VI SA/Wa 817/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie umożliwienia zapoznania się z aktami postępowania oddala skargę UZASADNIENIA Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także Prezes UKE) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm., zwanej Pt), po rozpatrzeniu wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej P., skarżąca) z dnia [...] lutego 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] wydanym na wniosek P. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu oraz o udostępnienie akt postępowania w sprawie z wniosku T. S. A. z siedzibą w W. (dalej T.), z dnia [...] listopada 2009 r. o zatwierdzenie zmiany Oferty T. określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie usług dostępu szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych (dalej Oferta B.) zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2008 r. znak [...], zmienioną w części decyzją Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...], w zakresie części [...] Oferty B. - Cennika, utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] stycznia 2010 r. Stan sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...] listopada 2009 r. T. przedłożyła wniosek o zmianę decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...]. Organ zawiadomił P., K. oraz P. (K.) o wszczęciu w dniu [...] listopada 2009 r. postępowania w sprawie wniosku T. o zatwierdzenie zmiany Oferty B., informując jednocześnie o treści art. 31 § 1 pkt 2 kpa. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. K. złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Prezes UKE dopuścił K. do udziału w postępowaniu. W dniu [...] grudnia 2009 r. do UKE wpłynął wniosek P. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu dotyczącym wniosku T. z dnia [...] listopada 2009 r. Ponadto, skarżąca wniosła o udostępnienie jej akt postępowania w trybie art. 73 § 1 kpa. Żądając dopuszczenia do udziału w postępowaniu, P. powołała się na art. 28 kpa oraz art. 4 ust. 1 Dyrektywy Ramowej 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, argumentując, iż posiada interes prawny w dopuszczeniu jej do udziału w postępowaniu, gdyż rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach T. będzie miało wpływ na jej prawa i obowiązki wobec czego postępowanie w sprawie zmiany Oferty B. dotyczy interesu prawnego skarżącej. We wniosku podniosła także, iż prowadzi współpracę z T. w oparciu o "[...]" zawartą w dniu [...] maja 2007 r., która była zmieniana decyzjami Prezesa UKE oraz aneksami podpisywanymi między P. a T. Ustalenia finansowych warunków tej współpracy bazują na rozstrzygnięciach Prezesa UKE, a z uwagi na to, iż przedmiotowe postępowanie zmierza do zmiany warunków rozliczeń hurtowych usług szerokopasmowych (Usług B.) tym samym może dojść do zmiany warunków współpracy P. z T. w zakresie Usług B., stąd wynika interes prawny skarżącej w prowadzonym przez regulatora postępowaniu. W dniu [...] stycznia 2010 r. Prezes UKE wydał postanowienie, którym odmówił P. umożliwienia zapoznania się z aktami postępowania wskazując, iż stosownie do art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie w przedmiocie wniosku T. o zmianę decyzji zatwierdzającej Ofertę B. nie dotyczy interesu prawnego P., gdyż skarżąca swój interes prawny konstruowała poprzez odwołanie się do sytuacji innego podmiotu - T. Jedynym podmiotem - jak wskazał organ - który dąży do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia, i na sytuację prawną którego będzie bezpośrednio lub pośrednio oddziaływać rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie jest T. W dalszej części uzasadnienia Prezes UKE wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...], (dalej Decyzja S.) wyznaczył T., jako[...]. Ponadto, decyzją tą nałożył na T. obowiązki [...] w tym obowiązek, o którym mowa w art. 42 Pt, polegający na przygotowaniu i przedstawieniu w terminie 3 miesięcy od dnia wydania decyzji,[...]. Tym samym jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków nałożonych na nią Decyzją S. jest T. Biorąc pod uwagę przedstawione przez P. argumenty, organ stwierdził, iż P. w przedmiotowym postępowaniu posiada jedynie interes faktyczny, bowiem P. błędnie przypisała interesowi faktycznemu znamiona interesu prawnego, brak jest bowiem przepisu prawa materialnego, na podstawie którego skarżąca mogłaby w konkretnym, zaistniałym w niniejszej sprawie, a nie hipotetycznym stanie prawnym i faktycznym, domagać się ustalenia przez organ swoich praw i obowiązków. Jak wywiódł dalej Prezes UKE, zgodnie natomiast z art. 73 § 1 kpa w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Ponadto, strona może żądać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie odpisów, z akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony (art. 73 § 2 kpa). Z treści art. 73 § 1 kpa wyraźnie wynika, że prawo domagania się spełnienia przez właściwy organ administracji obowiązków określonych w art. 73 kpa przysługuje wyłącznie podmiotowi, który ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Z uwagi na fakt, iż P. nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu z wniosku T. o zmianę decyzji zatwierdzającej Ofertę B., nie przysługują jej uprawnienia wynikające z art. 73 kpa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, P. ponowiła argumenty dotyczące posiadania przez nią interesu prawnego w dopuszczeniu do udziału w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem T. z [...] listopada 2009 r., a także wskazała na naruszenie przez organ przepisów prawa telekomunikacyjnego, m.in. wskazanych w art. 43 ust. 6 tej ustawy, bowiem decyzja regulatora prowadząca do zmiany oferty ramowej, zmieni również prawa i obowiązki posiadane przez P., gdyż zmiana mechanizmu kształtowania ceny usługi hurtowej świadczonej przez T. w ramach [...], spowoduje zmianę tych warunków w ramach umowy [...] zawartej pomiędzy T. i P. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Prezes UKE utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu organ podtrzymał wcześniejsze wywody, nadto dodając, iż z przytoczonych przez P. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przepisów prawa telekomunikacyjnego nie wynika jak sugerowała skarżąca wprost interes prawny P., gdyż powoływane przez nią przepisy Pt, dotyczą zobowiązań nakładanych na operatora o znaczącej pozycji rynkowej, którym na rynku usług dostępu szerokopasmowego, w tym usługi szerokopasmowej transmisji danych skarżąca nie jest, bowiem art. 43 ust. 6 Pt obowiązek zawierania umów o dostępie telekomunikacyjnym na warunkach nie gorszych niż określone w zatwierdzonej ofercie ramowej nakłada na T., pozostawiając w tym względzie P. swobodę zawarcia umowy. Prezes UKE stwierdził w dalszych rozważaniach, iż P. nie ma interesu prawnego, a jedyni posiada interes faktyczny w sprawie z wniosku T. z dnia [...] listopada 2009 r. o zmianę Oferty B., czego konsekwencją jest brak przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. W ocenie organu, P. błędnie przypisała interesowi faktycznemu znamiona interesu prawnego. Pomimo odmowy dopuszczenia P. do udziału w postępowaniu na prawach strony, P. mogła uczestniczyć w wyżej wskazanym postępowaniu jako podmiot będący członkiem K., która posiada status organizacji społecznej i została dopuszczona do udziału w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Na powyższe postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie art. 28 kpa, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że postępowanie nie dotyczy interesu prawnego P., czego konsekwencją była błędna interpretacja art. 73 kpa polegająca na przyjęciu, iż skarżąca nie jest podmiotem uprawnionym do zapoznania się z aktami postępowania, w sytuacji gdy jest ona podmiotem, którego interesu prawnego toczące się postępowanie dotyczy, bowiem rozstrzygnięcie, które zostanie wydane w przedmiotowej sprawie będzie bezpośrednio kształtować jej prawa i obowiązki w ramach umowy pomiędzy T. a P. Na poparcie swojego stanowiska powołała się na orzecznictwo sądownictwa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE ponowił argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu, nadto podnosząc iż, nie zgodził się z twierdzeniem zawartymi w skardze, że P. jest zmuszona do korzystania z usług T. w celu zapewnienia swoim abonentom usług szerokopasmowej transmisji danych, bowiem skarżąca jako operator telekomunikacyjny nieposiadający znaczącej pozycji na rynku usług szerokopasmowej transmisji danych, na którym nie ciążą obowiązki regulacyjne na tym rynku, ma możliwość swobodnego kształtowania swoich umów na tym rynku, w tym m.in. z T. W ramach swobody kształtowania stosunku zobowiązaniowego, strony mogą zawrzeć umowę nazwaną, a więc przewidzianą i uregulowaną bądź to w samym kodeksie cywilnym, bądź to w przepisach szczegółowych, ustalić treść konkretnej umowy w taki sposób, że postanowienia jej odbiegać będą od wzorca normatywnego z zastrzeżeniem, że T. nie może żądać od P. zawarcia umowy na warunkach dla skarżącej gorszych od wskazanych w Ofercie B. Z uwagi na powyższe, twierdzenie P., iż w rezultacie postępowania wszczętego z wniosku T. o zatwierdzenie zmiany Oferty B. dochodzi do ograniczenia swobody umów i że P. nie ma żadnego wpływu na treść przyszłej umowy z T., organ uznał za nieprawdziwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonego postanowienia pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie należy wskazać ,że Prezes UKE decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. (Decyzja S.) wyznaczył[...]