VI SA/Wa 812/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu oddala skargę W dniu [...] listopada 2004r. na drodze krajowej nr [...] około godziny 12:30 zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] stanowiący własność H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "B.". Przedsiębiorca H. S. był jednocześnie kierowcą kontrolowanego pojazdu. Skarżący wykonywał transport osób na linii regularnej [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli, w oparciu o poczynione obserwacje oraz na podstawie analizy okazanych dokumentów tj. zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i rozkładu jazdy ustalono, iż H. S. realizuje przewóz osób niezgodnie z otrzymanym zezwoleniem, a mianowicie skarżący w ogóle nie wjechał do miejscowości [...], w której zgodnie z otrzymanym zezwoleniem powinien być o godzinie 12:14. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzony został protokół kontroli, który bez zastrzeżeń podpisał H. S. Pismem z dnia [...]listopada 2004r. zawiadomiono H. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Na podstawie poczynionych w trakcie kontroli ustaleń a także zebranego materiału dowodowego decyzją z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust.1, art. 92 ust. 1, ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 204 poz. 2088 ) oraz lp.1.2.2. pkt 3 załącznika do wskazanej ustawy nałożył na H. S. karę pieniężną w kwocie 3000 zł (trzy tysiące złotych) z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż przedsiębiorca świadczący usługi transportu osób powinien ściśle przestrzegać obowiązujących regulacji, a w przedmiotowej sprawie nie dochowano należytej staranności w wykonywaniu ciążących obowiązków, czym naruszył art. 18 ust. 1 i 2, art. 20 ust. 1, art. 22ust. 1 – 4 ustawy o transporcie drogowym. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] grudnia 2004r. H. S. złożył odwołanie. Odwołujący się H. S. nie zaprzeczył, iż w dniu kontroli ominął przystanek w miejscowości [...], wyjaśnił jednak, iż było to spowodowane względami ekonomicznymi. Albowiem na tym przystanku o godzinie 12:14 pasażerowie wsiadają sporadycznie. Mając to na uwadze H. S. złożył stosowny wniosek w celu poprawienia rozkładu jazdy. Nie uchylając się od odpowiedzialności skarżący wskazał jednak, iż kara w wysokości 3000 zł jest zbyt rygorystyczna i niewspółmierna do uzyskiwanych dochodów, tym bardziej iż ma na utrzymaniu chorą żonę i studiującą córkę. Po rozpoznaniu odwołania H. S., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2005r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) art. 2, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 204 poz. 2088) oraz lp.1.2.2 pkt 3 załącznika do wymienionej ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podzielił stanowisko zawarte w decyzji I instancji , iż wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli regularny przewóz osób na linii komunikacyjnej [...] odbywał się z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu wydanym przez Marszałka Województwa [...] nr [...], co skutkowało nałożeniem na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości określonej pod pozycją lp.1.2.2. pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W dniu [...] marca 2005r. H. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej niezgodność z prawem polegającą na błędnej wykładni przepisu art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym i lp.1.2.2. pkt 3 załącznika . Skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, iż organ nie uwzględnił okoliczności podnoszonych przez skarżącego, a świadczących o znikomości szkodliwości naruszenia przepisów. Jeszcze raz zwrócił uwagę, iż ominięcie przystanku w miejscowości [...] spowodowane było względami ekonomicznymi albowiem na tym przystanku sporadycznie wsiadały pojedyncze osoby rano i po południu , nikt zaś nie wsiadał w czasie kursu o godzinie 12:14 oraz na trudną sytuację rodzinną i finansową w jakiej się znajduje. Swoje stanowisko skarżący podtrzymał w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2006r. zwracając uwagę, iż rozkłady jazdy często nie odzwierciedlają rzeczywistych potrzeb przewożonych osób i rozkłady te powinny być aktualizowane w krótkich okresach czasu, tymczasem skarżący na rozpatrzenie wniosku w przedmiocie