VI SA/Wa 809/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: odrzucić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Pismem opatrzonym datą "18 grudnia 2010 r." W. S. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...]. Skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym [...][...] w dniu 9 lutego 2011 r. listem poleconym o nr R [...], na adres: Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, ul. J. [...],[...] W.. W dniu 17 lutego 2011 r. Poczta Polska dokonała zwrotu przesyłki do nadawcy, umieszczając na kopercie adnotację "adresat nieznany". Jako zwrot do nadawcy przesyłka została nadana w Urzędzie Pocztowym [...] i odebrana w dniu 24 lutego 2011 r. przez żonę skarżącego (informacja Poczty Polskiej S.A. Centrum Poczty z dnia 27 maja 2011 r., k. – 18 akt sądowych). Skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została ponownie złożona przez skarżącego w dniu 17 marca 2011 r. (v. data stempla pocztowego na kopercie, k. 5 akt sądowych). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący podał, że skarga zaadresowana na błędny adres została przesłana z zachowaniem ustawowego terminu do złożenia skargi. Wskazanie błędnego adresu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia jako odbiorcy przesyłki było wynikiem przeoczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej nazywanej "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku reguluje szczegółowo art. 87 p.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl § 3 tegoż artykułu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym A zatem, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy skarżący dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż od spełnienia tego warunku zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd. W rozpatrywanej sprawie można ustalić w sposób jednoznaczny, iż przyczyna uchybienia terminu po stronie skarżącego ustała najpóźniej w dacie zwrotu błędnie zaadresowanej przesyłki (k. 4 akt sądowych), tj. w dniu 24 lutego 2011 r. (k. 18 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał z końcem dnia 3 marca 2011 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący złożył w dniu 17 marca 2011 r., na co wskazuje data stempla pocztowego na kopercie (v. k. 5 akt sądowych), nie składając wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi ani nie podając przyczyn uprawdopodabniających brak winy w opóźnieniu. Z powyższego wynika, że w sprawie nie został zachowany siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Nie został więc spełniony wymóg formalny konieczny do uwzględnienia wniosku. Okoliczność ta powoduje, że Sąd nie ma prawa przystąpić do merytorycznego rozpoznania wniosku poprzez rozważenie kwestii ewentualnego braku zawinienia skarżącego w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.