VI SA/Wa 799/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu 2 sierpnia 2013 r. K. D. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia skargę na decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W powyższym wniosku skarżący wskazał, że ZUS B. w dniu [...] lipca 2013 r. wysłał wezwanie do zapłaty nr [...] na kwotę 8.029,76 złotych z tytułu rzekomo, jak podał skarżący, nieopłaconych składek za okres od stycznia 2004 r. do września 2012 r. Skarżący zwracają się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdził, że odmowne załatwienie tego wniosku może skutkować wymierzeniem kary w postaci opłaty składki zdrowotnej za okres prawidłowo zgłoszonych przerw w prowadzeniu działalności gospodarczej. Dodał, że wszystkie składki zdrowotne były regularnie i terminowo odprowadzane, z wyjątkiem okresów przerw w prowadzeniu działalności, które każdorazowo zgłaszane były do ZUS w B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał na okoliczność wystosowanego przez ZUS w B. wezwania do zapłaty z tytułu nieopłaconych składek zdrowotnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Odniósł się do decyzji ZUS w B. z [...] października 2012 r. określającej wysokość zadłużenia z tytułu składek w wysokości 368,60 złotych na ubezpieczenie zdrowotne za okres od czerwca do lipca 2012 r., wskazując, że zobowiązał się do zapłaty zaległej kwoty. Uznał, że z chwilą przelania ww. kwoty sprawa została zakończona. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności wskazywane przez skarżącego jako uzasadnienie jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, stanowią de facto polemikę z decyzją ZUS w B., nie są natomiast argumentacją pozwalającą na ocenę wystąpienia po stronie skarżącego winy lub jej braku w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na wskazaną na wstępie decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] lutego 2013 r. Z tych względów trudno jest mówić o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu, o jej braku można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego). W niniejszej sprawie Sąd nie jest w stanie ocenić okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć, bowiem skarżący oparł swój wniosek jedynie na rozstrzygnięciu ZUS w B. zawartym w decyzji z dnia [...] października 2012 r., nie odnosząc się w ogóle do przyczyn uchybienia terminu w złożeniu skargi do Sądu na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2013 r. Podkreślić należy, że złożony przez skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję Prezesa NFZ pozbawiony jest jakiejkolwiek argumentacji, pozwalającej na ocenę wystąpienia po stronie skarżącego przesłanek warunkujących przywrócenie tego terminu. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.