VI SA/Wa 797/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę w całości Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...], na podstawie art. 134 oraz art. 124 ustawy z dnia 14 maja 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm., nazywanej dalej: "K.p.a."), w związku z wnioskiem T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy z [...] października 2015 r. stwierdził jego niedopuszczalność. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z [...] czerwca 2014 r. uzupełnionym pismem z [...] sierpnia 2014 r. spółka N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o wezwanie przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: KRRiT) nadawcy programu "P." oraz "T." spółki T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. do udostępnienia programu w trybie art. 43a ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2015 r. poz. 1531 z późn. zm., nazywanej dalej: "u.r.t."). Pismem z [...] września 2015 r. na podstawie art. 43a ust. 2 u.r.t. spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywana dalej: "Spółką") została wezwana przez Przewodniczącego KRRiT do nieodpłatnego udostępniania programów "P." i "T." spółce N. Sp. z o.o. w związku z obowiązkiem określonym w art. 43. ust. 1 u.r.t., który wskazuje, że operator rozprowadzający program, z wyłączeniem podmiotu rozprowadzającego program w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie, jest obowiązany do rozprowadzania programów "T.", "T." i jednego regionalnego programu telewizyjnego rozpowszechnianego przez T. S.A. oraz programów rozpowszechnianych w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej na podstawie koncesji na rozpowszechnianie tych programów w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną przez T. S.A., T. S.A., P. S.A., T. Sp. z o.o. W przypadku operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego obowiązek rozprowadzania regionalnego programu telewizyjnego dotyczy regionalnego programu telewizyjnego właściwego dla danego obszaru. Pismem z [...] października 2016 r. Spółka złożyła do Przewodniczącego KRRiT wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z wniosku spółki N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożonego w trybie art. 43a ust. 2 u.r.t. i jego oddalenie. Przewodniczący KRRiT, po rozpatrzeniu wniosku z [...] października 2015 r. postanowieniem z [...] lutego 2016 r. nr [...] stwierdził jego niedopuszczalność. W uzasadnieniu postanowienia Przewodniczący KRRiT wyjaśnił, że wezwanie Przewodniczącego KRRiT z [...] września 2015 r. skierowane do Spółki na podstawie art. 43a ust. 2 u.r.t. nie stanowi decyzji w rozumieniu przepisów K.p.a. Jest to czynność faktyczna podejmowana po stwierdzeniu przez Przewodniczącego KRRiT, że obowiązek udostępniania ma zastosowanie w konkretnym wypadku. W skardze z [...] marca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Przewodniczącego KRRiT z [...] lutego 2016 r. Spółka zanegowała stanowisko organu zrównujące wezwanie w trybie art. 43a ust. 2 w zw. z art. 43a ust. 1 u.r.t. do nieodpłatnego udostępniania programów z wystąpieniem bądź zaleceniami pokontrolnymi, jak też z wezwaniem do zaniechania działań naruszających ustawę, uchwały KRRiT lub warunki koncesji, o których mowa w art. 10 ust. 3 u.r..t. Spółka wskazała, że akt będący przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest wydany przez upoważniony organ administracji, skierowany do konkretnego adresata i zawiera władcze rozstrzygnięcie administracji publicznej co do skonkretyzowanych obowiązków Spółki w indywidualnej sprawie - z wniosku N. Sp. z o.o. polegające na nałożeniu na podstawie art. 43a ust. 2 u.r.t. przez Przewodniczącego KRRiTi na Spółkę obowiązku nieodpłatnego udostępniania programów "P." i "T." spółce N. Sp. z o.o. do rozprowadzania ich poprzez internetową stronę www. Ponadto pomiędzy stwierdzeniem powyższego obowiązku, a możliwością jego realizacji i wyegzekwowania istnieje bezpośredni związek. Przedmiotowe wezwanie jest aktem administracyjnym, którego niewykonanie jest sankcjonowane karą administracyjną wskazaną w art. 53 u.r.t. Zdaniem Spółki, postępowanie opisane w art. 43a ust. 2 u.r.t. jest postępowaniem autonomicznym. Wezwanie z [...] września 2015 r. ma cechy decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 § 1 K.p.a., do której zastosowanie ma przepis art. 127 § 3 K.p.a. Decyzja wydana w formie wymienionego wezwania rozstrzyga sprawę co do istoty, stwierdzając obowiązek danego nadawcy do udzielenia na rzecz określonego operatora nieodpłatnej licencji na rozprowadzanie programu w określonej, kontrolowanej przez tego operatora sieci telekomunikacyjnej. Powyższe, zdaniem Spółki, oznaczało dopuszczalność i zasadność złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprany. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonym postanowieniu. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., nazywanej dalej: "P.p.s.a"). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Spółki nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Katalog aktów prawnych, na które strona może nieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 P.p.s.a., który w pkt 1 przepisu wskazuje decyzje administracyjne. W świetle art. 104 K.