VI SA/Wa 82/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. H. na czynność Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie wydania abonamentu postojowego oddala skargę Zaskarżoną czynnością z dnia 6 listopada 2024 r. nr [...]Prezydent [...] (dalej: "Prezydent", "organ") odrzucił wniosek J. H. (dalej: "Strona", "Wnioskodawca", "Skarżący") w sprawie wydania abonamentu postojowego. Czynność ta została wydana na podstawie § 6 ust. 1 Uchwały Rady [...]nr [...]z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie, wysokości opłaty dodatkowej oraz określenia sposobu pobierania opłat (Dz Urz. Woj. Maz. nr 138, poz. 4868 ze zm.; dalej: "Uchwała"). Jak wynika z akt sprawy, Strona zwróciła się do Prezydenta z wnioskiem o wydanie abonamentu postojowego mieszkańca na samochód, którego jest właścicielem – T. H. [...]. Wnioskodawca złożył wniosek elektronicznie poprzez wypełnienie formularza dostępnego na stronie internetowej zarządzającego strefą płatnego parkowania. Do wniosku Strona dołączyła skan dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu. Czynnością z dnia 6 listopada 2024 r. nr [...]Prezydent [...]odrzucił wniosek Strony w sprawie wydania abonamentu postojowego. W uzasadnieniu zaskarżonej czynności organ wskazał, że podstawą odrzucenia wniosku jest okoliczność, że w przedstawionym przez Stronę dowodzie rejestracyjnym, widnieje informacja, że jest to samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej (d.m.c.) 2730 kg (rubryka F. 2). W takim przypadku abonament na wskazany pojazd nie jest należny w świetle § 6 ust. 1 Uchwały. Skarżący nie zgodził się z powyższą czynnością Prezydenta. W skardze do Sądu zarzucił jej naruszenie przepisów: 1) § 6 ust. 1 lit. b Uchwały i § 5 ust. 6 załącznika nr 2 do Uchwały poprzez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowym uznaniu, że okoliczność, iż w dowodzie rejestracyjnym określono pojazd Skarżącego jako samochód ciężarowy, przesądza o tym, że samochód w rozumieniu Uchwały nie jest samochodem osobowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 2,5 tony i nie spełnia warunków przewidzianych w Uchwale, co prowadziło do odrzucenia zamówienia/wniosku, pomimo że w rzeczywistości samochód Skarżącego jest samochodem osobowym; 2) art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 52 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 i 3 w zw. z art. 32 Konstytucji RP) poprzez niezgodne z tymi przepisami odrzucenie przez organ w oparciu o zastosowanie § 6 ust. 1 lit. b Uchwały i § 5 ust. 6 załącznika nr 2 do uchwały wniosku o wydanie abonamentu postojowego mieszkańca i uznanie, że właścicielom pojazdów faktycznie osobowych (ze względu na ich cechy konstrukcyjne i przeznaczenie), a opisanych w dowodzie rejestracyjnym jako ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej ("d.m.c.") powyżej 2,5 t, nie mają możliwości uzyskania takiego rocznego abonamentu i są zobowiązani do ponoszenia opłat godzinowych za postój, które sumarycznie w skali roku są nawet kilkusetkrotnie wyższe od opłat za abonament rejonowy i ponad 20-krotnie wyższe od opłat za abonament obszarowy, co: a) stanowi wykładnię przynoszącą rażąco niesprawiedliwe skutki wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, szczególnie w wypadku nabycia pojazdu określanego w dowodzie jako ciężarowy przed rozszerzeniem strefy na obszar, w którym właściciel pojazdu mieszka, b) stanowi wykładnię prowadzącą do nieproporcjonalnego i dyskryminującego (poprzez nieuzasadnione gorsze traktowanie, niż osoby, które mają samochody formalnie "osobowe" o wyższej d.m.c., niż samochód rzeczywiście osobowy określony w dowodzie jako "ciężarowy") ograniczenia wolności poruszania się po terytorium RP a także prawa własności - ograniczenia możliwości korzystania z samochodu w podstawowym celu (używania go do transportu własnego i rodziny z i do miejsca zamieszkania, do czego konieczna jest możliwość parkowania w okolicy), dla którego go nabyto, co jednocześnie przekłada się na nacisk na właściciela, aby dany pojazd zbył; 3) § 5 ust. 6a załącznika nr 2 do Uchwały, art. 7, art. 77 § 1, art. 79a § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym niewszczęcie postępowania wyjaśniającego w sytuacji, gdy sprawa tego wymagała, wobec wątpliwości organu co do uprawnień Skarżącego i brak wezwania Skarżącego do przedstawienia dodatkowych dokumentów, a także dokonanie błędnych ustaleń obejmujących stwierdzenie, że samochód Skarżącego nie jest samochodem osobowym tylko w oparciu o brzmienie dowodu rejestracyjnego oraz brak podania szczegółowego uzasadnienia w zakresie dokonania ustaleń faktycznych i podstawy prawnej czynności. Skarżący wniósł - w związku z ww. zarzutami - o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, a dodatkowo o zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - polisy OC na okres 30 sierpnia 2024 r. - 29 sierpnia 2025 r. wydanej przez [...]S.A. z siedzibą w W. na okoliczność jej treści, w