. Ponadto decyzją tą nałożył na T. obowiązki [...] w tym obowiązek, o którym mowa w w art. 42 prawa telekomunikacyjnego, polegający na przygotowaniu i przedstawieniu w terminie 3 miesięcy od dnia wydania decyzji,[...]. Tym samym jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków nałożonych Decyzją S. jest T. Art.43 ust.6 Pt stanowi, że operator na ,którego został nałożony obowiązek , którym mowa w art.42 ust. PT jest obowiązany do zawierania umów o dostępie telekomunikacyjnym na warunkach nie gorszych, dla pozostałych stron umowy, niż określone w zatwierdzonej ofercie , o której mowa w ust.1 lub ustalonej decyzja Prezesa UKE. Skarżąca w swoim wniosku z dnia [...] grudnia 2009 r. wskazała ,że prowadzi współpracę z T. w oparciu o "[...]" zawartą w dniu [...] maja 2007 r., która była zmieniana decyzjami Prezesa UKE oraz aneksami podpisywanymi między P. a T. Ustalenia finansowych warunków tej współpracy bazują na rozstrzygnięciach Prezesa UKE, a z uwagi na to, iż przedmiotowe postępowanie zmierza do zmiany warunków rozliczeń hurtowych usług szerokopasmowych (Usług B.) tym samym może dojść do zmiany warunków współpracy P. z T. w zakresie Usług B., stąd wynika interes prawny skarżącej w prowadzonym przez regulatora postępowaniu. W przedmiotowej sprawie Prezes UKE odmówił skarżącej umożliwienia zapoznania się z aktami toczących się z wniosków T. S.A. o zmianę oferty B. Organ stanął na stanowisku, iż skarżąca nie jest stroną tego postępowania, bowiem nie dotyczy ono jej interesu prawnego. Wobec braku przymiotu strony skarżąca nie może żądać realizacji przez organ uprawnień procesowych strony. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Najważniejszymi cechami interesu prawnego są bezpośredniość i realność tego interesu. Bezpośredniość dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmioty z normą materialnoprawną, z której ten interes wywodzi. Pojęcie interesu prawnego na gruncie postępowania administracyjnego należy rozpatrywać w oparciu o normę prawa materialnego, konkretną sytuację prawną zindywidualizowanego podmiotu prawa, a także możliwość oddziaływania stosownej normy na sytuację prawną tego podmiotu. Zatem związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę interesu prawnego stanowi jego istotę, przy czym norma ta musi być konkretnie określona i wyodrębniona z innych norm co powoduje, że interesu prawnego nie można opierać tylko na istnieniu jakiegoś aktu prawnego. W związku z tym przymiot strony postępowania daje dopiero norma o charakterze materialnoprawnym bezpośrednio legitymująca dany podmiot do uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniałby go do żądania stosownych czynności organu administracji (por. postanowienie NSA z 3 czerwca 2008 r. w sprawie II OSK 1082/07). Przenosząc powyższe rozważenia na grunt niniejszej sprawy należy rozważyć czy postępowanie w przedmiocie zmiany oferty B. dotyczy interesu prawnego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, który związany jest z T. [...]" zawartą w dniu [...] maja 2007 r., która była zmieniana decyzjami Prezesa UKE oraz aneksami podpisywanymi między P. a T., która to umowa zawiera również warunki współpracy P. z T. w zakresie Usług B. Jak wynika z art.43 ust.2 Pt W przypadku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych Prezes UKE może z urzędu lub na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązać operatora do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub w części. W przypadku nieprzedstawienia przez zobowiązanego operatora zmiany oferty ramowej w określonym terminie, Prezes UKE samodzielnie ustala, zmiany oferty ramowej w całości lub w części. W literaturze podkreśla się (zob. S. Piątek: Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Becka Warszawa 2005, str. 355), iż zmiana oferty może być również przygotowana i przedstawiona wyłącznie z inicjatywy operatora zobowiązanego do stosowania oferty. Zmiana oferty musi być podyktowana warunkami rynkowymi. Sąd podziela ten pogląd. Przytoczone wyżej przepisy Prawa telekomunikacyjnego jasno wskazują, iż postępowanie w przedmiocie zmiany oferty B. może się toczyć z wniosku operatora i wynik tego postępowania warunkuje wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie zmiany umowy o dostęp do lokalnej pętli abonenckiej poprzez dostęp do węzłów sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych" Mamy tutaj do czynienia z ciągiem działań ,które są ze sobą powiązane. Jednak w ocenie składu orzekającego w tej sprawie ustaleni warunków finansowych współpracy T. i P. ,które bazują w części na ofercie B. nie przesadza o istnieniu interesu prawnego