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Forma decyzji w postępowaniu administracyjnym jest zarezerwowana dla rozstrzygnięć merytorycznych sprawy. Decyzja jest władczym, jednostronnym oświadczeniem woli tego organu, opartym na przepisach prawa administracyjnego i określającym sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (strony) w indywidualnie oznaczonej sprawie. Podnieść należy, że przepisy prawa materialnego przewidują decyzyjną formę załatwiania danej sprawy nie tylko w sposób bezpośredni, ale także przez określenie w formie czasownikowej kompetencji organu do rozstrzygania sprawy poprzez użycie takich określeń, jak np. zezwala, przydziela, stwierdza. Odnosząc powyższy przepis do regulacji z ustawy o radiofonii i telewizji należy ustalić, czy art. 43a ust. 2 u.r.t. rozstrzyga sprawę co do jej istoty, a przede wszystkim, czy nakłada na podmiot jakikolwiek obowiązek. Art. 43 ust. 1 u.r.t. stanowi, że operator rozprowadzający program, z wyłączeniem podmiotu rozprowadzającego program w sposób cyfrowy drogą rozsiewczą naziemną w multipleksie, jest obowiązany do rozprowadzania programów "T.", "T." i jednego regionalnego programu telewizyjnego rozpowszechnianego przez T. S.A. oraz programów rozpowszechnianych w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. poz. 903, z 2012 r. poz. 1456 oraz z 2015 r. poz. 2281) na podstawie koncesji na rozpowszechnianie tych programów w sposób analogowy drogą rozsiewczą naziemną przez T. S.A., T. S.A., P.S.A., T. Sp. z o.o. W przypadku operatora rozprowadzającego programy w sieciach telekomunikacyjnych innych niż wykorzystywane do rozpowszechniania rozsiewczego naziemnego lub rozsiewczego satelitarnego obowiązek rozprowadzania regionalnego programu telewizyjnego dotyczy regionalnego programu telewizyjnego właściwego dla danego obszaru. W myśl art. 43a ust. 1 cyt. ustawy nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, jest obowiązany do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Stosownie do art. 43a ust. 2 u.r.t. jeżeli nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu, Przewodniczący Krajowej Rady, na wniosek operatora rozprowadzającego program, wzywa nadawcę do udostępnienia tego programu temu operatorowi, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Z powołanego przepisu wynika, że wezwanie podejmowane jest w sytuacji, gdy nadawca nie wykonał obowiązku polegającego na nieodpłatnym udostępnianiu programu. Zatem wezwanie w istocie zmierza do zrealizowania obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jako że art. 43a ust. 1 u.r.t. nakłada tenże obowiązek. Nadawca, który rozpowszechnia program, wymieniony w art. 43 ust. 1, jest bowiem obowiązany do nieodpłatnego udostępniania tego programu na wniosek operatora rozprowadzającego program, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli więc nadawca nie wykonuje wskazanego obowiązku, wezwanie Przewodniczącego KRRiT ma służyć jego realizacji. Wezwanie nie nakłada więc żadnych obowiązków na Spółkę (skarżącą w sprawie), lecz zmierza jedynie do wykonania wskazanego w ustawie obowiązku. Wezwanie nie ma charakteru oświadczenia woli organu administracji publicznej. Stanowi jego oświadczenie wiedzy o niewykonaniu obowiązku, którego przejawem jest właśnie wezwanie z art. 43a ust. 2 u.r.t. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 22/16). Zatem akt w postaci wezwania Przewodniczącego KRRiT do nieodpłatnego udostępnienia programu podmiotowi rozprowadzającemu programy nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, rozstrzygającą o prawach i obowiązkach Spółki. Skoro wezwanie z art. 43a ust. 2 u.r.t. nie stanowi decyzji to stronie nie przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie niedopuszczalność takiego wniosku wynikała z przesłanek o charakterze przedmiotowym: zaskarżono akt niebędący decyzją administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle powyższego Przewodniczący KRRiT postanowieniem z [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 134 K.p.a. (który znajduje odpowiednie zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) prawidłowo rozstrzygnął o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie pisma organu z [...] września 2015 r. wzywającego do nieodpłatnego udostępnienia programów spółce rozprowadzającej programy, którego charakter prawny Sąd określił w wyroku z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 22/16, oddalając skargę Spółki na akt Przewodniczącego KRRiT z [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie do nieodpłatnego udostępniania programu w związku z wezwaniem z art. 43a ust. 2 w zw. z art. 43a ust. 1 u.r.t. i rozpatrując merytorycznie zarzuty skargi. W uzasadnieniu powyższego wyroku WSA w Warszawie stwierdził, z czym zgadza się Sąd rozpoznający niniejszą skargę, że wezwanie Przewodniczącego KRRiT wystosowane w trybie art. 43a ust. 2 u.r.t. jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym obowiązku wynikającego z treści cytowanego przepisu, który podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zaskarżony akt ma charakter publicznoprawny, przy czym istotne jest, że nie jest on kwalifikowanym aktem administracyjnym (decyzją, postanowieniem), bowiem nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach lub obowiązkach strony, lecz jedynie zmierza do zrealizowania przez nadawcę określonego obowiązku ustawowego. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., a więc niemające charakteru decyzji lub postanowień. Zaskarżony akt nie ma charakteru decyzji, gdyż nie rozstrzyga o prawach lub obowiązkach strony, a jedynie zmierza do zrealizowania określonego w samej ustawie obowiązku, czyli wynikającego z przepisu prawa. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.