VI SA/Wa 817/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi N. z siedzibą w V., Szwajcaria na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie częściowej odmowy unieważnienia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy CAFE MOKATE MOCNA OTWIERASZ I ZAMYKASZ WIELOKROTNIE nr R-141250 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części oddalającej wniosek o unieważnienie prawa ochronnego; 2. stwierdza, że decyzja o której mowa w pkt 1 w uchylonej części nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej N. z siedzibą w V., Szwajcaria kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Urząd Patentowy RP, działając w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2007 r. sprawy z wniosku firmy S. S.A. z siedzibą w V., Szwajcaria o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy CAFE MOKATE MOCNA OTWIERASZ I ZAMYKASZ WIELOKROTNIE o numerze R-141250 udzielonego na rzecz M. S.A. z siedzibą w U. na podstawie art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r., Nr 5 poz. 17 z późn. zm. - u.z.t.) w związku z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.- p.w.p.) oraz art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. orzekł: 1) unieważnić prawo ochronne udzielone na znak towarowy CAFE MOKATE MOCNA OTWIERASZ I ZAMYKASZ WIELOKROTNIE o numerze R-141250 w części dotyczącej śmietanki do kawy, a w pozostałej części wniosek oddalić; 2) znieść wzajemnie między stronami koszty postępowania w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wnika, że w dniu 3 listopada 2003 r. do Urzędu Patentowego działającego w trybie postępowania spornego wpłynął wniosek firmy S S.A. z siedzibą w V., Szwajcaria o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy CAFE MOKATE MOCNA OTWIERASZ I ZAMYKASZ WIELKOKROTNIE o numerze R-141250. Uprawnionym do powyższego znaku jest firma M. S.A. z siedzibą w U, a znak przeznaczony jest do oznaczania kawy i śmietanki do kawy zawartych w klasach 29 i 30. Początkowo jako podstawę prawną swego żądania wnioskodawca wskazał przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej tj: art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3, art. 131 ust. 1 pkt 1,2 i 3 oraz art. 3 ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 47, poz. 211 z późn. zm.- u.z.n.k) Na rozprawie przed Urzędem Patentowym w dniu [...] maja 2005 r. pełnomocnik wnioskodawcy zmodyfikował podstawę prawną złożonego wniosku o unieważnienie znaku CAFE MOCATE MOCNA OTWIERASZ I ZAMYKASZ WIELOKROTNIE, wskazując przepisy art. 8 pkt. 1, 2 i 3 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. W uzasadnieniu dla naruszenia art. 8 pkt 1 u.z.t. wnioskodawca podniósł, iż używanie zarejestrowanego znaku jest sprzeczne z dobrymi obyczajami, co wynika z załączonych na rozprawie wyroków Sądu Okręgowego w [...] i Sądu Apelacyjnego [...] Używanie zarejestrowanych znaków wbrew treści zapadłych wyroków miałoby charakter używania sprzecznego z prawem oraz naruszałoby prawa majątkowe wnioskodawcy. Na tym tle, za oczywiste uznał wnioskodawca, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. Nadto, wnioskodawca wskazał, że elementem treściowym znaku kwestionowanego jest informacja o 100% zawartości kawy naturalnej, tak na oznaczonych znakiem opakowaniach kawy, jak też śmietanki, co jest mylące, a tym samym mieści się w dyspozycji art. 8 pkt 3 u.z.t. Swój interes prawny wnioskodawca uzasadnił tym, że używanie spornego znaku towarowego narusza przysługujące mu prawa do zarejestrowanych i renomowanych znaków towarowych o numerach IR- 595253, IR- 633089 oraz IR- 726641, a także do renomowanych znaków powszechnie znanych, w postaci wizerunku kawy NESCAFE oraz czerwonego naczynia będącego jej symbolem. Wnioskodawca argumentował, iż będące symbolem kawy NESCAFE czerwone naczynie zanurzone w ziarnach kawy jest zarejestrowane w charakterze znaków towarowych pod numerami IR 595253, IR 633089, IR 726641 i stanowi powszechnie znany znak renomowany, używany przez przeszło 40 lat symbol kawy NESCAFE, którego znajomość wśród odbiorców utrzymuje się na stałym wysokim poziomie. Na tę okoliczność wnioskodawca załączył dowody dokumentujące przeprowadzone akcje promocyjne, w których użyto czerwonego kubka, wyniki badań przeprowadzonych wśród odbiorców programu "Big Brother" na zlecenie telewizji TVN oraz wyniki badań telemetrycznych. Uprawniony ze znaku, odnosząc się do wywodów wnioskodawcy wspartych załączonymi wyrokami sądów cywilnych, stwierdził, że nie mają one bezpośredniego odniesienia do kwestionowanego znaku towarowego; znak którego dotyczy wniosek nie był nigdy używany na terenie Polski i za granicą; używane były jedynie podobne znaki (opakowania), które nie są przedmiotem wniosku. Odnosząc się do podobieństwa znaków firmy N. i znaku kwestionowanego, uprawniony stwierdził, że z ich porównania nie wynika takie podobieństwo, które mogłoby wprowadzić w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Przeciwstawione znaki zawierają rysunek kubka z charakterystycznym złotym paskiem, a znak uprawnionego to słoik z nakrętką wraz z etykietą i umieszczonym na niej napisem Cafe Mocate; kolorystyka znaków jest również odmienna. