VI SA/Wa 809/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu, R. J. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Skarżący, R. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Jak wynika z akt sprawy, kierowana do pełnomocnika skarżącego korespondencja zawierająca zaskarżoną decyzję, z uwagi na jej niepodjęcie w terminie, została dołączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 p.p.s.a.). Sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Na wstępie niniejszych rozważań wyjaśnienia wymaga kwestia doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...]. Analiza nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych sprawy wykazała, iż w zaistniałym stanie faktycznym nie doszło do bezpośredniego odbioru przez stronę korespondencji zawierającej zaskarżoną decyzję. Dla ustalenia daty doręczenia zaskarżonego aktu należało zastosować tryb określony w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tj. z upływem 14 dnia okresu liczonego od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej. W niniejszej sprawie przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję nadana została w placówce pocztowej [...] w dniu 29 grudnia 2012 r. na adres pełnomocnika skarżącego. Z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki adresatowi, w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w [...] wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Z powodu niepodjęcia przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 8 stycznia 2015 r. Natomiast w dniu 15 stycznia 2015 r. przesyłkę zwrócono do nadawcy. Jak przyjęto w orzecznictwie - przepis art. 44 k.p.a. wprowadza swoistą fikcję prawną doręczenia, które w tym przypadku ma charakter doręczenia zastępczego. Ustanowienie przez ustawodawcę tego rodzaju doręczenia podyktowane jest postulatami płynącymi z zasady ekonomiki procesowej i ma na celu ochronę biegu postępowania przed jego zatamowaniem wskutek nie odbierania pism przez stronę. Należy zważyć, że doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak doręczenie rzeczywiste pisma adresatowi. Doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. może dotyczyć wszelkich pism wydawanych przez organ w toku prowadzonego postępowania (vide: wyrok WSA z 25 lutego 2004 r. III SA 1650/02, LEX Nr 113592). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie termin do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], doręczonej pełnomocnikowi skarżącego - w trybie tzw. doręczenia zastępczego - w dniu 14 stycznia 2015 r., upływał w dniu 13 lutego 2015 r. Przedmiotowa skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 14 lutego 2015 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, co stosownie do zapisów art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. skutkować musiało jej odrzuceniem. O zwrocie wpisu Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.