VI SA/Wa 815/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W dniu 7 czerwca 2019 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Samochodem ciężarowym kierował V. M. (obywatel Ukrainy), który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem żwiru płukanego (ładunek podzielny). Załadowcą przewożonego ładunku było P. Sp. z o.o. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 złotych, od której złożyła ona odwołanie. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2019r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 140aa ust. 1 prd, w zw. z art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd, poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie na odwołującego kary pieniężnej, podczas gdy stwierdzone przez organ I instancji okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wskazują, że odwołujący nie godził się i nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie, art. 138 § 2 kpa, przez brak zastosowanie się do wskazań organu II instancji, co do okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Strona podkreśliła, że organ I instancji w toku postępowania dowodowego ustalił, że odwołujący podejmuje cały szereg działań zmierzających do niedoprowadzenia do sytuacji przeładowania pojazdów. Wśród tych czynności wskazano przyjęcie regulaminu nakładającego na pracowników szczególny obowiązek dbałości o prawidłowe wykonanie obowiązków w zakresie załadunku pojazdów, posiadanie na terenie zakładu dwóch legalizowanych wag, od kierowców którzy odmówią okazania dowodu rejestracyjnego odbierane jest oświadczenie dotyczące ładowności pojazdu, a w uzasadnionych przypadkach odmawia się sprzedaży. Poza tym pracownicy strony dwa razy do roku przechodzą specjalistyczne szkolenie, a system wagowy ulega zablokowaniu w przypadku przeładowania pojazdu, o czym informowany jest przełożony załadowców, zaś sami pracownicy nie mają możliwości ingerować w wyniki systemu wagowego. Odwołujący się wskazał, że dla ustalenia odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenie konieczne jest zebranie przez organ dowodów świadczących nie tyle, że doszło do naruszenia poprzez przeładowanie pojazdu, co wskazujących na to, że strona godziła się lub miała wpływ na stwierdzone naruszenie. Organ I instancji ustalił, iż odwołujący podejmuje różnorodne działania w celu uniemożliwienia dopuszczenia do przeładowania pojazdów, a zatem ustalił, że nie godził się jak również nie miał wpływ na fakt wystąpienia naruszenia. Mając na uwadze argumentacje zawartą w treści odwołania, strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - zwanej dalej kpa), art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 2, art. 140aa ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm. - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm. - zwanej dalej udp), § 3 ust. 1 pkt 11, § 3 ust. 1 pkt 15, § 3 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Zgodnie z art. 140aa prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się kare administracyjną w drodze decyzji administracyjnej. Jak stanowi art. 140aa ust. 3 prd, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący czynności ładunkowe, jeżeli wykonał te czynności w sposób powodujący przekroczenie któregokolwiek z wymiarów, nacisków osi lub masy całkowitej pojazdu lub zespołu pojazdów, w stosunku do wartości dopuszczalnych lub wartości określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1; 3) podmiot wykonujący inne niż wymienione w pkt 2 czynności związane z przejazdem pojazdu nienormatywnego, w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku pojazdu samochodowego o liczbie osi większej niż trzy - 32 tony. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 15 ww. rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku samochodu ciężarowego o podrodzaju wywrotka, samochodu ciężarowego o podrodzaju pojemnik z przeznaczeniem betoniarka albo betoniarka z pompą do betonu, z zabudową wymienną o podrodzaju wywrotka albo podrodzaju pojemnik z przeznaczeniem betoniarka albo betoniarka z pompą do betonu oraz samochodu specjalnego z przeznaczeniem pompa do betonu, mającego cztery osie, używanego w ruchu krajowym - 34 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdejz tych osi nie przekracza 9,5 tony. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 6 ww. rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie może przekroczyć maksymalnej masy całkowitej określonej przez producenta. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego czteroosiowego samochodu ciężarowego określona przez producenta wynosiła 32000 kg (32 t). Jak stanowi § 5 ust 1 pkt 6 lit. c) ww. rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z dwóch osi napędowych, przy odległości (d) między osiami składowymi nie niniejszej niż 1,30 m i nie większej niż 1,80 m lub w przypadku pojazdów, o których mowa w § 4 ust. 2, nie większej niż 2,00 m (1,30 < d < 1,80 lub 2,00) - 18 ton; dopuszcza się 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w koła bliźniacze lub koła pojedyncze wyposażone w szerokie opony (typu "Super Single") i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne o którym mowa w § 5b, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w koła bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony.  