VI SA/Wa 817/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2006r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku nr [...], wydaną z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP z siedzibą w R. cofnięte zostało na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 – tekst jedn.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. Panu J. D. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej i palnej gazowej. Powyższa decyzja została wydana, albowiem organ powziął wiadomość, iż Pan J. D. wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] października 2005 roku w sprawie [...] został skazany za posiadanie środka psychotropowego w postaci amfetaminy tj. za przestępstwo określone w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Niezależnie od powyższego strona była już uprzednio skazana wyrokiem tegoż Sądu w sprawie [...] za popełnienie czynu z art. 190 § 1 k.k. (groźba karalna). W związku w powyższym organ I instancji po analizie materiału dowodowego w sprawie uznał, że Pan J. D. naruszając obowiązujące w Polsce normy prawne, co zostało potwierdzone prawomocnymi wyrokami skazującymi, nie daje w pełni gwarancji, że posiadając broń palną nie użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w takim wypadku przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 obliguje organ policji do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń palną. Od decyzji z dnia [...] stycznia 2006 roku Pan J. D. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Podniósł, iż decyzja organu I instancji cofająca mu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej jest dla niego krzywdząca. Jego zdaniem został niesłusznie skazany za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k., albowiem takiego czynu się nie dopuścił. Nie mógł wtedy podjąć skutecznej obrony, gdyż zachorował na [...] i przebywał w Instytucie [...] w W.. Rozprawa odbyła się bez jego obecności i nie mógł udowodnić, że jest niewinny. Odnośnie drugiego przypadku skazania go za posiadanie amfetaminy wyjaśnił, iż nie stać go było na zakup środków przeciwbólowych, dlatego też za namową innego chorego nabył amfetaminę, którą zamierzał posłużyć się w celu uśmierzenia bólów jakie odczuwał, będąc chory na [...]. Jego zdaniem oba przestępstwa, za które został skazany nie są poważne, czego dowodem jest to, iż w obu przypadkach została mu wymierzona tylko kara grzywny. W jego trudnej sytuacji życiowej, myśliwstwo pozwala mu zapomnieć o chorobie, odgrywa więc swoistą rolę terapeutyczną. Po rozpoznaniu tego odwołania Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego KGP, działający z upoważnienia Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ II instancji nie uwzględnił argumentów podanych przez stronę w odwołaniu. Podniósł, że Pan J. D. dwukrotnie został skazany przez Sąd Rejonowy w R. za popełnienie przestępstw umyślnych i okoliczność ta wiąże organ policji w postępowaniu administracyjnym, zaś wyjaśnienia strony zawarte w odwołaniu nie mają dla niniejszej sprawy znaczenia prawnego. Skazujące wyroki potwierdzają negatywną ocenę organów policji, że Pan J. D. nie daje rękojmi bezpiecznego posiadania i posługiwania się bronią, a tym samym uzasadnia obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wobec osób, które naruszają porządek prawny, organy policji stosują bardzo restrykcyjną politykę co do zachowania im tak szczególnego dobra, jakim jest prawo do posiadania broni palnej bez względu na to jaki jest ich status społeczny, rodzaj wykonywanego w przeszłości zawodu czy także powody naruszenia przez nie dóbr chronionych prawem w Polsce. Dwukrotne, umyślne naruszenie prawa nie jest więc faktem obojętnym dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego interes strony w posiadaniu broni palnej myśliwskiej winien ustąpić na rzecz interesu społecznego, który przejawia się w tym, aby pozwolenie na broń posiadały osoby przestrzegające prawa. Zdaniem organów policji, rodzaj popełnionych przez J. D. przestępstw, mimo, że nie zostały one wprost wymienione w katalogu przestępstw, zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wykluczają możliwość zachowania mu pozwolenia na broń. Z uwagi na obligatoryjność przepisu, na podstawie którego cofnięto J. D. pozwolenie na broń, takie okoliczności, jak dobra opinia z miejsca zamieszkania, nie mogły mieć w niniejszej sprawie wpływu na zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tych samych powodów, zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie mają znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy argumenty strony dotyczące chęci dalszego kontynuowania i rozwijania swojej pasji myśliwskiej oraz załączone do odwołania kopie karty informacyjnej o pobycie strony w szpitalu w 1999 roku i zaświadczenie o leczeniu w Instytucie [...] w W.. Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 roku Pan J. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej zmiany na swoją korzyść. Podniósł, że wyrok skazujący go za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. stał się prawomocny [...] marca 2001 roku a wobec tego, ponieważ minęło już od skazania 5 lat, to uległo ono zatarciu z mocy samego prawa. W przypadku drugiego skazania głównym powodem była choroba [...], trudna sytuacja finansowa i niewiedza, poza tym przestępstwo to nie jest wprost wymienione w katalogu przestępstw zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Według oceny skarżącego jest on osobą przestrzegającą prawa, a zbłądzenie nie powinno niszczyć jego pasji myśliwskiej, która nie polega tylko na polowaniu, ale również opiekowaniu się zwierzyną i ściganiu kłusownictwa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 roku, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej kierując się kryterium prawnym a nie słusznościowym tj. badają czy zaskarżona decyzja bądź też inny akt lub czynności są zgodne z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] stycznia 2006 roku nie naruszają prawa. W działaniu organów Policji, wydających decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organy obszernie wyjaśniły przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja prawna jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 roku, Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. wyżej ustawy. Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności zaś skazanych prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnieniu takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że nie chodzi tylko o sytuację, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że został skazany za przestępstwo inne, niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tj. za przestępstwo określone w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, które również nie wiązało się z użyciem posiadanej przez niego broni, nie wyłącza w świetle powołanego przepisu możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na powyższej podstawie, bo nie stanowi o braku przesłanek, o których mowa jest w przywoływanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z tego też względu ta okoliczność, podnoszona przez skarżącego pozostaje dla oceny zaskarżonych decyzji bez istotnego znaczenia. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, iż skazanie go za czyn z art. 190 § 1 k.k. uległo zatarciu należy podnieść, iż termin 5-letni, o którym mowa jest w art. 107 § 4 k.k. biegnie nie jak twierdzi skarżący od uprawomocnienia się wyroku lecz od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Sąd nie może podzielić słuszności tego zarzutu, gdyż nie ma żadnych danych na temat daty wykonania lub darowania kary skarżącemu, zaś organ twierdzi, że skazanie Pana J. D. za czyn z art. 190 § 1 k.k. nie uległo zatarciu. Abstrahując jednak od skazania skarżącego na groźbę karalną, niewątpliwym jest, że J. D. został skazany prawomocnym wyrokiem za posiadanie amfetaminy. W niniejszej sprawie istotna jest okoliczność czy skazanie to daje podstawę do przyjęcia, że istnieje w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Według oceny Sądu ustalenia obu organów co do istnienia powyższej przesłanki do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji są trafne. Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Wszelkie działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego wymagają zatem wnikliwej oceny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i takiej oceny organy dokonały zasadnie uznając, iż wobec treści wyroków Sądu Rejonowego w R. zachodzi przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w tym przepisie prawa. Dopuszczając się przestępstwa groźby karalnej czy też przestępstwa polegającego na posiadaniu narkotyku, bez względu na motywy, jakimi kierował się skarżący nabywając amfetaminę, J. D. wykazał, że nie jest osobą wiarygodną, stąd też trudno jest zarzucić organom policji, iż powzięły uzasadnioną obawę co do przestrzegania przez skarżącego przepisów odnośnie posiadania i użycia broni palnej w przyszłości. W świetle powyższego chybionymi są zarzuty podnoszone przez skarżącego w skardze, a zaistniały stan rzeczy w skardze na istnienie przesłanki obligującej, stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, powyższej oceny nie mogą zmienić argumenty podnoszone przez skarżącego w skardze, m.in., że poza dwoma przypadkami nie naruszał prawa oraz, że posiadanie broni pozwala mu rozwijać jego pasję myśliwską. Nota bene skarżący nadal może kontynuować swoje zainteresowania – nie posiadając broni, chociażby przez sprawowanie opieki nad zwierzętami leśnymi czy też zwalczanie kłusownictwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 p.p.s.a.