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. Urząd Patentowy RP oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy R – 141250 - CAFE MOCATE MOCNA OTWIERASZ I ZAMYKASZ WIELOKROTNIE. Jako nie podlegający kwestii organ ocenił interes prawny wnioskodawcy, którym należy legitymować się, składając zgodnie z art. 164 p.w.p. wniosek o unieważnienie udzielonego prawa ochronnego na znak towarowy. Organ, rozprawiając się z zarzutem naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., nie podzielił poglądu, iż znak kwestionowany R – 141250 przedstawiający szklany słoik z czerwoną nakrętką, na którym umieszczona jest etykieta przedstawiająca czerwoną filiżankę od strony zewnętrznej, umieszczoną na podstawce (spodeczku) o tej samej barwie, jest myląco podobny do znaków przeciwstawionych, stwierdzając że inna jest kompozycja całego znaku i inny jest rodzaj naczynia z kawą. Urząd Patentowy nie stwierdził też, aby przy rejestracji kwestionowanego znaku naruszony został przepis art. 9 ust. 1 pkt 2 u.z.t. Analizując zamieszczone w załączniku nr 3 wniosku pięć znaków przedstawiających opakowania kawy z lat 1938 – 1999 z napisem NESCAFE oraz elementami graficznymi w postaci czerwonego naczynia zanurzonego w ziarnach kawy i odnosząc te znaki do znaku będącego przedmiotem wniosku, organ nie dopatrzył się podobieństwa, które mogłoby wprowadzać w błąd co do pochodzenia sygnowanych tymi znakami towarów. Nie stwierdził też, aby używanie omawianego znaku stało w sprzeczności z dobrymi obyczajami – zasadami współżycia społecznego. Dołączone do sprawy wyroki Sądu Okręgowego [...] i Sądu Apelacyjnego [...] nie mają bezpośredniego związku ze sprawą, ponieważ dotyczą innych oznaczeń: MOKATE CAFE CLASSIC oraz MOCATE CAFE INSTANT, CAFE CLASSIC i CAFE GOLD. Co do zarzutu naruszenia art. 8 pkt 3 u.z.t. dotyczącego umieszczenia w znaku fałszywej treści informacyjnej "100% kawy naturalnej", Urząd Patentowy wskazał, że nie ma możliwości technicznych ani prawnych oceny jakości towarów, do których oznaczenia ma służyć znak, a odpowiedzialność za jakość kawy wprowadzanej do obrotu nie ma nic wspólnego ze zdolnością rejestrową znaku towarowego i obciąża producenta i dystrybutora kawy. Poza tym świadectwo ochronne wydane uprawnionemu na sporny znak nie zawiera elementu słownego w postaci "100% kawy naturalnej". W złożonej na powyższą decyzję Urzędu Patentowego skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, firma N., zarzuciła rozstrzygnięciu, że wydane zostało z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego (art. 8 pkt 1, 2 i 3 u.z.t. oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.t. przez niewłaściwą interpretację bądź nieuprawnione zastosowanie), jak też prawa procesowego (art. 6, 7, 8, 77, 80, 81 i 107 k.p.a.) i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że dochodzi unieważnienia spornego znaku ze względu na naruszenie przepisów art. 8 pkt 1, 2 i 3 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.t., przy czym naruszenie art. 8 pkt 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.t. skarżący wsparł, złożonym na rozprawie przed Urzędem Patentowym, prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego [...] utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego [...] , w których zakazano używania oznaczenia "MOCATE CAFE Instant 100% kawy naturalnej". Używanie tego oznaczenia uznane zostało przez sąd za działanie sprzeczne z dobrymi obyczajami, będące aktem nieuczciwej konkurencji określonym w art. 10 oraz art. 3 ust. 1 u.z.n.k. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] stycznia 2006 r. [...] uchylił decyzję Urzędu stwierdzając, że uzasadnienie rozstrzygnięcia miało charakter skrótowy i powierzchowny. Zdaniem Sądu organ nie zanalizował postawionych zarzutów w stosunku do wszystkich znaków, o których traktował wniosek – brak jest bowiem rozważań dotyczących ewentualnego podobieństwa spornego znaku ze znakiem przeciwstawionym IR 726641, którego wzór skarżący złożył na rozprawie w dniu [...] maja 2005 r. Brak jest również w aktach sprawy pełnej dokumentacji dotyczącej przeciwstawionych znaków. WSA zalecił, aby Urząd Patentowy, ponownie rozpatrując sprawę, dokonał oceny podobieństwa znaku spornego ze znakami przeciwstawionymi, jednak w tym celu zobowiązany będzie zgromadzić pełną dokumentację dotyczącą tych znaków pozwalającą w sposób jednoznaczny na ich wskazanie i umożliwiającą przeprowadzenie oceny podobieństwa przy zastosowaniu zasad przyjętych przez doktrynę i orzecznictwo (tożsamość bądź jednorodzajowość towarów, podobieństwo znaków, niebezpieczeństwo konfuzji). Organ, dokonując