Norma dotycząca nacisków osi podwójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. Organ wskazał, że w dniu kontroli ww. samochodem ciężarowym wykonywano krajowy przejazd drogowy z ładunkiem żwiru płukanego (ładunek podzielny). Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony w toku kontroli. Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli pomiarem różnic wysokości pomostu wagi i strefy ważenia z dnia 28 sierpnia 2013 r. Pojazd został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu o znaku fabrycznym. VM - 1.2, nr 09/13, producenta [...] s.r.o., rok produkcji 2013, która legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej z dnia 9 stycznia 2018 r., wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar we [...] z datą ważności do dnia 31 stycznia 2020 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, organ I instancji stwierdził następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - rzeczywista masa całkowita pojazdu 39,06 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie dmc o 7,06 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 22,06 %), - nacisk na podwójnej osi napędowej 22,66 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 4,66 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 25,88 %), - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. Organ wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 15.000 złotych. Organ odwoławczy rozważywszy argumenty skarżącego stwierdził, że w świetle obecnie obowiązujących regulacji prawnych nie stanowią one podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Organ zauważył, że art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd, będący podstawą do nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący czynności ładunkowe, jako przesłankę warunkową odpowiedzialność wskazuje jedynie jego wpływ lub zgodę na powstanie naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy świadczy, że strona miała wpływ i godziła się na powstanie naruszeń ujawnionych podczas kontroli. Organ zauważył, że strona pomimo załadunku ww. ilości ładunku, nie podjęła rzeczywistych czynności, aby dokonać weryfikacji masy tego pojazdu, a w przypadku ustalenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, doprowadzić do odsypania nadmiaru ładunku, celem zapewnienia normatywności pojazdu opuszczającego jej teren, a tym samym zabezpieczenia własnej osoby przed odpowiedzialnością administracyjną. Na terenie zakładu była waga, lecz strona nie podjęła czynności sprawdzających po załadunku pojazdu. Świadek zeznał, że jako strona nie ładuje samochodów małych typu 4 osiowych, a w przypadku wątpliwości żąda okazania dowodu rejestracyjnego, w którym widnieje dmc. W przypadku odmowy ze strony kierowcy i uzasadnionych wątpliwości rezygnuje ze sprzedaży (nakaz wyładowania). Zdaniem organu odwoławczego okoliczności załadunku i brak wiedzy co do dopuszczalnej masy całkowitej podstawionego pod załadunek pojazdu świadczą, że strona miała wpływ, a nawet godziła się na powstanie ujawnionych podczas kontroli naruszeń. Należy pamiętać, że strona dokonała załadunku żwiru w ilości (wg. dowodu wydania 21,80 t) przekraczającej dopuszczalną ładowność podstawionego samochodu ciężarowego (15,42 t). Organ zauważy, że dokument przewozowy tj. dowód wydania z dnia 07 czerwca 2019 r., spełniają wymogi określone w art. 38 ustawy Prawo przewozowe z dnia 15 listopada 1984 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2020 poz. 8 ze zm.), w myśl którego nadawca składa przewoźnikowi na przesyłkę towarową list przewozowy, a jeżeli przy danym rodzaju przewozu jest to powszechnie przyjęte, w inny sposób dostarcza informacji niezbędnych do prawidłowego wykonania przewozu. Przepisy Prawa przewozowego określają obowiązki przewoźników, nadawców i odbiorców. Zgodnie z art. 43 ww. ustawy, czynności ładunkowe należą do obowiązków nadawcy lub odbiorcy. Na mocy art. 47 w zw. z art. 43 Prawa przewozowego nadawca był obowiązany do przynajmniej dopilnowania, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywny, czego zaniechał. Zgodnie z art. 43 ust. 2 ww. ustawy, nadawca, odbiorca lub inny podmiot wykonujący czynności ładunkowe jest obowiązany wykonać je w sposób zapewniający przewóz przesyłki towarowej zgodnie z przepisami ruchu drogowego i przepisami o drogach publicznych, a w szczególności niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, przekroczenia dopuszczalnej masy pojazdów lub przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi. Poza tym zgodnie z art. 55a ust. 1 pkt 2 ustawy prawo przewozowe