VI SA/Wa 81/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie WSA Pamela Kuraś-Dębecka /spr./ Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2003r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz H. B. kwotę 200 ( dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., w oparciu o przepisy art.31 w związku z art.30 ust.3 i art.29 ust.3 pkt.2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U Nr 114, poz.740), [...] Wojewódzki Komendant Policji odmówił wydania H. B. licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zgodnie z treścią art.29 ust.3 ustawy o ochronie osób i mienia, osoba ubiegająca się o wydanie licencji musi posiadać wykształcenie co najmniej średnie o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej, albo stopień specjalizacji zawodowej przyznany na podstawie odrębnych przepisów, zaś wnioskodawca przedstawił jedynie dyplom potwierdzający posiadanie tytułu mistrza w rzemiośle - wyrób i naprawa urządzeń elektronicznych - oraz świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej w zawodzie monter radia i telewizji. Natomiast zgodnie ze stanowiskiem Ministra Edukacji Narodowej, przedstawionym w piśmie [...] posiadanego przez stronę dyplomu mistrzowskiego nie można uznać za dokument potwierdzający wykształcenie,o którym mowa w art.29 ust.3 pkt.2 cytowanej ustawy. Dyplom ten nie jest także dokumentem świadczącym o posiadaniu przez stronę stopnia specjalizacji zawodowej ponieważ stopnie te są nadawane osobom z wyższym i średnim wykształceniem przez Zarząd Główny Naczelnej Organizacji Technicznej w trybie art.68 c ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Na skutek odwołania strony Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji i podkreślając, że zgodnie z § 1 ust.3 uchwały nr 50 Zarządu Głównego NOT - FDNT z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie zasad i trybu uzyskiwania specjalizacji zawodowej inżynierów i techników, specjalizacją zawodową są objęci bez względu na charakter zakładu pracy: * inżynierowie - absolwenci szkół wyższych technicznych i rolniczych, * osoby z wykształceniem wyższym innym niż techniczne, jeżeli wyróżniają się szczególnymi osiągnięciami w zakresie techniki, * absolwenci średnich szkół technicznych i rolniczych- z wyjątkiem weteranaryjnych- posiadający tytuł technika, o ile spełniają określone w w/w uchwale warunki. Stopnie specjalizacji zawodowej są nadawane tym osobom przez Zarząd Główny Naczelnej Organizacji Technicznej na podstawie art.68 c ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity- Dz. U Nr 67, poz.329 ze zm.). Natomiast jak wskazuje materiał dowodowy H. B. nie posiada wykształcenia co najmniej średniego technicznego o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej albo stopnia specjalizacji zawodowej przyznawanego na podstawie odrębnych przepisów, zatem, zdaniem Komendanta, nie spełnia warunku określonego w art.29 ust.3 pkt.2 ustawy o ochronie osób i mienia. W skardze do Sądu strona wnosi o uchylenie obu decyzji, które uważa za krzywdzące i sprzeczne z treścią rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. (Dz. U Nr 113, poz.731) bowiem uważa, że posiada stopień specjalizacji zawodowej zrównany z kierunkowym wykształceniem średnim. Skarżący podkreśla, że złożył z wynikiem pozytywnym egzamin mistrzowski przed Komisją Egzaminacyjną Izby Rzemieślniczej w [...], który zarówno przez § 2 cytowanego rozporządzenia, jak też zgodnie z art.3 ustawy z dnia 22 marca 1989r. o rzemiośle (Dz. U Nr 17, poz.92 z późn. zm.) zrównany jest z uzyskaniem zawodowego wykształcenia średniego. Zarzuca również naruszenie art. 65 ust.1 Konstytucji RP i art. 28 ust. 1 ustawy-prawo o działalności gospodarczej-, który stanowi, że właściwy organ obowiązany jest wydać zezwolenie w każ-dym wypadku wykazania przez stronę spełnienia wymagań przewidzianych przez prawo. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE ; Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r.- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U Nr 153, poz.1270). W ocenie Sądu skarga jest zasadna aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Odmawiając wydania skarżącemu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia oba organy powoływały się na przepis art.29 ust.3 pkt.2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r.o ochronie osób i mienia, który stanowi, że licencję pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia wydaje się osobie, która posiada wykształcenie co najmniej średnie techniczne o specjalności elektronicznej, elektrycznej, łączności lub mechanicznej albo stopień specjalizacji zawodowej przyznawany na podstawie odrębnych przepisów. Niewątpliwie skarżący nie ma wykształcenia co najmniej średniego, gdyż stosownie do treści art.11a ust.3 i 4 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (tekst jednolity Dz. U Nr 67, poz.329 z późn. zm.) legitymuje się świadectwem ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej (art.11a ust.3 ustawy o systemie oświaty), a zatem posiada wykształcenie zasadnicze zawodowe, nie zaś wykształcenie średnie, o którym mówi przepis art.11a ust.4 cytowanej ustawy. Natomiast dokonana przez organy interpretacja użytego w art.29 ust.3 pkt.2 ustawy o ochronie osób i mienia sformułowania "stopień specjalizacji zawodowej przyznawany na podstawie odrębnych przepisów" została dokonana z pominięciem brzmienia przepisu art.68c ustawy o systemie oświaty obowiązującego w dacie wydania obu decyzji. Wskazać trzeba, że przepis art.68c ustawy o systemie oświaty, w tym art.68c ust.1, pozwalający Zarządowi Głównemu Naczelnej Organizacji Technicznej oraz Zarządowi Głównemu Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego na nadawanie osobom z wyższym i średnim wykształceniem stopni specjalizacji zawodowych został uchylony przez art.1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003r.o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U Nr 137, poz.1304), a zatem w chwili wydawania decyzji przez Komendanta Wojewódzkiego, jak też Komendanta Głównego Policji, już nie obowiązywał. W tej sytuacji decyzje obu organów, odmawiające wydania skarżącemu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia, nie uwzględniające stanu prawnego obejmującego zmianę przepisu art. 68c ustawy o systemie oświaty, są wadliwe. Kwestia ustalenia czy dyplom mistrza w rzemiośle - wyrób i naprawa urządzeń elektronicznych - jest równoznaczny z posiadaniem stopnia specjalizacji zawodowej przyznawanego na podstawie odrębnych przepisów, tak jak tego wymaga art. 29 ust.3 pkt.2 ustawy o ochronie osób i mienia, powinna być przedmiotem ponownej oceny z punktu widzenia aktualnych przepisów obowiązujących w tym zakresie. Z tych względów zaskarżone decyzje, wobec naruszenia przepisu art.68c ustawy o systemie oświaty, podlegają uchyleniu stosownie do art.145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art.200 i 209 p.p.s.a. Wobec powyższego rozważanie pozostałych zarzutów zawartych w skardze jest bezprzedmiotowe.