oceny podobieństwa znaków przeciwstawionych i rozpatrując sporny znak towarowy jako całość, weźmie pod uwagę element tego znaku, jakim jest czerwona filiżanka i oceni czy naczynie to jest czytelne w tej postaci i nie kojarzy się, wskutek zanurzenia go w ziarnach kawy, z kubkiem oraz oceni, czy element ten dominuje w chronionym znaku. Wykonanie tych wszystkich czynności pozwoli dopiero na wydanie decyzji, w której postawione przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.t. będą mogły zostać uznane za rzetelnie rozpatrzone. Nadto WSA stwierdził, że w aktach sprawy brak jest świadectwa ochronnego na kwestionowany znak CAFE MOCATE MOCNA OTWIERASZ I ZAMYKASZ WIELOKROTNIE. Natomiast z decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] października 2002 r. o udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak jednoznacznie wynika, że ochrony udzielono na znak zgłoszony w dniu [...] sierpnia 2001 r. za numerem Z – 239654 na rzecz M. Spółka Akcyjna oraz że przeznaczony on jest do oznaczania towarów według załączonego wykazu – śmietanki do kawy i kawy (klasy 29 i 30 klasyfikacji nicejskiej). Jak wynika z podania o zarejestrowanie znaku i opisu znaku załączonego do podania o zarejestrowanie, zgłoszony znak jest słowno-graficzny w barwnej, określonej kolorystyce i przedstawia opakowanie rozpuszczalnej brązowej kawy w charakterystycznym szklanym słoiku, nad którym widnieje zamek błyskawiczny przebiegający przez całą szerokość znaku z napisem "Otwierasz i zamykasz" oraz poniżej "Wielokrotnie"; opakowanie słoika zakończone jest czerwoną nakrętką, a na przedniej ścianie słoika znajduje się naklejka z napisami czerwonym i białym CAFE i poniżej MOKATE. Jeszcze niżej znajduje się czerwona filiżanka napełniona kawą na czerwonym spodku, zaś poniżej filiżanki umieszczony jest biały napis "100% kawy naturalnej". Podanie o zarejestrowanie znaku opatrzone zostało numerem Z – 239654 i ten właśnie numer przywołany jest w decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na zgłoszony znak. Urząd Patentowy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 pkt 3 u.z.t., w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, że świadectwo ochronne na sporny znak towarowy nie zawiera elementu słownego w postaci "100% kawy naturalnej". Zdaniem Sądu twierdzenie Urzędu, że świadectwo ochronne na sporny znak towarowy nie zawiera elementu słownego w postaci "100% kawy naturalnej" nie znajduje oparcia w zebranych w sprawie dowodach, zaś z treści decyzji o zarejestrowaniu znaku spornego, która jest podstawą wydania świadectwa ochronnego i z którą to świadectwo winno być zgodne treściowo, nie wynika taki wniosek. W konsekwencji Sąd uznał, iż kwestie ewentualnej rozbieżności pomiędzy świadectwem ochronnym, a wydaną decyzją o udzieleniu prawa ochronnego na znak Urząd uwzględni i wyjaśni, rozpoznając sprawę ponownie. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja pomija zarzut naruszenia art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t., choć zgodził się ze stanowiskiem organu, iż naruszenie wskazanych przepisów nie może być podane ogólnikowo, lecz w sposób konkretny. Złożone na rozprawie wyroki Sądu Okręgowego [...] i Sądu Apelacyjnego [...] dotyczące szeregu oznaczeń używanych przez uprawnionego, a uczestnika postępowania – firmę M. S.A. nie doczekały się szczegółowego omówienia przez skarżącego pod kątem postawionego zarzutu. Zdaniem WSA prowadzone w trybie postępowania spornego postępowanie o unieważnienie udzielonego prawa ochronnego na znak towarowy, przy wykorzystaniu środka procesowego jakim jest przeprowadzenie rozprawy, winno sprowokować organ do żądania uzupełnienia postawionych przez skarżącego zarzutów, przez wyjaśnienie na czym polega naruszenie bądź zagrożenie naruszenia praw majątkowych i osobistych skarżącego. Urząd Patentowy ponownie rozpatrując sprawę, odniesie się do postawionych zarzutów, a jeśli uzna, że konieczne jest doprecyzowanie przez skarżącego na czym polega naruszenie jego praw majątkowych lub osobistych, wezwie go do złożenia stosownych wyjaśnień w tej sprawie. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2007 r. przed Urzędem Patentowym skarżąca ograniczyła podstawę prawną wniosku wskazując naruszenie art. 8 pkt 1, art. 8 pkt 2 i art. 8 pkt 3 ustawy o znakach towarowych i podniosła, że w tym zakresie wiążące są orzeczenia Sądu Okręgowego [...] oraz Sądu Apelacyjnego [...] . Zdaniem strony zawarte w tych wyrokach stanowisko Sądów wystarczająco uzasadnia naruszenie art. 8 pkt 1 i pkt 2 ustawy o znakach towarowych. Z uwagi na powyższe uzasadnienie ww. naruszeń nie wymaga dodatkowych wyjaśnień. Uprawniony zaś podtrzymał dotychczasowe stanowisko dotyczące oceny uzasadnienia wyroku oraz uznał zasadność zarzutu naruszenia art. 8 pkt 3 u.z.t. jednakże jedynie w odniesieniu do śmietanki do kawy. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. Urząd Patentowy wskazał, iż zgodnie ze stanowiskiem strony ograniczył badanie wniosku do zarzutów z art. 8 pkt 1, art. 8 pkt 2 i art. 8 pkt 3 u.z.t.. W ocenie Urzędu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na sporny znak towarowy na podstawie art. 8 pkt 1 oraz art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych. Ustosunkowując się do stanowiska wnioskodawcy organ stwierdził, iż przedłożenie wyroków sądów powszechnych nie uruchamia pewnego automatyzmu, którego konsekwencją jest wydanie decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego. W tym zakresie organ powołał się na wiążący wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2006 r. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II GSK 210/06, gdzie wskazano, że wyroki sądów powszechnych nie mają charakteru wiążącego dla sądu administracyjnego i organu w sprawie o unieważnienie znaku i same nie przesądzają, czy istnieją podstawy do unieważnienia prawa z rejestracji znaku, co nie oznacza by poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów powszechnych w wyniku rozpoznawania spraw z zakresu nieuczciwej konkurencji nie miały znaczenia i nie wymagały rozważenia w postępowaniu o unieważnienie znaku towarowego). Stanowisko to potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 kwietnia 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2219/05). Dlatego też Urząd Patentowy ma obowiązek samodzielnego przeprowadzenia postępowania, wydania rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia podstawy prawnej i faktycznej decyzji. W przeciwnym razie wyrok sądu powszechnego stanowiłby podstawę żądania wykreślenia z rejestru Urzędu Patentowego przedmiotowego znaku towarowego bez konieczności przeprowadzania postępowania spornego. Analizując złożone przez stronę wyroki Sądu Okręgowego [...] i Sądu Apelacyjnego [...] organ wskazał, iż Sąd Okręgowy [...] nakazał stronie pozwanej zaniechanie produkcji, reklamy i dystrybucji produktów zawierających oznaczenia MOKATE CAFE INSTANT z oznaczeniem przedstawiającym wizerunek słoika o kształcie klepsydry z etykietą zawierającą biały napis określający markę kawy, a poniżej wizerunek czerwonego bądź żółtego naczynia do kawy zanurzonego w ziarnach kawy. Sąd (cywilny) stwierdził, że "strona pozwana nie wprowadzała do obrotu produktów oznaczonych zarejestrowanym znakiem towarowym CAFE MOKATE DELIKATNA czy CAFE MOKATE MOCNA, a jedynie oznaczone w sposób zbliżony." Jednakże organ zgodził się z pełnomocnikiem wnioskodawcy, że znaki zarejestrowane oraz porównywane przez sąd (cywilny) oznaczenia są niemal identyczne. Świadczy o tym opis oznaczeń oraz załączone przez pełnomocnika opakowania kawy MOKATE. Różnice istnieją w zakresie elementów słownych o charakterze ogólnoinformacyjnym. Sąd (cywilny) ustalił, że powód (N.) wykazał jedynie renomę znaku słownego NESCAFE, "natomiast z zebranych dowodów nie wynika, aby podnoszona "renoma" dotyczyła pozostałych znaków towarowych powoda" (akta sprawy - karta 118). Z tych względów Urząd Patentowy uznał, że dokonane ustalenia i przyjęte kryteria oceny sądów cywilnych miały na celu ustalenie czynu nieuczciwej konkurencji i siłą rzeczy nie były tożsame z kryteriami przyjętymi na użytek oceny zgłoszenia znaku towarowego z naruszeniem art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Tymczasem prawo ochronne udzielone na znak towarowy jest prawem formalnym, a naruszenie zasad współżycia społecznego musi zostać stwierdzone nie jako takie, lecz w bezpośrednim związku ze zgłoszeniem tego znaku towarowego. Organ zwrócił uwagę, iż na użytek oceny podobieństwa znaków towarowych na gruncie ustawy o znakach towarowych odmiennie definiuje się przeciętnego odbiorcę. Organ powołał się na wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 stycznia 2004 r. (sprawy połączone T-146/02, T-153/02 w "Własność przemysłowa - orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i Sądu Pierwszej instancji" pod red. prof. R. Skubisza, Zakamycze 2004, s. 354), który stwierdził, że przeciętny konsument to osoba "należycie i dobrze poinformowana, należycie uważna i ostrożna". A zatem czyn nieuczciwej konkurencji stwierdzony wyrokiem sądu powszechnego nie może stanowić dowodu, w oparciu o wyłącznie który Urząd Patentowy ma obowiązek wydania decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego na podstawie art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Załączone do akt sprawy wyroki nie wyjaśniają również zarzutu naruszenia art. 8 pkt 2 u.z.t. Rozpatrując zarzut naruszenia art. 8 pkt 3 ustawy o znakach towarowych organ stwierdził, że prawo ochronne udzielone na sporny znak towarowy wydane zostało z naruszeniem tego przepisu w odniesieniu do śmietanki do kawy. Zdaniem organu decyzja z dnia [...] października 2002 r. o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie obejmuje swym zakresem elementu słownego "100% kawy