VI SA/Wa 798/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. J. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2012 r. o sygnaturze akt VI SA/Wa 798/12 w sprawie ze skargi B. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2012 r. uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, ponadto Sąd zasądził od Ministra Finansów na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 4 października 2012 r. skarżąca wniosła o rozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści wyroku na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca wskazała, iż wątpliwości dotyczą kwestii uzasadnienia wyroku w zakresie: 1. Czy zaświadczenie wydane przez Ministra Finansów znak [...] stanowiące przedmiot postępowania [...] prowadzonego przez Ministerstwo Finansów następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygn. Akt VI SA/Wa 798/12 stanowi pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego, w rozumieniu prawa cywilnego, służące do zawarcia skutecznej umowy sprzedaży nieruchomości położonej przy ul. K. [...] w Z., oznaczonej jako działka ewid. [...] obr [...], objętej Księga Wieczystą nr [...] i [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Ksiąg Wieczystych; 2. Czy w zdaniu na stronie 12 linijka 9-10 od dołu uzasadnienia w/w wyroku "Rację ma organ administracji, że powyższe zaświadczenie nie zawiera rozstrzygnięcia, które kreowałoby nową sytuację prawną". Sąd stwierdza, że zaświadczenie to nie kreuje nowej sytuacji prawnej, a więc nie udziela pełnomocnictwa żadnej z wymienionych w tym zaświadczeniu osób (S. Z., H. Z. K. K., H. N.) do zawarcia jakiejkolwiek umowy sprzedaży nieruchomości. Czy może oznacza to, że w/w zaświadczenie potwierdza jedynie fakt istnienia prawnej sytuacji, którą to zaświadczenie próbuje nieudolnie potwierdzić; 3. Czy nie spełnienie cech dokumentu urzędowego, o których mowa na stronie 12 w/w orzeczenia potwierdza okoliczność, że samo w sobie zaświadczenie posiada tak rażące braki formalne jak: brak wskazania adresata aktu, podpisu osoby reprezentującej organ, że jest nieważne z mocy prawa, a jego nieważność ma charakter trwały i nie może ono stanowić podstawy do zawarcia skutecznie jakiejkolwiek umowy sprzedaży nieruchomości, a już w szczególności umowy przez Państwowym Biurem Notarialnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Tak w doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie, natomiast potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się nadto, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2011, s. 728). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. Wypada nadto podkreślić, że w żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień, co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne, czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest także to, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wyjaśnić należy, że zarówno treść wyroku z dnia 23 sierpnia 2012 r. jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób jasny i nie budzą wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, czy też sposobu jego wykonania. W ocenie Sądu jasno i czytelnie wskazano przedmiot i sposób rozstrzygnięcia, a także przyczyny uzasadniające uwzględnienie skargi. Nadto w uzasadnieniu wyroku Sąd wyraźnie wskazał, iż zaświadczenie nie stanowi rozstrzygnięcia kreującego prawa i obowiązki. Jak już wskazano przedmiotem wykładni uzasadnienia mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielenie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., I OZ 1011/07), co mam miejsce w powyższej sprawie. Celem wykładni wyroku jest wyjaśnienie tylko wątpliwości, co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością, utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Wobec powyższego oraz tego, że zarówno wyrok z dnia 23 sierpnia 2012 r. jak i jego uzasadnienie, nie budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku Sąd postanowił odmówić wnioskowanej wykładni wyroku, która sprowadzałaby się de facto do wyjaśnienia – udzielenia odpowiedzi na postawione przez skarżącą pytania odnoście czym jest zaświadczenie. Mając zatem powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 158 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.