VI SA/Wa 823/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi B. B. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach [...] - [...] czerwca 2011 r. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego oddala skargę Komisja Egzaminacyjna II stopnia nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach 14-17 czerwca 2011 r. uchwałą z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania B. B. (zwanego dalej "skarżącym") utrzymała w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Komisji Egzaminacyjnej Nr [...] do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego w 2011 r. z siedzibą w [...] ustalającą negatywny wynik skarżącego z egzaminu radcowskiego. Uchwały wydano przy następujących ustaleniach; Komisja Egzaminacyjna Nr [...] do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego w 2011 r. z siedzibą w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. stwierdziła, że skarżący uzyskał wynik negatywny z egzaminu radcowskiego. Komisja wskazała, że skarżący z części pierwszej egzaminu otrzymał ocenę dobrą, z drugiej części egzaminu ocenę dostateczną, z trzeciej części egzaminu ocenę dostateczną, z czwartej ocenę dobrą, zaś z piątej ocenę niedostateczną. Powołując się na treść przepisu art. 366 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65, z późn. zm.), Komisja stwierdziła, że skarżący uzyskał wynik negatywny z egzaminu radcowskiego. Następnie skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił uchwale naruszenie: 1) art. 365 ust. 2 i 3 w związku z art. 364 ust. 1 i 10 ustawy o radcach prawnych polegające na niezasadnym ustaleniu oceny niedostatecznej z zadania z prawa administracyjnego, pomimo, iż sporządzona skarga spełnia wymagania formalne, zawiera wskazanie naruszeń prawa, wykazuje należytą umiejętność zastosowania właściwych przepisów prawa oraz ich interpretację, w poprawny sposób rozstrzyga problem z uwzględnieniem interesu strony co świadczy, iż skarżący wykazał się przygotowaniem do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego. 2) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w sporządzonej skardze nie zarzucono naruszenia art. 149 § 3 k.p.a. z uwagi na odmowę wznowienia postępowania z powodu braku przymiotu strony wnioskodawcy, podczas gdy z orzecznictwa sądów wynika, że organ ma obowiązek zbadać, czy wnioskodawca w przypadku złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., posiada przymiot strony, a tym samym jeżeli organ zaniecha tego obowiązku, to prawidłowo stawiany jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Uzasadniając swoje odwołanie skarżący stwierdził, że podstawą wystawienia negatywnej oceny z jego pracy egzaminacyjnej z prawa administracyjnego było przyjęcie przez egzaminatorów koncepcji rozwiązania zadania egzaminacyjnego przedstawionej w Opisie Istotnych Zagadnień dla Komisji Egzaminacyjnej, pomimo, iż nie ma on wiążącego charakteru. Wskazał na orzeczenia sądów administracyjnych z których wynika, iż bardziej prawidłowa od koncepcji przyjętej przez Komisję, jest koncepcja z której wynika, ze organ ma obowiązek zbadania, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony jeszcze przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania bądź jego odmowie. Dlatego też postawione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania są prawidłowe i odpowiadają koncepcji przedstawionej w orzecznictwie. Komisja Egzaminacyjna II stopnia Nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości rozpoznając niniejsze odwołanie stwierdziła, ze sporządzona przez skarżącego skarga do sądu administracyjnego stanowiąca rozwiązanie kazusu z prawa administracyjnego na egzaminie radcowskim nie spełnia wymogów pozwalających na wystawienie oceny pozytywnej. W ocenie Komisji(słuszne są wnioski egzaminatorów, którzy podkreślili, że skarżący nie zrozumiał istoty postawionego zadania, gdyż w żaden sposób nie odniósł się do prowadzonego przez organy postępowania wznowieniowego. Skarżący nie dostrzegł istoty problemu a mianowicie konieczności wniesienia skargi do sądu administracyjnego z uwagi na brak udziału strony bez własnej winy w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2010 r. z uwagi na naruszenie jej interesu prawnego wynikającego z przepisów prawa materialnego. Zdaniem Komisji wskazywana argumentacja prawna do założonego rozwiązania była logiczna, ale skarżący nie powiązał jej z przepisami postępowania wznowieniowego. W szczególności, skarżący w żadnym momencie skargi nie wskazał, iż wnioskodawca domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazanie natomiast w jednym z zarzutów, iż "skarżącemu przysługuje legitymacja czynna żądania wznowienia postępowania" jest zbyt ogólnym sformułowaniem ażeby pracę ocenić pozytywnie i uznać, iż skarżący zrozumiał istotę zadania z prawa administracyjnego. Tylko