VI SA/Wa 816/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. A., A., N. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek Pt. "[...]" nr [...] postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej W. A., A., N., kwotę 1000 (tysiąc) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. W dniu [...] kwietnia 2009 r. strona skarżąca, W. A., A., N., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu na wynalazek Pt. "[...]" nr [...]. W wykonaniu zarządzeń z dnia [...] maja 2009 r. (k. 10 i 11), wezwano pełnomocnika strony do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony oraz pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej. Powyższe działanie Sądu było wynikiem wątpliwości co do formy prawnej w jakiej strona występuje w postępowaniu. Uwagę Sądu skupiły dwa podpisy znajdujące się pod pełnomocnictwem z dnia [...] czerwca 2003 r., które mogłyby sugerować o łącznym działaniu dwóch podmiotów uprawnionych do reprezentacji strony. Ponadto, strona została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1000 złotych. Na wykonanie wezwania zakreślono stronie skarżącej odpowiednio termin 7 dni na uiszczenie wpisu, zaś termin 30 dni na nadesłanie ww. dokumentów, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] maja 2009 r. (k. 12). W wyznaczonym terminie, został uiszczony wpis sądowy od skargi oraz nadesłano korespondencję, jednak kwestia reprezentacji nie została w sposób wystarczający wyjaśniona. Sąd uznał zatem, iż strona nie wykazała w sposób jednoznaczny formy prawnej w jakiej funkcjonuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy, organ lub inne osoby uprawnione do działania w imieniu osoby prawnej mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności procesowej. W orzecznictwie przyjmuje się, że niedołączenie do skargi dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony skarżącej, należy uznać za brak formalny skargi, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1337/04, ONSA i WSA 2005, nr 5, poz. 91). W przypadku wystąpienia tego rodzaju braku zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa o jego uzupełnienia lub poprawienia. Opisana powyżej sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Wyznaczony przez Sąd termin na usuniecie braków formalnych skargi upływał bezskutecznie z dniem 13 czerwca 2009 r., jednak z uwagi na fakt, iż termin trzydziestodniowy przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy ( art. 83 § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a.), (vide: /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 451). W konsekwencji należało przyjąć, iż termin ten upływał bezskutecznie w dniu 15 czerwca 2009 r. W zakreślonym terminie strona nie wykonała wezwania, wobec czego skarga stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Należy bowiem podkreślić, iż termin do usunięcia braków formalnych skargi (art. 49 § 1 p.p.s.a.), ma charakter ustawowy, co oznacza, że nie może on być skracany ani przedłużany przez Sąd, a w przypadku nieusunięcia braków formalnych skargi w tymże terminie, po stronie Sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.