naturalnej". Wynika to wprost z treści decyzji, w której wymienione są wszystkie elementy znaku towarowego. Elementy słowne są wymienione w tytule znaku towarowego (CAFE MOKATE MOCNA OTWIERASZ I ZAMYKASZ WIELKOKROTNIE), natomiast elementy graficzne wymienione są poprzez wskazanie klas wg klasyfikacji wiedeńskiej. Istnieje natomiast rozbieżność między treścią wydanej decyzji, a opisem znaku towarowego i dołączoną odbitką znaku towarowego, gdzie dodatkowym elementem słownym - nieuwzględnionym w decyzji - jest element słowny "100% kawy naturalnej". Niezależnie jednak od powyższego, nawet istnienie takiego elementu w decyzji nie czyniłoby zasadnym zarzut naruszenia art. 8 pkt 3 u.z.t. w pełnym zakresie. Zgodnie z art. 8 pkt 3 ustawy o znakach towarowych niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który zawiera dane niezgodne z prawdą. Oznaczenie zawiera dane niezgodne z prawdą, gdy może wywołać fałszywe wyobrażenie przeciętnego odbiorcy co do przeznaczenia, działania lub cech użytkowych towaru. Natomiast udzielone prawo ochronne jest prawem formalnym. Naruszenie art. 8 pkt 3 może mieć zatem miejsce, gdy wskazana "niezgodność" występuje między elementami znaku towarowego, a treścią wykazu towarów lub np. siedzibą uprawnionego (gdy elementem znaku towarowego jest wyraz informujący o pochodzeniu towaru). Stwierdzenie naruszenia art. 8 pkt 3 u.z.t. nie następuje na podstawie faktycznego używania znaku w odniesieniu do towarów, które uprawniony wprowadził do obrotu. Urząd Patentowy uznał, że w odniesieniu do przedmiotowego prawa ochronnego, prawo to ewidentnie zostało wydane z naruszeniem art. 8 pkt 3 u.z.t. w zakresie śmietanek do kawy. Skoro bowiem elementem znaku towarowego jest wyraz "cafe", którego znaczenie bez trudu rozpozna przeciętny polski konsument, to znak taki nie może być przeznaczany do oznaczania śmietanki do kawy. Natomiast nawet jeśli elementem spornego znaku towarowego jest element słowny" 100% kawy naturalnej" (stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie jest w tej mierze dla Urzędu jasne) to hasło takie mieści się w pojęciu "kawa", która została wymieniona w wykazie towarów. Zatem w powyższym zakresie nie można stwierdzić, że znak towarowy zawiera dane niezgodne z prawdą. Na marginesie organ stwierdził, że unieważnienie prawa ochronnego może nastąpić, jeżeli znak towarowy nie spełniał ustawowych warunków rejestracji wymaganych na dzień zgłoszenia znaku towarowego. W tym także kontekście przywoływanie na okoliczność naruszenia art. 8 pkt 3 u.z.t oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 lutego 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 52 poz. 463) w związku ze zgłoszeniem spornego znaku towarowego 16 sierpnia 2001 r. nie może mieć znaczenia. Skargę na powyższą decyzję w części oddalającej wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła firma S. S.A. z siedzibą w V, Szwajcaria zarzucając, że kwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 6, 7 i 8 k.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącej, wbrew stanowisku organu, zarzuty w zakresie naruszenia art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. zostały odpowiednio sprecyzowane i udokumentowane wyrokami sądów cywilnych. Podczas rozprawy w dniu [...] listopada 2007 r. Urzędowi znane było stanowisko skarżącej w tym zakresie. Jeżeli Urząd miał jakiekolwiek wątpliwości co do tych zarzutów winien był dążyć do ich wyjaśnienia, czego nie uczynił. Tego typu działanie narusza zatem przepisy postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 7 k.p.a. Skarżąca podnosi, że Urząd Patentowy nie odniósł się w ogóle do przedstawionych przez skarżącą orzeczeń i poglądów doktryny dotyczących kwestii związania organu administracji publicznej prawomocnymi wyrokami sądów powszechnych. Skarżąca powołuje się na stanowisko doktryny, iż znaki towarowe, które nie mogą być używane ze względu na sprzeczność używania z dobrymi obyczajami (art. 3 u.z.n.k.), nie mogą być również zarejestrowane przez Urząd Patentowy jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 8 pkt 1 u.z.t.). Wyrok sądowy ustanawiający zakaz używania takiego znaku towarowego wiąże Urząd Patentowy w toku postępowania rejestracyjnego." (R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Warszawa 1997). Skarżąca stwierdza, iż teza powyższa znajduje także pełne potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz samego Urzędu Patentowego (wyrok WSA z 1 marca 2004 r., sygn. akt 6 II SA 2199/02, wyrok WSA z 12 lipca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 704/06). Natomiast cytowane przez organ w uzasadnieniu decyzji wyroki sądów administracyjnych w przedmiocie wpływu wyroków sądów powszechnych na postępowanie administracyjne odnosiły się do kwestii oceny zdolności odróżniającej znaków towarowych (w sprawie CALCIUM C bezpośrednio, zaś w sprawie KORAL zasadniczym