zabrania się nadawcy zlecania przewozu drogowego przesyłki towarowej pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia na taki przewóz. Zgodnie z omawianymi przepisami czynności ładunkowe muszą być dokonane w taki sposób, aby zapewnione było wykonanie przewozu zgodnie z przepisami ruchu drogowego (ustawą - Prawo o ruchu drogowym i przepisami wykonawczymi do tej ustawy) oraz przepisami o drogach publicznych (ustawą o drogach publicznych). W szczególności czynności ładunkowe nie mogą powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Ponadto okoliczność kierowania się zdaniem kierowcy będącego reprezentantem podmiotu wykonującego przejazd, co do ilości towaru, który jest ładowany, prowadzi do konkluzji, że strona (jako załadowca) nie zadbała o zabezpieczenie własnego interesu tj. uniknięcia ewentualnej odpowiedzialności z tytułu załadunku ilości towaru powodującej nienormatywność pojazdu. Godząc się na takie postępowanie, powinna była liczyć się z konsekwencjami z tego tytułu wynikającymi. To strona jako załadowca powinna tak zorganizować pracę na terenie, gdzie wykonuje czynności, gdzie następuje załadunek (wydanie towaru), aby pojazd po załadunku wyjechał na drogę publiczną normatywny. Załadowca jest zobligowany do dokonania załadunku pojazdu do dopuszczalnych wartości określonych w treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, ewentualnie do wartości określonych w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, mając również pod uwagę ograniczenia odnośnie podzielności ładunku. Sposób doboru określonych środków celem zachowania normatywności pojazdu (stworzenie własnych procedur, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego) jest kwestią indywidualną. Ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii m.in. załadowcy jest takie zorganizowanie czynności załadunkowych, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego lektura art. 140aa ust. 3 pkjt 2 prd, prowadzi do wniosku, że obowiązki podmiotu wykonującego czynności załadunkowe nie kończą się tylko na umożliwieniu przewoźnikowi (podmiotowi wykonującemu przejazd) wjazdu i wyjazdu na swój teren. Jest on odpowiedzialny za dokonanie załadunku li to takiego, który nie będzie skutkował naruszeniem norm w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu. To on też czuwa nad wykonaniem właściwego finału transakcji handlowej, poprzez wydanie towaru w takiej ilości, jaka była zamówiona, a zarazem, aby nie doprowadzić do nienormatywności pojazdu, po wykonaniu czynności, które wykonuje. Pismem z dnia 8 lutego 2021r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosło do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie: 1.mające wpływ na wynik postępowania naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 140aa ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w zw. z przepisem art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie na stronę skarżącą kary pieniężnej, podczas gdy stwierdzone przez organ II instancji okoliczności sprawy w sposób jednoznaczny wskazują, że skarżąca spółka nie godziła się i nie miała wpływu na stwierdzone naruszenie; 2. mające wpływ na wynik postępowania naruszenie przepisu art. 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do przyjęcia, iż strona skarżąca miała wpływ i godziła się na powstałe naruszenia w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wprost wynika, iż skarżąca spółka podjęła szereg czynności, które zmierzały do uniknięcia ewentualnych naruszeń, a co za tym idzie nie godziła się na ich powstanie. Mając na uwadze powyższe zarzuty, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu spółka rozwinęła powyższe zarzuty podkreślając, że organ w sposób nieprawidłowy dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a co za tym idzie - przyjął odpowiedzialność skarżącego za naruszenie będące przedmiotem niniejszej sprawy i nałożył karę pieniężną w sytuacji, gdy przesłanki do jej nałożenia nie zaistniały w stanie faktycznym niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2021.450 dalej jako "prd") za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 140aa ust. 3 karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący czynności ładunkowe, jeżeli wykonał te czynności w sposób powodujący przekroczenie któregokolwiek z wymiarów, nacisków osi lub masy całkowitej pojazdu lub zespołu pojazdów, w stosunku do wartości dopuszczalnych lub wartości określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1; 3) podmiot wykonujący inne niż wymienione w pkt 2 czynności związane z przejazdem pojazdu nienormatywnego, w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. W świetle postanowień art. 140aa ust. 3 pkt 2 i 3 prd krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest szerszy co oznacza, że nie tylko przewoźnicy (podmioty wykonujące przejazdy) poruszający się po drogach publicznych powinni być zainteresowani, aby ich pojazdy nie przekraczały dopuszczalnych norm w tym dopuszczalnych nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej. Jak zauważył GITD w procesie załadunku uczestniczą bowiem nie tylko sami kierowcy pojazdów; co więcej - decydującą rolę w tych czynnościach, które wszak nie są obojętne dla kwestii wykonywania transportu drogowego, odgrywają zwykle inne podmioty uczestniczące w procesie związanym z przejazdem pojazdem z ładunkiem m.in. załadowcy. Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 3 pkt 2 prd warunkiem nałożenia kary pieniężnej na załadowcę jest ustalenie, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust.1. Zdaniem sądu zgromadzony materiał dowodowy świadczy, że strona miała wpływ i godziła się na powstanie naruszeń ujawnionych podczas kontroli. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca dokonała załadunku na samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] żwiru płukanego w ilości 21,80 t, co wynika z dowodu wydania WZ z dnia 7 czerwca 2019 r., okazanego podczas kontroli przez kontrolowanego kierowcę. W wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - rzeczywista masa całkowita pojazdu 39,06 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie dmc o 7,06 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 22,06 %), - nacisk na podwójnej osi napędowej 22,66 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 4,66 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 25,88 %), - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego. W świetle powyższego stwierdzić należy, że pojazd był nienormatywny. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy przesłuchano w charakterze świadka przedstawiciela strony A. P., który zeznał, że przypuszcza, iż kierowca wskazał ładunek na 22 t, w związku z tym operator ładowarki dokonał załadunku takiej ilości. Świadek zeznał ponadto, że jako strona nie ładuje samochodów małych typu 4 osiowych, a w przypadku wątpliwości żąda okazania dowodu rejestracyjnego, w którym widnieje dmc. W przypadku odmowy ze strony kierowcy i uzasadnionych wątpliwości rezygnuje ze sprzedaży (nakaz wyładowania). Ponadto świadek wskazał, że w ocenie pracownika strony, masa całkowita nie przekraczała 40 ton, samochód nie różnił się od innych, brak było wątpliwości, a załadowana ilość ładunku była normalną w przypadku tego typu załadunków i nie wzbudzało to żadnych wątpliwości pracownika strony. Zdaniem sądu strona skarżąca nie podjęła rzeczywistych czynności, aby dokonać weryfikacji masy tego pojazdu, a w przypadku ustalenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, doprowadzić do odsypania nadmiaru ładunku, celem zapewnienia normatywności pojazdu opuszczającego jej teren, a tym samym zabezpieczenia własnej osoby przed odpowiedzialnością administracyjną. Na terenie zakładu była waga, lecz strona nie podjęła czynności sprawdzających po załadunku pojazdu. Skoro strona nie ładuje samochodów 4 osiowych, a w niniejszym przypadku podjęła się załadunku tego typu pojazdu, to powinna dochować szczególnej staranności w podejmowanych czynnościach jako podmiot zawodowo wykonujący załadunek, aby pojazd był normatywny. Treść zeznań świadka A. P. prowadzi do wniosku, że pomimo szkoleń w zakresie czynności załadunkowych, nie posiadali oni wiedzy jaka jest dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego czteroosiowego samochodu ciężarowego. Z treści zeznań wynika ponadto, że pomimo wprowadzenia uchwały dotyczącej czynności załadunku pojazdu, szkoleń pracowników, strona nie posiadała wiedzy ile wynosi dopuszczalna masa całkowita czteroosiowego samochodu ciężarowego, skoro pracownik strony kierował się wielkością 40 t, która według niego nie została przekroczona. Wprowadzone przez stronę regulacje (uchwała zarządu spółki) okazały się w niniejszym przypadku nieskuteczne, gdyż strona nie podjęła żadnych realnych czynności, aby pojazd opuszczający teren załadunku był normatywny. Treść uchwały nie koresponduje z ustaleniami organu jakie to strona faktycznie podjęła czynności, aby pojazd opuszczający teren załadunku był normatywny. Jak słusznie zauważył organ strona dokonując załadunku powinna kierować się powszechnie obowiązującymi przepisami w tym w szczególności ustawą Prawo o ruchu drogowym i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, które w treści określa dopuszczalne masy całkowite dla różnych typów pojazdów. W konsekwencji stwierdzonych naruszeń organ prawidłowo orzekł o nałożeniu na stronę skarżąca jako załadowcę kary pieniężnej w wysokości 15.000zł. Z powyższych względów zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, w całości nie zasługiwały na uwzględnienie. Organy rozstrzygające sprawę działały na podstawie i w granicach przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 15 kpa. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia zaskarżonych rozstrzygnięć (art. 77 i art. 80 kpa). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.