VI SA/Wa 809/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2007 r. sprawy ze skargi W.N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i elektryczną oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52 poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. N. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną bojową i elektryczną – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 24 stycznia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. zawiadomił W. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Biuro Ochrony [...] "[...]" w C. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i elektryczną "na okaziciela" w związku z ujawnionym, w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2006 r. przez przedstawicieli Komendanta Wojewódzkiego Policji w firmie skarżącego, przypadkiem udostępnienia osobie nieupoważnionej jednostki broni palnej bojowej posiadanej przez ten podmiot na podstawie pozwolenia "na okaziciela" oraz ustaleniem, że posiadana przez firmę skarżącego na podstawie pozwolenia "na okaziciela" broń elektryczna wykorzystywana jest do ochrony Urzędu Skarbowego w L. chronionego faktycznie przez pracowników firmy o nazwie W. N., S. B. Biuro Ochrony [...] "[...] " Spółka Cywilna, która nie posiada pozwolenia na ten rodzaj broni. Organ pouczył jednocześnie stronę o uprawnieniach przysługujących jej w toku postępowania administracyjnego na podstawie art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. Odrębnym pismem z tej samej daty organ wezwał stronę do nadesłania wykazu podmiotów, z którymi Biuro Ochrony [...] "[...]" w roku 2006 zawarło umowy na świadczenie usług w zakresie ochrony, a które to podmioty, nie zostały przejęte przez Biuro Ochrony [...] "[...]" Spółkę Cywilną, na podstawie umowy spółki cywilnej z dnia [...] listopada 2002 r. oraz o nadesłanie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii umowy zatrudnienia S. K., obejmującej okresem ważności lipiec 2006 r. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz wezwanie organu do złożenia dokumentów skarżący w piśmie z dnia 30 stycznia 2007 r. przedstawił szczegółowe wyjaśnienia, w których zakwestionował ustalenia poczynione przez funkcjonariuszy Policji w protokole kontroli z dnia [...] listopada 2006 r. wskazując na to, że kontrola przeprowadzona przez zespół z MSWiA w dniu [...] lipca 2004 r. nie stwierdziła żadnych uchybień w działalności jego firmy, w tym także dotyczących broni elektrycznej będącej na wyposażeniu firmy. Skarżący zwrócił się jednocześnie do organu o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych w piśmie świadków na okoliczność nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie kontroli. Skarżący przesłał także organowi kopię umowy zlecenia zawartej w dniu [...] grudnia 2005 r. ze S. K. oraz kopię umowy o świadczenie usług zawartej w dniu [...] grudnia 2005 r. pomiędzy firmą W. N., S. B. Biuro Ochrony [...] "[...]" Spółka Cywilna w C., a W. N. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Biuro Ochrony [...] "[...]" w C. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji z/s w R. na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 7 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52 poz. 525 ze zm.) w zw. z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240 z późn. zm.) cofnął pozwolenie na broń palną bojową i elektryczną "na okaziciela" wydane dla Biura Ochrony [...] "[...]" w C. w celu ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia. W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na ustalenia kontroli przeprowadzonej w Biurze Ochrony [...] "[...]" w C. w dniu [...] listopada 2006 r. oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, iż zaszły uzasadnione przesłanki do cofnięcia firmie skarżącego pozwolenia na broń "na okaziciela". Organ stwierdził, że S. K. jako pracownik Biura Ochrony [...] "[...]" Spółka Cywilna nie był uprawniony w dniu 23 lipca 2006 r. do pobrania broni wydanej dla firmy skarżącego Biuro Ochrony [...] "[...]", zaś decyzja przyznająca pozwolenie na broń elektryczną dla firmy skarżącego nie została zmieniona, a więc Biuro Ochrony [...] "[...]" Spółka Cywilna nie było i nie jest uprawnione do posiadania broni elektrycznej. S. N. wniósł odwołanie od tej decyzji do Komendanta Głównego Policji. W odwołaniu zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych przez niego wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków oraz strony. Nie zgodził się też z ustaleniami organu, iż udostępnił S. K. jako osobie nieuprawnionej do przewozu broń palną zarzucając organowi w związku z tym naruszenie art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Podniósł również, że organ naruszył art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a., ponieważ uniemożliwił mu zapoznanie się z aktami postępowania. Komendant Główny Policji rozpatrując odwołanie decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. – na podstawie art. 138 § 2 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uchylił w całości zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził w oparciu o analizę materiałów postępowania, iż organ I instancji naruszył przepisy prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego w stopniu istotnym dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Komendant Główny Policji podniósł, iż organ I instancji przede wszystkim naruszył prawa strony postępowania, o których mowa, m.in. w art. 10 § 1 i 73 § 1 k.p.a. Ze znajdujących się w aktach dokumentów jednoznacznie wynika bowiem, że organ nie poinformował W. N., reprezentującego firmę W. N. i Biuro Ochrony [...] "[...]" o zakończeniu postępowania celem umożliwienia mu skorzystania z praw określonych w art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto, organ I instancji cofając stronie pozwolenie na broń oparł się wyłącznie na wynikach przeprowadzonej przez siebie kontroli. Nie wziął natomiast pod uwagę innych, wskazanych przez stronę okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla sposobu rozpatrzenia sprawy. Nie odniósł się również do informacji podanej przez stronę, iż firma kontrolowana była w lipcu 2004 r. przez zespół z MSWiA, który nie stwierdził żadnych uchybień odnośnie paralizatora, który od 2003 r. wykorzystywany jest do ochrony Urzędu Skarbowego w N. Organ I instancji nie wyjaśnił też, czy zgłoszone Departamentowi [...] MSWiA uwagi, po przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2006 r. przez upoważnionych pracowników KWP w R. kontroli, zostały uznane za zasadne, co jest istotne wobec argumentu strony, że kontrola MSWiA nie stwierdziła nieprawidłowości, podczas gdy zdaniem organu broń elektryczna w Urzędzie Skarbowym w N. była wydawana do służby osobom nieupoważnionym. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, należałoby sprawdzić, czy prawdą jest, jak wynika z oświadczenia strony z dnia [...] listopada 2006 r., że kontrolerzy z MSWiA uznali za prawidłowe prowadzenie jednej dokumentacji dla dwóch odrębnych firm koncesjonowanych - jednej działającej jako przedsiębiorstwo indywidualne, drugiej zaś jako spółka cywilna. Należałoby też ustalić, czy osoby posługujące się paralizatorem elektrycznym, ochraniające Urząd skarbowy w N., mają dopuszczenia do posiadania takiej broni. Organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien również wyjaśnić, na jakim etapie znajduje się postępowanie karne dotyczące popełnienia przez właścicieli firmy W.N., S. B. Biuro Ochrony [...] "[...]" przestępstwa z art. 297 § 1 k.k., gdyż informacja w tym zakresie dotarła do organu już po wydaniu decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, jednakże może mieć znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia tej sprawy. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. N. stwierdził, że nie zgadza się z decyzją Komendanta Głównego Policji o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż nie dokonał żadnego naruszenia prawa. Zarzucił, że w decyzji tej znalazła się nieprawdziwa informacja, iż popełnił przestępstwo z art. 297 § 1 k.k., co stanowi dla niego istotne upokorzenie. Zakwestionował ponownie ustalenia poczynione w decyzji organu I instancji przytaczając argumenty podnoszone już wcześniej w toku postępowania administracyjnego. W konkluzji wniósł o umorzenie postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji oraz ponownie wskazując, iż ostateczne rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2007 r., ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, ponownie stwierdził, iż zarzut popełnienia przez niego przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. jest nieprawdziwy. Wniósł w związku z tym o zwrócenie się przez Sąd do Prokuratury Rejonowej w C. o informację na temat sposobu zakończenia postępowania w sprawie [...], w której był przesłuchiwany jako świadek. W aktach postępowania administracyjnego, które organ przedstawił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia postanowienia Komendy Powiatowej Policji w C. z dnia z dnia [....] lutego 2007 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie [...], która została załączona do tych akt już po wydaniu decyzji przez Komendanta Głównego Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga W. N. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. uchylająca decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. z dnia [...] lutego 2007 r. nie narusza prawa. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Komendant Główny Policji uchylił na podstawie tego przepisu decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. cofającą pozwolenie na broń palną bojową i elektryczną "na okaziciela" dla Biura Ochrony [...] "[...]" w C. z uwagi na naruszenie przez organu I instancji przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego w stopniu istotnym dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał dostrzeżone zaniedbania w postępowaniu organu I instancji, zalecając jednocześnie jakie okoliczności powinny być wzięte on pod uwagę przez ten organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozstrzygnięcie to, w świetle ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy oraz analizę akt postępowania administracyjnego, należy uznać za prawidłowe. W sprawie zachodzi bowiem potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego w znacznej części, ponadto przeprowadzone dotychczas w sprawie przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające rażąco narusza przepisy procesowe. Organ I instancji w swojej decyzji w ogóle nie odniósł się do zgłoszonych przez stronę w toku postępowania administracyjnego w piśmie z dnia 30 stycznia 2007 r. wniosków dowodowych, a decyzję wydał z naruszeniem prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo to stanowi zaś jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), która nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W zakresie prawa do czynnego udziału w postępowaniu strona może bowiem realizować szereg uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a w zakresie prawa do obrony ma uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W świetle powyższych ustaleń brak więc, w ocenie Sądu, podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. uzasadniającym uwzględnienie skargi. Od decyzji wydanej przez organ I instancji w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (po uprzednim uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego), stronie będzie przysługiwało ponownie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, a od decyzji tego organu skarga do sądu administracyjnego Należy ponadto podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do orzekania o umorzeniu postępowania administracyjnego, natomiast organ odwoławczy na tym etapie postępowania, w oparciu o dotychczas zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie miał podstaw do podjęcia decyzji w trybie art. 138 § 1pkt 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w R. i umorzeniu postępowania pierwszej instancji. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut skargi, że Komendant Główny Policji zawarł w swojej decyzji nieprawdziwą informację, iż skarżący popełnił przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. W decyzji tej znalazło się jedynie zalecenie dla organu I instancji, aby wyjaśnił na jakim etapie znajduje się prowadzone postępowanie karne o popełnienie tego przestępstwa ze wskazaniem, że informacja ta może mieć znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Już po wydaniu decyzji przez Komendanta Głównego Policji do organu wpłynęła informacja, iż prowadzone postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 297 § 1 k.k. przez właścicieli firmy W. N., S. B. Biuro Ochrony [...] "[...]" w C. zostało umorzone postanowieniem Komendy Powiatowej Policji w C. z dnia z dnia [...] lutego 2007 r. z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających jego popełnienie. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa zaskarżoną decyzją, a uzasadnienie tej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.