VI SA/Wa 806/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 z późn. zm.- u.k.s.e.) po rozpoznaniu wniosku T. D. K. (skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] listopada 2009 r. o powołaniu M. S. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. po odwołanym komorniku D. A. K. oraz odmowie powołania na to stanowisko T. D. K. oraz R. G. G. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; M. S., T. D. K. oraz R. G. G. złożyli do Ministra Sprawiedliwości - za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w P. - wnioski o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. Z akt sprawy wynika, że M. S. ukończyła w 2002 r. wyższe studia prawnicze na Uniwersytecie [...] z wynikiem bardzo dobrym, uzyskując tytuł magistra. W 2002 r. rozpoczęła pracę w kancelarii komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w X. Od kwietnia 2007 r. pracuje w kancelarii komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. Po odbyciu aplikacji komorniczej, w dniach [...] października i [...] listopada 2004 r. zdała egzamin komorniczy na ocenę bardzo dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w P. z [...] lutego 2005 r. została powołana na stanowisko asesora komorniczego. T. D. K. - ukończył w 2004 r. na Uniwersytecie im. [...] w P. z wynikiem dobrym wyższe studia prawnicze, uzyskując tytuł magistra. Kandydat posiada też tytuł magistra inżyniera mechaniki i budowy maszyn. Ukończył studia podyplomowe w zakresie psychologii w zarządzaniu. Od [...] września 1992 r. pracuje w kancelarii komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w. Z W latach 1994 - 2000 r. pracował jako asystent najpierw na Politechnice Z., a następnie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Z. Po odbyciu aplikacji komorniczej, w dniach [...] października i [...] listopada 2006 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z [...] lutego 2007 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. Od dnia [...] lipca 2009 r. pełni obowiązki zastępcy komornika. R. G. G. - ukończył w 1998 r. na Uniwersytecie [...] z wynikiem dobrym wyższe studia prawnicze uzyskując tytuł magistra. W latach 1997-2001 pracował początkowo w P. Banku Kredytowym jako referent, a następnie w Hurtowni P. [...] w M. jako kierownik działu rozliczeń i windykacji. Od sierpnia 2001 r. zatrudniony jest w kancelarii komornika sądowego rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym w M. Po odbyciu aplikacji komorniczej, w dniach [...] października i [...] listopada 2003 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę dobrą. Decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego w P. z [...] stycznia 2004 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego. Wszyscy kandydaci otrzymali pozytywną opinię Rady Izby Komorniczej w P., przy czym Rada na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. rekomendowała skarżącego m.in. z uwagi na wieloletni staż pracy w kancelarii komorniczej, jego wiedzę i wykształcenie. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Minister Sprawiedliwości w oparciu o art. 62 i art. 104 k.p.a. oraz art. 10 i art. 11 ust. 1 u.k.s.e. powołał M. S. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. po odwołanym komorniku D. A. K., zaś odmówił powołania na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. T. D. K. i R. G. G. Uzasadniając swoją decyzję Minister Sprawiedliwości uznał, że najodpowiedniejszą kandydatką na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. jest M. S. Minister wskazał, że kandydatka ta egzamin komorniczy zdała na ocenę bardzo dobrą, studia prawnicze także ukończyła z bardzo dobrym wynikiem. Od około siedmiu lat pracuje w kancelarii komorniczej, w tym ponad cztery lata jako asesor komorniczy. T. D. K., który uzyskał rekomendację Rady Izby Komorniczej w P., posiada wprawdzie dłuższy od M. S. staż pracy w kancelarii komorniczej, ale krócej pracował na stanowisku asesora komorniczego. Ukończył studia podyplomowe, lecz z egzaminu komorniczego oraz ze studiów prawniczych uzyskał niższe noty. Rada Izby Komorniczej w P. udzielając rekomendacji T. D. K., podkreśliła m.in. znajomość kancelarii w Z., w której kandydat ten jest zastępcą odwołanego komornika. Jednakże analizując ten aspekt sprawy organ uznał, że M. S. z pewnością dobrze zna rewir Sądu Rejonowego w Z., ponieważ pracuje obecnie w tym mieście jako asesor komorniczy. R. G. G., który posiada trochę dłuższy od M. S. staż pracy w kancelarii komorniczej, w tym na stanowisku asesora komorniczego, uzyskał jednak niższe noty z egzaminu komorniczego i studiów prawniczych. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył T. K. podnosząc, że oceny z ukończenia studiów prawniczych oraz ocena z egzaminu komorniczego nie mogą być jedynym kryterium weryfikacji kandydatów. Skarżący podkreślił, że nie wzięto pod uwagę ukończenia przez niego studiów technicznych z oceną bardzo dobrą, zatem jego wykształcenie ma charakter interdyscyplinarny, którym nie dysponuje kontrkandydatka. Ponadto zdaniem skarżącego, powinno się brać pod uwagę nie tylko staż pracy na stanowisku asesora, ale także ogólny staż pracy. W przypadku skarżącego wskazał on, że w kancelarii komorniczej (swego ojca D. A. K.) pracuje od siedemnastu lat i doświadczenie zawodowe zdobywał na różnych stanowiskach przez cały okres zatrudnienia. Skarżący podniósł również, że M. S. pracuje w Z. osiem razy krócej niż on, ponadto od około sześciu miesięcy nie wykonuje swoich obowiązków przebywając na urlopie macierzyńskim. We wniosku, jak też w późniejszym piśmie skarżący wyraził swoje obawy co do losów kancelarii i zatrudnionych tam osób w przypadku powołania na to stanowisko M. S. Dodatkowo dla poparcia kandydatury T. K. swoje pismo złożyli pracownicy kancelarii, w dniu [...] grudnia 2009 r. wpłynęło również pismo Rady Izby Komorniczej w P., w którym Rada podtrzymała swoją opinię w sprawie powołania skarżącego na stanowisko komornika sądowego. W piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. Przewodniczący Rady Izby Komorniczej w P. przesłał dodatkowo opinię Prezesa Sądu Okręgowego w Z. dotyczącą pracy asesora T. K. Z opinii tej wynika, iż zgodnie z ustaleniami wizytatora ds. gospodarczych i egzekucyjnych zinformatyzował on kancelarię, dysponuje podpisem elektronicznym z certyfikatem kwalifikowanym. Ustosunkowując się do powyższych twierdzeń, M. S. w piśmie z [...] stycznia 2010 r. wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Rozpatrując sprawę ponownie Minister Sprawiedliwości uznał, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Zaznaczył, że stanowisko przedstawione w opinii samorządu komorniczego nie jest wiążące dla Ministra, lecz stanowi jedne z dowodów w sprawie. Rada wydając opinie o kandydatach na stanowisko komornika sądowego w Z. i rekomendując na to stanowisko skarżącego uwzględniła wiedzę, doświadczenie zawodowe i wykształcenie tylko tego kandydata, nie biorąc pod uwagę tych samych kryteriów w przypadku innych osób. Z tych względów stanowisko Rady nie zostało podzielone. W ocenie Ministra decyzja o obsadzie stanowiska komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. podjęta została po wyczerpującym i wszechstronnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz zgodnie z przepisami prawa. Przy wyborze właściwej osoby Minister kierował się interesem społecznym i słusznym interesem stron. Organ wyjaśnił, że w interesie społecznym pozostaje, aby podejmując decyzję w niniejszej sprawie uwzględnić zarówno wynik z egzaminu komorniczego, świadczący o poziomie wiedzy w dziedzinie egzekucji, jak też ze studiów prawniczych, świadczący o poziomie ogólnej wiedzy prawniczej, potrzebnej także w zawodzie komornika. Przede wszystkim Minister Sprawiedliwości wziął pod uwagę okres pracy kandydatów w kancelarii komorniczej na stanowisku asesora komorniczego bowiem praca ta jest pracą merytoryczną, pozwalającą na ocenę umiejętności stosowania przepisów z zakresu egzekucji. Taką pracą nie jest zatrudnienie w charakterze pracownika kancelarii. Na tym stanowisku