wezwania, które pochodzą od organów uprawnionych do kontroli tej działalności. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania z 15 grudnia 2021 r. nie podjęła żadnych czynności, by się z niego wywiązać w ustawowym i wskazanym w tym wezwaniu terminie. Nałożona kara uwzględnia także skalę i zasięg działalności Skarżącej, to jest teren całego kraju. Kara za stwierdzone nausznie została więc wymierzona zgodnie z przesłankami z art. 189d k.p.a. Nałożona kara pełni przy tym zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną. Dlatego za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia powołanego przepisu, podniesione w pkt. II 2) petitum skargi. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo stwierdził również, że w sprawie nie zachodziły podstawy do wyłączenia odpowiedzialności Skarżącej na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z jego treścią nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Wykazanie okoliczności, o których mowa w tym przepisie należy do przedsiębiorcy. Powinien on wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy prawidłowej organizacji pośrednictwa przy przewozie, a jedynie wskutek nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od niego okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Przedstawione w tej sprawie dowody, nie potwierdzają, że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika bowiem, że prowadząc pośrednictwo przy przewozie osób nie wypełniła w terminie obowiązku określonego w art. 27b ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, mimo prawidłowego wezwania w tym zakresie. Reasumując, w ocenie Sądu, prowadząc postępowanie wyjaśniające organy administracji nie naruszyły w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ustalenia istotne z punktu widzenia norm prawa materialnego przyjętych jako podstawa zaskarżonej decyzji, zostały poczynione prawidłowo, na podstawie materiału dowodowego, który został załączony do akt. Upoważniały one Organy Inspekcji Transportu Drogowego do oceny, że doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, penalizowanego w lp. 2.19 załącznika nr 3 do tej ustawy. Sąd za chybiony uznał również zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym dotyczący wydania zaskarżonej decyzji po upływie ponad 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia. Kontrola będąca podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji odbyła się w okresie od 29 listopada 2021 r. do dnia 2 lutego 2022 r. (vide protokół kontroli, k. 3-14 akt administracyjnych), natomiast zaskarżona decyzja została wydana 17 stycznia 2024 r. i doręczona Skarżącej w dniu 19 stycznia 2024 r., a więc przed upływem dwóch lat od daty przeprowadzenia kontroli. Do ujawnienia stwierdzonego w tej sprawie naruszenia doszło bowiem w toku ww. kontroli, a skuteczne doręczenie Skarżącej wezwania z 15 grudnia 2021 r. w dniu 20 grudnia 2021 r. potwierdza, że Skarżąca mogła i powinna wykonać nałożony w tym wezwaniu obowiązek – wbrew twierdzeniom skargi – jeszcze w toku trwania tej kontroli. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.