elementem sprawy była zdolność odróżniająca oznaczenia KASZUBSKIE). Zdaniem skarżącej kwestia naruszenia praw osobistych lub majątkowych osób trzecich, czy też stwierdzenie sprzeczności znaku z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami zazwyczaj jest trudne do wykazania przez Urząd Patentowy w toku badania znaku towarowego, zaś można je najczęściej udowodnić i ustalić dopiero w postępowaniu cywilnym, w tym w sprawach z zakresu zwalczania nieuczciwej konkurencji. Skarżąca wywodzi, że w takiej sytuacji skoro przyjmuje się, iż Urząd Patentowy nie posiada kompetencji do rozpatrywania spraw o naruszenie zasad uczciwej konkurencji, zatem nie powinien on kwestionować prawomocnego wyroku w tym zakresie, a do tego sprowadza się odmowa unieważnienia. Skarżąca powołuje się też na przepis art. 365 § 1 k.p.c. stanowiący, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej oraz dwie prawomocne decyzje Urzędu Patentowego (decyzja z [...] czerwca 2005 r., sygn. akt Sp. [...], z dnia [...] września 2005 r. sygn. akt [...]), w których organ ten zdecydował o unieważnieniu wzorów przemysłowych o wyglądzie odpowiadającym przedmiotowemu znakowi towarowemu. Powyższe decyzje w sprawie wzorów przemysłowych zapadły w niemal identycznym stanie faktycznym, a ich adresatem był ten sam podmiot, co w niniejszej sprawie. W związku z tym skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a. wskazując, że w myśl orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego zmienność poglądów prawnych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata wydanych na tle takich samych stanów faktycznych ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany stanowi niewątpliwie naruszenie art. 8 k.p.a. (wyrok NSA z 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98, wyrok NSA z 6 sierpnia 1984 r., sygn. II SA 742/84 , ONSA 1984/2/67). Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy błędnie w swej decyzji ocenił, iż wyroki sądów powszechnych złożone w niniejszej sprawie nie są wystarczającym materiałem dowodowym do uznania naruszenia art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t., ze względu na przyjęcie rzekomo odmiennych niż Urząd Patentowy kryteriów oceny naruszenia przedmiotowych przepisów. Stwierdzenia Urzędu w tym zakresie są według skarżącej zupełnie niezrozumiałe i nie wyjaśniają, jakimi to innymi kryteriami kieruje się Urząd Patentowy przy ocenie naruszenia art. 8 pkt 1 u.z.t., które byłyby na tyle odmienne od przyjętych przez sąd w sprawie cywilnej, iż uzasadniałyby możliwość podjęcia przez Urząd innego rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżąca wskazuje, że Urząd Patentowy zwraca uwagę na fakt, iż sądy powszechne w niniejszej sprawie zdefiniowały odbiorcę towarów jako "mało uważnego przeciętnego konsumenta", podczas gdy zdaniem Urzędu na użytek oceny podobieństwa znaków towarowych odmiennie definiuje się przeciętnego odbiorcę jako osobę "należycie i dobrze poinformowaną, należycie uważną i ostrożną". Urząd Patentowy nie wziął jednak pod uwagę faktu, iż definicja przeciętnego konsumenta nie jest taka sama dla wszystkich spraw, ale różni się m.in. w zależności od rodzaju towarów, dla których oznaczania przeznaczone są oceniane znaki towarowe. W odpowiedzi na skargę Urząd wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi uznał je za bezzasadne tłumacząc, iż w decyzji zostało wyjaśnione, że organ nie pominął załączonych do akt wyroków sądów powszechnych, lecz dokonał ich omówienia i poddał ocenie. W decyzji wskazano inne kryteria oceny niż te, które znalazły odzwierciedlenie w treści wyroków. Urząd z uwagi na rozbieżności występujące w orzecznictwie i doktrynie nie był wolny od wątpliwości jak oceniać moc powyższych wyroków, a zatem w szczególności tych, w których przyjmuje się odmienne od ustalonych w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i polskich sądów administracyjnych kryteria oceny. Uprawniony w piśmie z dnia [...] sierpnia 2008 r. wniósł o oddalenie skargi popierając stanowisko Urzędu Patentowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była skarga firmy S. S.A. z siedzibą w V., Szwajcaria na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2007 r. o częściowej odmowie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy CAFE MOKATE MOCNA OTWIERASZ I ZAMYKASZ WIELOKROTNIE o numerze R-141250 udzielonego na rzecz M. S.A. z siedzibą w U. Ustawa - Prawo własności przemysłowej w art. 315 ust. 1 i 3 wyraża zasadę, w myśl której zdolność ochronną znaków towarowych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed 22 sierpnia 2001 r. ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów. Przepisami, stanowiącymi podstawę do oceny spornego znaku towarowego są zatem przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.). Wniosek o rejestrację spornego znaku został zgłoszony do Urzędu Patentowego w dniu 16 sierpnia 2001 r. W związku z ograniczeniem podstawy prawnej wniosku przez skarżącą na rozprawie w dniu [...] listopada 2007 r. rozpatrując wniosek Urząd Patentowy kierował się więc regułami zawartymi w art. 8 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.z.t., który to przepis stanowił podstawę rozstrzygnięcia. W myśl art. 8 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 niedopuszczalna jest rejestracja znaku, który: 1) jest sprzeczny z obowiązującym prawem lub zasadami współżycia społecznego, 2) narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich, 3) zawiera dane niezgodne z prawdą. Stosownie do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 stycznia 2006 r. w zakresie przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.t. przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Urząd Patentowy RP był obowiązany wyjaśnić na czym polegało naruszenie bądź zagrożenie naruszenia praw majątkowych i osobistych skarżącej także przez wezwanie skarżącej do sprecyzowania tego zarzutu. W myśl przepisu art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. W toku ponownego rozpoznania sprawy skarżąca wskazując na naruszenie art. 8 pkt 1, art. 8 pkt 2 ustawy o znakach towarowych i podniosła, że w tym zakresie wiążące są orzeczenia Sądu Okręgowego [...] oraz Sądu Apelacyjnego [...]. Zdaniem strony zawarte w tych wyrokach stanowisko sądów cywilnych wystarczająco uzasadnia naruszenie art. 8 pkt 1 i pkt 2 ustawy o znakach towarowych. Z uwagi na powyższe uzasadnienie ww. naruszeń nie wymagało dodatkowych wyjaśnień. Swoje stanowisko skarżąca wyraziła na rozprawie w dniu [...] listopada 2007 r. oraz w załączniku do protokołu tej rozprawy. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu zasadnicze znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy miała kwestia zakresu mocy wiążącej wyroków sądów cywilnych zapadłych w oparciu o ustawę o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W ocenie Sądu kwestia ta nie została zbadana w sposób właściwy przez Urząd Patentowy w toku ponownego rozpoznania sprawy. Przede wszystkim Urząd Patentowy nie dokonał wszechstronnej analizy wzajemnych relacji zachodzących pomiędzy ustawą o znakach towarowych oraz ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co przekłada się na porównanie pojęć zawartych w przepisach obydwu ustaw co do zasad współżycia społecznego (art. 8 ust 1 pkt. 1 u.z.t.) i dobrych obyczajów z art. 3 ust. 1 u.z.n.k. Stosownie do art. 3 ust. 1 u.z.n.k. czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta. Organ ograniczył się jedynie do zacytowania fragmentów uzasadnień wyroków sądów cywilnych stwierdzając, iż prawo z rejestracji jest prawem formalnym, zaś czyn nieuczciwej konkurencji nie może stanowić wyłącznego dowodu w oparciu, o który Urząd Patentowy ma obowiązek wydania decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego na podstawie art. 8 pkt 1 i 2 u.z.t. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż wyroki Sądu Okręgowego w [... i Sądu Apelacyjnego [...] dotyczyły innych oznaczeń używanych przez uprawnionego w obrocie. Były to MOKATE CAFE CLASSIC oraz MOCATE CAFE INSTANT, CAFE CLASSIC i CAFE GOLD. Jednocześnie organ podzielił stanowisko skarżącej, iż znaki zarejestrowane oraz porównywane przez sąd (cywilny) są niemal identyczne, zaś różnice istnieją w zakresie elementów słownych o charakterze ogólnoinformacyjnym. W ocenie organu przyjęte kryteria, mające na celu ustalenie czynu nieuczciwej konkurencji, nie były tożsame z kryteriami przyjętymi na użytek zgłoszenia znaku towarowego. Jednakże, zdaniem Sądu, organ nie dokonał właściwej analizy na czym polega różnica w ocenie tych kryteriów i jakie to są kryteria, oprócz wskazanego w uzasadnieniu pojęcia "przeciętnego odbiorcy" (konsumenta). W literaturze przedmiotu prezentowany jest pogląd, iż prawo własności przemysłowej jest ustawą szczególną w stosunku do przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Ten stosunek nie wyklucza jednak możliwości dodatkowej ochrony zarejestrowanych oznaczeń także na tle ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Tak samo jest z ochroną zarejestrowanych i używanych znaków towarowych. Mogą być one chronione przez przepisy art. 10 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji mimo tego, że przysługuje im ochrona przez rejestrację także na tle prawa własności przemysłowej (por. M. Kępiński, Oznaczenia geograficzne w prawie własności przemysłowej, artykuł opublikowany w Przeglądzie Prawa Handlowego 2002/12/1, Lex nr 35612, teza 5). Te same relacje należy uwzględnić porównując ustawę o znakach towarowych, która jest podstawą wniosku o unieważnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 lipca 2005 r. wyraził pogląd, że wykładnia zasad współżycia społecznego winna uwzględniać treść pojęcia dobrych obyczajów (sygn. akt VI SA/Wa 1863/04, Lex nr 