VI SA/Wa 821/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor WSA Joanna Kruszewska - Grońska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A.W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2018 r. W skardze na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, A. W. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy, powołując się na trudną sytuację finansową i zły stan zdrowia. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przy piśmie Sądu z 5 czerwca 2018 r., przesłano skarżącemu - stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.) - urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF), zobowiązując do wypełnienia przedmiotowego formularza i przesłania do Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu 22 czerwca 2018 r. Wobec niewykonania ww. wezwania, zarządzeniem z 27 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącemu 3 września 2018 r. W dniu 10 września 2018 r. skarżący złożył sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 27 lipca 2018 r., podnosząc, iż według tego co pamięta, odsyłał Sądowi wypełniony formularz wniosku. W ostatnim czasie otrzymał dużo wezwań sądowych i na wszystkie odpowiadał, jednak nie jest w stanie odnaleźć potwierdzenia nadania. Jeżeli nie odpowiedział na niniejsze wezwanie Sądu, to było to spowodowane leczeniem psychiatrycznym (z powodu depresji). Dlatego wnosi o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku i pozytywne rozpatrzenie tego wniosku. Do sprzeciwu załączył wypełniony formularz wniosku o przyznanie pomocy osobie fizycznej (PPF). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), Sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżącemu doręczono w dniu 22 czerwca 2018 r. urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku upływał 29 czerwca 2018 r. Mając na uwadze bezskuteczny upływ tego terminu, należy stwierdzić, iż w tej sytuacji starszy referendarz sądowy słusznie zastosował rygor przewidziany w przepisie art. 257 p.p.s.a., pozostawiając (zarządzeniem z 27 lipca 2018 r.) wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Niezależnie od niniejszego rozstrzygnięcia, podkreślić należy, że stosownie do art. 243 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Oznacza to, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy można składać na każdym etapie sprawy sądowoadministracyjnej do czasu jej prawomocnego zakończenia, a nawet przed jej wszczęciem, jak również w postępowaniu zainicjowanym przez stronę po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, mającym na celu wzruszenie tego prawomocnego orzeczenia. W niniejszej sprawie skarżący na etapie sprzeciwu przedstawił złożony na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy, któremu zostanie nadany dalszy bieg. Powyższe czyni bezprzedmiotowym rozpatrywanie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, zwłaszcza że skarżący w żaden sposób nie wykazał podnoszonej okoliczności leczenia psychiatrycznego (brak w tym zakresie jakiejkolwiek dokumentacji medycznej).