wykonywane są bowiem czynności o charakterze techniczno-obsługowym. Analizując zarzuty zawarte w powyższym wniosku organ ponownie wskazał, że skarżący odbywał aplikację komorniczą i zdał egzamin komorniczy na ocenę dobrą, zaś wybrana kandydatka ten sam egzamin zdała na ocenę bardzo dobrą. W ocenie organu egzamin komorniczy, jako kierunkowy, najlepiej świadczy o wiedzy w dziedzinie egzekucji i o przygotowaniu do zawodu komornika, zwłaszcza jeśli został zdany na ocenę bardzo dobrą. Zdaniem Ministra wyniki ze studiów i egzaminu są obiektywnie sprawdzalne, podczas gdy ocena pracy w kancelarii komornika sądowego może być i często jest subiektywna. Minister Sprawiedliwości musi opierać się jedynie na dokumentach znajdujących się w aktach postępowania tj. dyplomach i świadectwach. Dokumenty te są jedynym obiektywnym kryterium. Minister podkreślił, że co prawda skarżący ma dłuższy czas pracy, lecz bezpośrednio do zawodu komornika przygotowuje praca w charakterze asesora komorniczego. M. S. pracuje znacznie dłużej na tym stanowisku, nawet odliczając okres jej zwolnienia, czy urlopu macierzyńskiego. Nie można też ograniczać stażu pracy tej kandydatki do okresu zatrudnienia w kancelarii w Z. Pracowała bowiem także w kancelarii z siedzibą w S., gdzie zdobywała odpowiednie doświadczenie. Natomiast fakt, że T. D. K. zatrudniony jest w kancelarii swojego ojca i jest obecnie jego zastępcą nie może być sam w sobie decydujący, ponieważ uzyskał on gorsze wyniki ze studiów, egzaminu zawodowego, jak również posiada krótszy staż pracy na stanowisku asesora komorniczego niż M. S. Oceniając kandydaturę R. G. G. Minister stwierdził, że posiada on trochę dłuższy od M. S. staż pracy w kancelarii komorniczej, w tym na stanowisku asesora komorniczego, uzyskał jednak niższe noty z egzaminu komorniczego i studiów prawniczych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. K. złożył obszerną skargę, w której wnosząc o uchylenie decyzji, zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: art. 10 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez; - brak dokonania pełnej oceny przesłanek wskazanych w w/w przepisach i oparcie się wyłącznie na kryterium oceny ze studiów i egzaminu komorniczego oraz czasu pracy na stanowisku asesora komorniczego, bez uwzględnienia i wnikliwej analizy innych przesłanek takich jak: np. przebieg praktyki zawodowej, opinia samorządu komorniczego, kwalifikacje dodatkowe; - przekroczenie granic uznania administracyjnego i wydanie rozstrzygnięcia o cechach dowolności, ograniczenie kryterium wyboru do trzech przesłanek dających gwarancję prawidłowego wykonywania zawodu komornika; 2. naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj: art. 7, 8, 11, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: - brak należytego uzasadnienia odnośnie wyboru M. S. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z., pominięcie lub brak merytorycznego odniesienia się do argumentów podniesionych przez skarżącego we wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego; - pominięcie lub brak merytorycznego odniesienia się do dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym: opinii Rady Izby Komorniczej, pisma Prezesa Sądu Okręgowego w Z. z dnia [...] grudnia 2009 r., pisma pracowników kancelarii z dnia [...] grudnia 2009 r.; - brak szczegółowej i wnikliwej analizy oceny całego doświadczenia zawodowego skarżącego związanego z pracą w kancelarii komorniczej, jego dodatkowego wykształcenia, a także innych cech wskazujących na przydatność do wykonywania zawodu komornika sądowego, - bezpodstawne przyjęcie, iż praca pracownika kancelarii polega na wykonywaniu czynności techniczno-biurowych; - brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zarzucił też naruszenie art. 10 k.p.a. i art. 81 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak zawiadomienia strony przed wydaniem zaskarżonej decyzji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgromadzonym materiałem dowodowym i o możliwości wypowiedzenia się w sprawie. W uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały szczegółowo omówione. Przede wszystkim skarżący wskazał, iż organ nie dokonał pełnej analizy przesłanek wskazanych w art. 10 i 11 u.k.s.e. i oparł się wyłącznie na kryterium oceny ze studiów i egzaminu komorniczego oraz czasu pracy na stanowisku asesora komorniczego, bez uwzględnienia innych przesłanek w tym przebiegu praktyki zawodowej, opinii samorządu komorniczego, kwalifikacji dodatkowych, mogących mieć wpływ na ocenę kandydatów i pozwalających na podjęcie decyzji uwzględniającej optymalny interes społeczny i słuszny interes strony. Zdaniem skarżącego Minister Sprawiedliwości nie wskazał z jakich przyczyn ograniczenie kryterium wyboru do trzech w/w przesłanek miałoby dać gwarancję prawidłowego wykonywania zawodu komornika sądowego, czym przekroczył granice uznania administracyjnego i wydał rozstrzygnięcie o cechach dowolności. Minister nie uzasadnił należycie wyboru M. S. na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. i nie odniósł się merytorycznie do argumentów skarżącego oraz do dowodów zgromadzonych w sprawie. Jednocześnie organ błędnie uznał, iż pracownik kancelarii komorniczej wykonuje jedynie czynności techniczno -biurowe. Nie przedstawił należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. M. S. przyłączyła się do stanowiska Ministra i wniosła o oddalenie skargi. R. G. G. nie zajął stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną (postanowienie, akt, lub inną czynność z zakresu administracji publicznej) z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania tego rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej jako p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle przywołanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem komornika powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego. Dobór kandydatów do zawodu komornika sądowego należy zatem do uprawnień Ministra Sprawiedliwości. Decyzja w tym przedmiocie jest decyzją podejmowaną w ramach uznania administracyjnego. Kontrola legalności decyzji uznaniowych sprowadza się w istocie do ustalenia, czy decyzja podjęta została przez uprawniony organ, czy przepisy prawa materialnego pozwalały na podjęcie decyzji oraz czy rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności. Decyzje wydane w granicach tzw. uznania administracyjnego nie są wyłączone spod obowiązku ich uzasadniania na zasadach ogólnych określonych w k.p.a. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy (wybór jednego z kandydatów) i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego wyboru. Decyzje uznaniowe wymagają więc również wnikliwego i logicznego uzasadnienia (art. 107 § 3 k.p.a.). Organ administracji publicznej, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji (art. 7, 77 k.p.a.), rozpatrzyć stan faktyczny sprawy w świetle wszystkich przepisów prawa mogących mieć zastosowanie w sprawie. Decyzja uznaniowa może być uchylona przez sąd administracyjny, w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ nie uzasadnił swojego wyboru, pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe. Zdaniem Sądu, takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca. W sytuacji, gdy o jedno stanowisko ubiega się kilku kandydatów, którzy spełniają warunki formalne do objęcia stanowiska komornika sądowego, organ dokonując wyboru musi precyzyjnie wskazać okoliczności uzasadniające dokonany wybór. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż wnioski o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. złożyły 3 osoby. Bezsporne jest również, że wszyscy kandydaci w tym skarżący odpowiadali wymogom formalnym przewidzianym w art. 10 u.k.s.e. posiadając kwalifikacje niezbędne do powołania ich na stanowisko komornika sądowego oraz pozytywne opinie samorządu komorniczego. Zdaniem Sądu, Minister Sprawiedliwości dokonał oceny wszystkich kandydatów w ramach uznania administracyjnego, którzy to kandydaci, zgodnie z możliwością przewidzianą w art. 12 zd. 2 u.k.s.e. ustawy mogli przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia stanowiące o poziomie posiadanych kwalifikacji. Kandydaci z tej możliwości skorzystali składając stosowne dokumenty na powyższą okoliczność. Minister Sprawiedliwości dokonał zatem oceny biorąc pod uwagę potwierdzone złożonymi dokumentami kwalifikacje. W tej sytuacji zarzuty skargi w tym zakresie zarówno procesowe, jak też materialne nie zasługują na uwzględnienie. Minister Sprawiedliwości dokonując oceny kandydatów spośród posiadających ustawowe kwalifikacje mógł wziąć pod uwagę zarówno uzyskanie stopnia z egzaminów zdawanych przy uzyskiwaniu kwalifikacji zawodowych, jak też rodzaj dotychczas posiadanej praktyki w stosowaniu prawa. W ocenie Sądu organ poczynił prawidłowe ustalenia co do faktów dotyczących powołanej na stanowisko komornika sądowego M. S., która jako jedyna z kandydatów studia prawnicze ukończyła z wynikiem bardzo dobrym i odbyła aplikację komorniczą zakończoną egzaminem komorniczym z oceną bardzo dobrą oraz posiada dłuższą praktykę na stanowisku asesora komorniczego niż skarżący. Natomiast skarżący ukończył studia prawnicze z wynikiem dobrym, zdał egzamin komorniczy z wynikiem dobrym i krócej pracował na stanowisku asesora komorniczego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż kryterium doboru kandydatów były wyniki z egzaminu komorniczego, świadczące, zdaniem Ministra, o poziomie wiedzy w dziedzinie egzekucji, jak też ze studiów prawniczych, świadczące o poziomie ogólnej wiedzy prawniczej oraz okres pracy kandydatów w kancelarii komorniczej na stanowisku asesora komorniczego. Kryteria należy uznać za najbardziej obiektywne, pozwalające na wybór kandydata dającego najwyższe gwarancje zarówno co do wiedzy, jak i doświadczenia w pracy na stanowisku asesora komorniczego. Ponadto w sytuacji, gdy konkurencja pomiędzy kandydatami była wyrównana, zastosowane przez organ kryteria doboru były jasne, przejrzyste i wymierne. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie są bezzasadne. Wbrew zarzutom skarżącego jego praca w kancelarii komorniczej, posiadane wykształcenie techniczne, a także ukończenie studiów podyplomowych z dziedziny psychologii w przedmiotowej sprawie nie mogły być czynnikami przeważającymi. Sąd podziela stanowisko Ministra Sprawiedliwości, iż zatrudnienie w charakterze pracownika kancelarii komorniczej nie może równać się z wykonywaniem obowiązków asesora komorniczego. Na tym stanowisku wykonywane są bowiem czynności o charakterze techniczno - obsługowym pod kontrolą komornika, zaś stanowisko asasora jest de facto stanowiskiem samodzielnym i odpowiedzialnym. W konsekwencji słuszna jest koncepcja przyjęta przez Ministra, że bezpośrednio do zawodu komornika przygotowuje praca w charakterze asesora komorniczego. Odnosząc się do zarzutów skargi w przedmiocie pominięcia opinii samorządu komorniczego, dających rekomendację skarżącemu, należy stwierdzić, że opinie te są jednym z dowodów oceny przydatności kandydata do wykonywania zawodu komornika sądowego, nie są jednak dla Ministra Sprawiedliwości wiążące (por. wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2154/05, Lex nr 281937). Dotyczy to w równym stopniu pozostałych opinii składanych przez kandydatów, w tym także organów sądowych czy też innych pism przestawianych przez kandydatów. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie wszystkie dowody przedstawione przez skarżącego zostały przez organ należycie rozważone i brak jest podstaw faktycznych i prawnych do zakwestionowania tej analizy. W konsekwencji również pismo pracowników kancelarii nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy bowiem strony miały zapewnioną możliwość wyczerpującego wypowiedzenia się na każdym etapie postępowania administracyjnego, o czym świadczą akta administracyjne. Reasumując, zdaniem Sądu, Minister Sprawiedliwości dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i w sposób właściwy zastosował przepisy prawa należycie uzasadniając treść rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.