aktualizacji rozkładu jazdy oczekiwał około 7 miesięcy. Jednocześnie zwrócił się o przeprowadzenie przez Sąd dowodów z załączonych do pisma dokumentów tj. wniosku z dnia [...] grudnia 2004r. skierowanego do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] o zmianę załącznika do zezwolenia tj. rozkładu jazdy na trasie [...] przez [...] oraz zaktualizowany rozkład jazdy z dniem [...] czerwca 2005r. stanowiący załącznik do zezwolenia. Sąd na rozprawie w dniu 16 lutego 2006r. na podstawie art.106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuścił dowód z dokumentów załączonych do pisma skarżącego z dnia [...] lutego 2006r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga H. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "B." nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji z dnia [...] listopada 2004 r. - nie naruszają prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładające na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie regularnego transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 kpa, art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Bezsporne w sprawie jest, iż skarżący H. S. w dniu kontroli tj. [...] listopada 2004r. wykonując regularny przewóz osób na linii komunikacyjnej [...] ominął przystanek w miejscowości [...]. Poza sporem również jest, iż na przystanku tym skarżący według aktualnego wówczas rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do posiadanego zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów - powinien być o godzinie 12:14. Swoje postępowanie skarżący tłumaczył względami ekonomicznymi wskazując, iż na przystanku tym w godzinach południowych przeważnie nikt nie wsiada, a realizowany przez niego rozkład jazdy nie odzwierciedla rzeczywistych potrzeb. Sąd uznał jednak, iż argumenty użyte przez skarżącego zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i przedstawione w skardze wniesionej do sądu administracyjnego, nie mogą być uwzględnione, albowiem świadczenie regularnych przewozów osób stosowne do treści art. 4 ust 7 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2004r. nr 204 poz.2088z póź. zm.) polega przede wszystkim na wykonywaniu przewozów według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych w rozkładach jazdy. Skarżący H. S. składając wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych miał obowiązek zgodnie z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy m.in. dołączyć proponowany rozkład jazdy. Na realizację takiego rozkładu jazdy wyraził zgodę podejmując się prowadzenia działalności w zakresie transportu osób na linii komunikacyjnej [...]. A zatem skarżący zobowiązany był świadczyć usługi przewozu osób zgodnie z otrzymanym zezwoleniem i stanowiącym jego integralną część rozkładem jazdy, przestrzegając ustalonej trasy przejazdu i zatrzymując się na wyznaczonych przystankach. Jeżeli skarżący stwierdził, iż realizowany rozkład jazdy nie odzwierciedla rzeczywistych potrzeb przewożonych osób powinien niezwłocznie wystąpić o jego zmianę i nie był uprawniony do zmiany trasy przejazdu we własnym zakresie. Tymczasem H. S. o zmianę zezwolenia w części załącznika do zezwolenia tj. rozkładu jazdy na trasie [...] przez [...] wystąpił dopiero pismem z dnia [...] grudnia 2004r., a zatem po stwierdzeniu nieprawidłowościach w czasie przeprowadzonej kontroli w dniu [...] listopada 2004r. W konsekwencji – zdaniem Sądu - organy obu instancji zasadnie uznały, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały wszelkie przesłanki do nałożenia na skarżącego H. S. kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków na postawie art. 92 ust.1. Jednocześnie organy I i II instancji nie miały możliwości ustalenia innej wysokości nałożonej na skarżącego kary pieniężnej ze względu na jego trudną sytuację materialną i rodzinną. Zgodnie bowiem z art. 92 ust. 4 cyt. ustawy o transporcie drogowym – wykaz naruszeń obowiązków lub warunków obowiązujących w transporcie drogowym oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określone zostały w sposób szczegółowy w załączniku do tej ustawy. I tak zgodnie z lp. 1.2.2. pkt 3) załącznika, wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków podlega karze w wysokości 3.000,- złotych. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.