P. w postępowaniu o zmianę oferty B. Postępowanie w sprawie zmiany oferty B. jedynie pośrednio może oddziaływać na sferę prawną P. Zmiana oferty B. nie będzie jednak bezpośrednio dotyczyć praw i obowiązków P. Nie można dopatrzyć się przepisu prawa materialnego który stanowiłby podstawę ustalenia uprawnienia iub obowiązku skarżącej w tym postępowaniu (interes prawny). Jak słusznie podnosił organ skarżąca, w tym postępowaniu może mieć jedynie interes faktyczny, który jednak nie może być utożsamiony z interesem prawnym. We wniosku i skardze skarżąca powoływała także art. 4 DYREKTYWY 2002/21/WE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz. U. UE L z dnia 24 kwietnia 2002 r.). Zgodnie z tym przepisem Państwa członkowskie zapewniają, aby na poziomie krajowym istniały skuteczne mechanizmy umożliwiające użytkownikom lub przedsiębiorstwom udostępniającym sieci lub usługi łączności elektronicznej, których dotyczy dana decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny, korzystanie z prawa odwołania się od takiej decyzji do organu odwoławczego niezależnego od stron uczestniczących w sporze. Organ taki, który może być sądem, dysponuje odpowiednią wiedzą specjalistyczną pozwalającą mu na skuteczne wypełnianie swoich funkcji. Państwa członkowskie zapewniają, aby aspekty merytoryczne każdej sprawy zostały właściwie rozpatrzone, oraz zapewniają istnienie skutecznych środków odwoławczych. Do czasu rozpatrzenia odwołania decyzja krajowego organu regulacyjnego pozostaje w mocy, chyba że zgodnie z prawem krajowym zostaną zastosowane środki przejściowe. Przepis ten nie rozstrzyga jednoznacznie czy postępowanie przed organem regulacyjnym toczy się z udziałem konkretnych stron. Niewątpliwie stanowi on wskazówkę, iż przepisy prawa krajowego odnoszące się do zagadnienia występowania stron w tym postępowaniu należy interpretować w taki sposób, aby ustalić czy to postępowanie dotyczy konkretnego podmiotu. W przedmiotowej sprawie organ w ocenie Sądu dokonał prawidłowej analizy obowiązujących przepisów w tym zakresie. Powoływany przez skarżącą wyrok ETS nie może stanowić prejudykatu w tej sprawie. Po pierwsze został on wydany w odmiennym stanie faktycznym, po wtóre jak słusznie zauważał organ w odpowiedzi na skargę, ETS podkreślał, iż art. 4 i 16 dyrektywy ramowej dotyczą stron postępowania sądowego, nie zaś postępowania administracyjnego (pkt 31 -33 wyroku C - 426/05), zaś kwestia stron postępowania administracyjnego pozostawiona jest wewnętrznemu porządkowi prawnemu państw członkowskich. Reasumując, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ zasadnie przyjął, iż skarżąca nie ma interesu prawnego w postępowaniu w przedmiocie zmiany oferty B. Co za tym idzie skarżąca nie ma przymiotu strony i nie może domagać się realizacji uprawnień procesowych przysługujących stronie, w tym przypadku udostępnienia akt postępowania w celu ich przeglądnięcia oraz sporządzenia z nich notatek na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 74 § 2 k.p.a. odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek i odpisów, uwierzytelnienia takich odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W postanowieniu z dnia 10 października 2008r. (I OSK 1081/08 LEX nr 516765) NSA wskazał, że przepis art. 74 § 2 k.p.a. winien mieć zatem zastosowanie także wówczas, gdy organ administracji odmawia wydania odpisu dokumentu z akt administracyjnych z tej przyczyny, że nie uznaje wnioskodawcy za stronę postępowania. Zasadnie zatem organ w oparciu o ten przepis odmówił skarżącej umożliwienia zapoznania się z aktami postępowania. W ocenie Sądu brak bezpośredniego odniesienia się w sentencji postanowień do wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie może stanowić uchybienie procesowe, jednak zadaniem Sądu nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Organ w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień jasno i dogłębnie przeanalizował sytuację procesową skarżącej. Wskazał, że ze względu na brak interesu prawnego nie jest ona stroną postępowania wobec czego nie może domagać się realizacji uprawnień procesowych, które służą jedynie stronie. Jednocześnie nie sposób odmówić słuszności twierdzeniu, że posiadanie interesu prawnego, a co za tym idzie przymiotu strony w danym postępowaniu jest kategorią obiektywną, która nie jest zależna od wniosku zainteresowanego podmiotu. Organ nie uznając skarżącej za stronę postępowania administracyjnego prawidłowo rozpoznał jej wnioski, którymi żądając dopuszczenia do udziału w postępowaniu domagała się jednocześnie realizacji uprawnień przysługujących stronie. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżone postanowienia nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.