VI SA/Wa 8/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak ` Protokolant apl. radc. Urszula Kalisty po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2008 r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] września 2007 r. numer [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej A. S.A. w P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji tj. Prezydenta [...] W. z [...] września 2007 r. Nr [...] o odmowie zmiany decyzji Prezydenta [...] W. z [...] maja 2006 r. Nr [...] zezwalającej firmie A. SA z siedzibą w P. (powoływanej dalej jako "skarżąca") na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej Al. K. w rej ul. M. z jednostronnego nośnika reklamowego o powierzchni 17,11 m2 na dwustronny o powierzchni 34,22 m2. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na przepis art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej również jako: uodp) organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji wydana na podstawie art. 19 ust. 5 i art. 39 ust. 1 pkt 1 uodp oraz art. 104 k.p.a. jest zgodna z prawem. W ocenie SKO w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi szczególny przypadek o jakim mowa w art. 39 ust. 3 uodp natomiast sam fakt wcześniejszego istnienia reklamy w pasie drogowym nie może uzasadniać odstąpienia od zakazu umieszczania w tym pasie drogowym urządzeń zmniejszających bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania art. 38 ust. 1 uodp bowiem zezwolenie na przedmiotową reklamę miało charakter czasowy co oznacza, że wnioskodawca nie może przy występowaniu o kolejne zezwolenie powoływać się na jakiekolwiek prawa nabyte. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję spółka ponowiła zarzuty podnoszone w toku postępowania odwoławczego. Zarzuciła naruszenie art. 38 ust. 1, 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, art. 7, 10, 77, 79 i 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in. że dowody na których oparł się organ wydając zaskarżoną decyzję nie zostały zebrane w sposób określony w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie mogły stanowić podstawy do udzielenia decyzji odmownej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazano. Dla przejrzystości wywodu niezbędne jest uszeregowanie zdarzeń zaistniałych w sprawie z punktu widzenia końcowego jego efektu: Rozpatrywaną sprawę zainicjował wniosek skarżącej spółki datowany na 13 czerwca 2006 r., który wpłynął do organu 13 lipca 2006 r. (dalej powoływany jako "wniosek z 13 lipca 2007 r."), w którym strona domaga się zmiany decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] zezwalającej firmie A. SA z siedzibą w P. na zajęcie pasa drogowego drogi krajowej A. K. w rej ul. M. z jednostronnego nośnika reklamowego o powierzchni 17,11 m2 na dwustronny o powierzchni 34,22 m2. Decyzja z [...] maja 2006 r. została wydana na okres od 17 sierpnia 2006 r. do 10 listopada 2007 r. We wniosku z 13 lipca 2007 r. skarżąca wnosiła o zmianę ww. decyzji z [...] maja 2006 r. poczynając od 1 września 2006 r. do końca ważności decyzji tj. 10 listopada 2007 r. (v. decyzja i wniosek w aktach sprawy). Pierwotna decyzja dotycząca ww. wniosku została wydana [...] września 2006 r. Nr [...]). Na mocy tej decyzji organ I instancji "odmówił zmiany istniejącego nośnika jednostronnego o pow. 17,11 m2. na dwustronny o pow. 34,22 m2". Odwołanie od powyższej decyzji wniesione przez skarżącą do SKO w W. zostało uwzględnione a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (v. odwołanie z 19 października 2006 r. oraz decyzja SKO z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] w aktach sprawy). Tak więc decyzja organu pierwszej instancji o której mowa na wstępie niniejszego uzasadnienia opatrzona datą [...] września 2007 r. oraz numerem [...] została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy o czym wspomina się w jej uzasadnieniu. Przy czym decyzja powyższa, co należy podkreślić, rozstrzyga w istocie o kwestii "wydania zezwolenia" a nie rozstrzyga natomiast w przedmiocie wniosku o zmianę dotychczasowej (obowiązującej w chwili złożenia wniosku) decyzji lokalizacyjnej. Jak wynika z zaskarżonej aktualnie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...], organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie zauważa rozbieżności pomiędzy treścią wniosku skarżącej, który to wniosek zakreśla przedmiot sprawy, a rozstrzygnięciem wydanym przez Prezydenta [...] W.. Należy przy tym zauważyć, że również skarżąca spółka w odwołaniu od decyzji z dnia [...] września 2007 r. (jak i w skardze skierowanej do Sądu) nie wskazuje na ten mankament i nie podnosi zarzutu w tym zakresie. Tymczasem postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 k.p.a. uzasadniające uchylenie bądź zmianę decyzji. Wyjaśnienia również wymaga, że choć tryb postępowania przewidziany w art. 155 k.p.a. nie przewiduje działania na wniosek, to podanie złożone przez stronę w sprawie zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. można uznać za wyrażenie przez nią zgody na dokonanie stosownej zmiany (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1996 r. III SA 1214/95, LEX 27 429). W rozpatrywanej sprawie omawianym wyżej podaniem strony jest wniosek z 13 lipca 2006 r. Pomimo to, organy obu instancji wydały orzeczenia w przedmiocie wniosku o wydanie (nowej) decyzji lokalizacyjnej i rozpatrywały sprawę z punktu widzenia istnienia w rozpatrywanej sprawie przesłanek z art. 39 uodp zamiast art. 155 k.p.a. chociaż w uzasadnieniu wyraźnie wskazywały, iż przedmiotem sprawy jest "wniosek o zmianę decyzji Nr [...]". Przy czym na marginesie i jedynie dla uporządkowania należy wspomnieć, że organy obydwu instancji powieliły w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć ten sam błąd, wskazując datę tejże decyzji (Nr [...]) jako wydanej [...] lipca 2006 r., choć faktycznie chodzi o decyzję z [...] maja 2006 r. W ocenie Sądu, stwierdzone uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak również decyzji organu pierwszej instancji tj. Prezydenta [...] W. z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zdaniem Sądu, na tym etapie sprawy, w świetle zarzutów sformułowanych wobec zaskarżonej decyzji przedwczesne jest odnoszenie się do zarzutów skargi. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ będzie miał na uwadze wyrażone w niniejszym wyroku poglądy prawne oraz fakt, że decyzja o której zmianę wnoszono była ważna do 10 listopada 2007 r. O kosztach postępowania w kwocie 440 złotych obejmujących wpis oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej, będącej radcą prawnym, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2003 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)