183627). W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, iż przepis art. 8 pkt 1 u.z.t. ten nakazuje ocenę, czy wnioskowany znak nie narusza zasad współżycia społecznego i wyklucza rejestrację znaku uznanego za naruszający te zasady. Zasady te należy wykładać w sposób właściwy dla prawa znaków towarowych. W przepisie nie ma bowiem odesłania do żadnej konkretnej zasady współżycia społecznego, lecz powołany został bliżej nieokreślony system tych zasad w postaci klauzuli generalnej. Zadaniem tej klauzuli nie jest przekreślenie uprawnień zgłaszającego, lecz zakreślenie im takich granic, aby realizacja tych uprawnień nie naruszała zasad współżycia społecznego. Przyjmuje się, że chodzi tu o sprzeczność z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami (na gruncie przepisów u.z.t. opowiadano się za utożsamianiem zasad współżycia społecznego z dobrymi obyczajami). Rzeczą organu jest w tej sytuacji ustalenie, czy zgłoszony znak pozostaje w sprzeczności z omawianymi zasadami i skonkretyzowanie tych zasad w akcie stosowania prawa. W konsekwencji wykładnia zasad współżycia społecznego winna uwzględniać treść pojęcia dobrych obyczajów. Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie wywiązał się w sposób właściwy z obowiązku oceny popełnionego przez uprawnionego czynu nieuczciwej konkurencji z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Prowadzi to do wniosku że takie stanowisko organu nie zasługuje na akceptację bowiem oznacza, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy gdyż nie wyjaśniono istotnych wątpliwości, które pojawiły się w toku rozpoznania sprawy i mogły mieć decydujące znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia. Dodatkowo należy podzielić stanowisko strony skarżącej co do braku uwzględnienia przez organ zasady wyrażonej w art. 365 § 1 k.p.c. stanowiącej o związaniu prawomocnym wyrokiem nie tylko stron i sądu, który go wydał ale także innych sądów oraz organów państwowych. Przepis ten jest przepisem prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1256/06, Lex nr 321547). W glosie do wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FSK 172/04 W. Morawski wyraził pogląd, że art. 365 § 1 k.p.c. stanowi lex specialis w stosunku do art. 76 k.p.a. (por. OS P 2005/5/69, Lex nr 47541). Zdaniem Sądu oddalając wniosek o unieważnienie Urząd Patentowy RP dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących ostatecznego wyjaśnienia podnoszonej kwestii czy popełnienie czynu nieuczciwej konkurencji przez uprawnionego do znaku stanowi jednocześnie naruszenie zasad współżycia społecznego wymienionych w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.z t. W tym zakresie słusznie skarżąca powoływała się na stanowisko doktryny, iż znaki towarowe, które nie mogą być używane ze względu na sprzeczność używania z dobrymi obyczajami (art. 3 u.z.n.k.), nie mogą być również zarejestrowane przez Urząd Patentowy jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 8 pkt 1 u.z.t.). Wyrok sądowy ustanawiający zakaz używania takiego znaku towarowego wiąże Urząd Patentowy w toku postępowania rejestracyjnego." (R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Warszawa 1997). Co prawda wyroki sądów cywilnych nie dotyczyły znaku objętego wnioskiem o unieważnienie, ale znaków łudząco podobnych, co przyznał także Urząd Patentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednak kwestia ta nie została poddana dalszej szczegółowej analizie przez Urząd Patentowy. W uzupełnieniu powyższych argumentów należy zaznaczyć, iż w doktrynie przyjmuje się, że te same okoliczności, które wskazują na sprzeczność używania znaku towarowego w obrocie gospodarczym z dobrymi obyczajami, powinny uniemożliwiać jego rejestrację (por. R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Warszawa 1997, s. 75). W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się do wyżej opisanych kwestii nie pozwala na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji. Aby rozstrzygnięcie to ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienia do wszystkich wątpliwości występujących w niniejszej sprawie. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania organ winien – uwzględniając powyższe zastrzeżenia - szczegółowo ustosunkować się do zarzutów strony skarżącej. Organ musi ustalić czy według stanu na dzień zgłoszenia można było postawić uprawnionemu zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z.t., w szczególności czy działaniom uprawnionego można było zarzucić równoczesną sprzeczność z zasadami współżycia społecznego. Od ustalenia tych okoliczności faktycznych zależy zatem dalsza ocena przesłanek unieważnienia spornego znaku. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie Sąd – działając w oparciu o przepis art. 152 cyt. ustawy – stwierdził, że uchylone decyzje Urzędu Patentowego RP nie podlegają wykonaniu. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.