VI SA/Wa 822/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2006r. sprawy ze skargi Ł. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...]marca 2004 roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2004 roku nr [...]cofającą Ł. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Za podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia przyjął art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz. U. nr 53, poz. 549 ze zm./. Zgodnie z jego treścią właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania broni, o których mowa w art. 32 ustawy. Przepis ten nakazuje przechowywania i noszenie broni w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Komendant Główny Policji podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Ł. G. przechowywał broń w zamykanej na dwa zamki szafie drewnianej, nieprzymocowanej na stałe do elementów konstrukcyjnych budynku. Klucz do niej znajdował się w miejscu łatwym do ustalenia przez domowników, skutkiem czego jeden z nich, nieuprawniony do posiadania broni wszedł w jej posiadanie, a następnie nieumyślnie się postrzelił. Takim zachowaniem skarżący naruszył zasady przechowywania broni przewidziane art. 32 ustawy o broni i amunicji oraz § 5, wydanym na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 roku w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji /Dz.U.00.27.343/, wobec czego decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. cofająca Ł. G. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej jest zasadna. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2004 roku utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] lutego 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Ł. G. wnosząc o ich uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 10 § 1 kpa, art. 73 § 1 i 2 kpa poprzez nie umożliwienie stronie skarżącej zapoznanie się z materiałem dowodowym i wypowiedzeniem się co do jego treści przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. 2. naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 32 ustawy o broni i amunicji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 roku polegające na bezprawnym cofnięciu pozwolenia na broń mimo ustania przyczyn cofnięcia albowiem skarżący dostosował się do wymogów przewidzianych przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant główny Policji wnosił o jej oddalenie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Ogólnopolski Ruch Ochrony Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją złożył wniosek o dopuszczenie go do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi Ł. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2004 roku. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Ogólnopolskiemu Ruchowi Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją z siedzibą w Z. dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie Ogólnopolskiego Ruchu Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją zostało postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] września 2005 roku odrzucone. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 roku oddalił zażalenie Ogólnopolskiego Ruchu Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją. W wyniku zarządzenia z dnia [...] kwietnia 2006 roku, pismem z dnia [...] kwietnia 2006 roku Ogólnopolski Ruch Ochrony Praw Obywatelskich i Walki z Korupcją został poinformowany, że wobec prawomocnej odmowy dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, wniosek z dnia [...] stycznia 2006 roku jak i wcześniejsze wnioski zostały pozostawione w aktach bez nadania im dalszego biegu, jako bezprzedmiotowe. Przechodząc do merytorycznej zasadności skargi Ł. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie. Poczynione przez niego ustalenia są prawidłowe i wyczerpujące. Znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji, iż ten, przed wydaniem decyzji, nie powiadomił strony o prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i możliwości wypowiedzenia się, co do dowodów oraz zgłoszonych żądań, czy naruszył dyspozycję art. 10 § 1 kpa oraz art. 73 § 1 i 2 kpa. Z zarzutem skarżącego nie sposób się zgodzić. Wbrew jego twierdzeniom został on pouczony o treści art. 10 § 1 kpa i art. 73 § 1 i 2 kpa już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Dowodzi tego potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Pouczenie strony przy wszczęciu postępowania o jej prawach rozciąga się na każde jego stadium, w tym przed organem odwoławczym. Prawo do udziału strony w każdym stadium postępowania to nic innego jak prawo uczestnictwa w całym toku postępowania. Komendant Główny Policji nie miał więc obowiązku dodatkowego zawiadamiania strony o jego prawach przewidzianych przepisami art. 10 § 1 kpa i art. 73 § 1 i 2 kpa. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie prawo materialne. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższego przepisu. Nie budzi wątpliwości, że skarżący przechowywał broń w sposób sprzeczny z art. 32 ustawy o broni i amunicji i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Przedmiotową broń składował w drewnianej szafie, nie przymocowanej trwale do elementów konstrukcyjnych budynku. Klucze do niej znajdowały się miejscu łatwo dostępnym. Uprawnionym jest więc ocena organu, że uchybienie obowiązkom wynikającym z powyższych przepisów stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. Nie zmienia jej okoliczność i pozostaje bez wpływu na nią zakupu nowej szafy i dobra opinia z Koła Łowieckiego. Dobra opinia nie zmienia faktu naruszenia przez skarżącego przepisów dotyczących przechowywania broni, w sposób zupełnie nieodpowiedzialny, z jaskrawym lekceważeniem podstawowych zasad życiowego doświadczenia, co doprowadziło do zagrożenia życia i zdrowia innych ludzi. Odpowiednia szafa została zakupiona dopiero po zaistniałym incydencie, co oznacza, iż skarżący nie daje rękojmi należytego posługiwania się bronią. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.