tym na okoliczność tego, że samochód Skarżącego to samochód osobowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu stanowiska organ wyjaśnił, że negatywna weryfikacja wniosku o wydanie abonamentu mieszkańca strefy płatnego parkowania nie może być rozstrzygnięta w formie decyzji administracyjnej, ponieważ żaden przepis prawa nie przewiduje takiej formy rozstrzygania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W związku z wnioskiem organu o odrzucenie skargi w trybie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd w pierwszej kolejności odniesie do kwalifikacji zaskarżonej czynności Prezydenta w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. W dotychczasowym orzecznictwie zauważalne są dwa rozbieżne stanowiska. Zgodnie z pierwszym stanowiskiem odmowa wydania abonamentu parkingowego stanowi czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 125/20). Zgodnie natomiast ze stanowiskiem przeciwnym odmowa wydania abonamentu mieszkańca powinna być załatwiona w formie decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 8 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 2073/22). Co istotne, do powołanego wyroku NSA zdanie odrębne złożył sędzia J. C., w świetle którego stanowiska opłata abonamentowa, podobnie jak "zwykła" opłata oraz opłata dodatkowa, określona została - co do jej wysokości i wymogów formalnych - wprost w Uchwale, a więc jej stosowanie nie tylko nie wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej, ale i brak jest podstawy normatywnej do wydania takiej decyzji. Sąd orzekający w przedmiotowej podziela stanowisko co do braku normatywnych podstaw do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy wydania abonamentu postojowego, gdyż podstawa prawna do załatwienia negatywnie wniosku o abonament postojowy wynika wyłącznie z Uchwały, ale nie regulacji ustawowych. Tym samym Sąd przechyla się do stanowiska w świetle którego odmowa wydania abonamentu parkingowego stanowi czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.W konsekwencji Sad uznał za bezzasadny wniosek organu o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zaskarżonej czynności wyjaśnić należy, że przedmiotem zaskarżenia jest sama czynność Prezydenta, a nie Uchwała na podstawie której to regulacji odrzucono wniosek Skarżącego w sprawie wydania abonamentu postojowego. Tym samym Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie nie jest właściwy do oceny zarzutów skargi odnoszących się do zgodności regulacji Uchwały z Konstytucją RP (drugi zarzut skargi). Przechodząc do oceny merytorycznej skargi wskazać należy, że podstawą zaskarżonej czynności był § 6 ust. 1 Uchwały, w świetle którego wprowadza się opłatę abonamentową dla osoby fizycznej zameldowanej na pobyt stały lub czasowy na obszarze obejmującym SPPN oraz przylegające do jej granic nieruchomości - za postój wyłącznie jednego: a) pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej do 2,5 tony, albo b) samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 2,5 tony, będącego jego własnością, współwłasnością lub pozostającego w jego użyciu na podstawie odpłatnej czynności cywilno-prawnej lub umowy użyczenia zawartej w formie aktu notarialnego, której są stroną. Jak prawidłowo ustalił organ w przedmiotowej sprawie sporny pojazd (T.H. [...]) – w świetle przekazanej przez Skarżącego kopii dowodu rejestracyjnego - jest samochodem ciężarowym o dopuszczalnej masie całkowitej (d.m.c.) 2730 kg (rubryka F.2). Tym samym prawidłowo zaskarżoną czynnością negatywnie rozpatrzył wniosek Skarżącego. Zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia § 6 ust. 1 lit. b Uchwały i § 5 ust. 6 załącznika nr 2 do Uchwały, gdyż ani te regulacje ani przepisy art. 13b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320 ze zm; dalej: "u.d.p.") na podstawie których wydana została Uchwała, nie zakładają żadnego trybu weryfikacji czy pojazd zakwalifikowany w dowodzie rejestracyjnym jako ciężarowy w praktyce jest wykorzystywany jako samochód osobowy lub też czy jest "faktycznie" samochodem osobowym (niezależnie od wpisu w dowodzie rejestracyjnym). Podkreślić należy, że wymóg przedstawienia dowodu rejestracyjnego wynika z § 5 ust. 7 pkt 3 załącznika nr 2 do Uchwały. W konsekwencji za bezzasadny należy uznać § 5 ust. 6a załącznika nr 2 do Uchwały, art. 7, art. 77 § 1, art. 79a § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wystarczającym - na gruncie Uchwały - było przenalizowanie przez organ treści dowodu rejestracyjnego spornego pojazdu. Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu u z dokumentu - polisy OC nr na okres 30 sierpnia 2024 r. - 29 sierpnia 2025 r. wydanej przez [...]S.A. z siedzibą w W., gdyż w ocenie Sądu dokument nie może być – uwzględniając treść z § 5 ust. 7 pkt 3 załącznika nr 2 do Uchwały - przesądzający dla ustalenia statusu prawnego spornego pojazdu. Mając powyższe na uwadze powyższe, Sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.