takie odniesienie do postępowania wznowieniowego jest niewystarczające, przecież wnioskodawca w złożonym wniosku wyraźnie wskazuje, iż żąda wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nawet częściowo prawidłowe sformułowanie zarzutów skargi zarówno w odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego bez wyraźnego powiązania z postępowaniem wznowieniowym nie może skutkować wystawieniem oceny pozytywnej pracy skarżącego. Jednocześnie zdaniem komisji podniesiony zarzut naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. jest całkowicie chybiony. Z kolei odnosząc się do zarzutu wskazującego na naruszenie przepisów postępowania dowodowego, Komisja stwierdziła, że byłyby one do zaakceptowania, gdyby zostały połączone z przepisami dotyczącymi postępowania wznowieniowego, a tego niestety brak w skardze. Odnośnie zarzutów naruszenia prawa materialnego to także, mając na uwadze ich uzupełnienie w uzasadnieniu skargi o przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, Komisja mogłaby je uznać za prawidłowe, jednakże i tutaj skarżący nie odniósł ich do postępowania wznowieniowego. Dlatego też zarzuty te są niezasadne i potwierdzają, iż skarżący nie wykazał, iż rozumie instytucję wznowienia postępowania, gdyż w żadnym miejscu w skardze nie wspomniał, że z treści wniosku o wznowienie postępowania w sprawie będącej przedmiotem zadania egzaminacyjnego wynika jednoznacznie, że wnioskodawca uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, został jednakże bez własnej winy pominięty, co uzasadniało wznowienie postępowania. Element ten był bowiem istotą zadania egzaminacyjnego. Mając na uwadze powyższe oraz uznając zarzuty skarżącego w najistotniejszym zakresie za chybione, Komisja odwoławcza uznała, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania w tej części. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżył w całości uchwałę z dnia [...] lutego 2012 r. Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach 14-17 czerwca 2011 r. utrzymującą w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Komisji Egzaminacyjnej Nr [...] do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego w 2011 r. z siedzibą w [...]. W skardze tej zarzucił naruszenie art. 368 ust. 12 ustawy o radcach prawnych w zw. z § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego (Dz. U. Nr 164, poz. 1314, ze zm.) w zw. z art. 15 i 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) poprzez rozstrzygnięcie sprawy odwoławczej zgodnie z zasadą dwukrotnego rozpoznania i poprzez całościową ocenę pracy egzaminacyjnej skarżącego z zakresu prawa administracyjnego, bez szczegółowego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, podczas gdy istotą szczególnego postępowania odwoławczego przed Komisją II Stopnia było Wyłącznie rozpatrzenie zasadności wszystkich zarzutów i twierdzeń podniesionych w odwołaniu. Zdaniem skarżącego. postępowanie odwoławcze przed Komisją II Stopnia, jest postępowaniem szczególnym, którego zakres określa strona w odwołaniu. Komisja winna zatem kontrolować tylko tę część egzaminu, która została zakwestionowana przez skarżącego i tylko pod kątem zarzutów przez niego podniesionych. Nie jest to bowiem drugoinstancyjne postępowanie administracyjne w rozumieniu przepisów k.p.a., lecz szczególne postępowanie odwoławcze, które ma na celu rozpatrzenie zasadności zarzutów odwołania, nie zaś skontrolowanie całego przebiegu egzaminu ani też ponowne sprawdzenie prac egzaminacyjnych. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący wskazał na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK.695/11, podobnie w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 392/11). Ponadto zdaniem skarżącego, Komisja podjęła błędną interpretację art. 368 ust. 12 u.r.p. bowiem nie ustosunkowała się szczegółowo do podniesionych przez skarżącego zarzutów, w szczególności, w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały brak jest wyjaśnienia, dlaczego nie został uznany za zasadny drugi z powołanych w odwołaniu zarzutów, a dotyczący naruszenia przez Komisję Nr [...] art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący w pracy egzaminacyjnej nie zarzucił naruszenia przepisu dotyczącego formy odmowy wznowienia postępowania, podczas gdy prawidłowym i wystarczającym zarzutem był zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. Zarzuty podniesione w odwołaniu sprowadzały się do zakwestionowania poglądu Komisji Nr [...], zgodnie z którym badanie przymiotu strony w przypadku podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. powinno nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Odniesienie się do zarzutów postawionych w odwołaniu wymagałoby zatem rozważenia rozbieżności w orzecznictwie we wspomnianej kwestii. Komisja II Stopnia w ogóle nie zajęła się tym zagadnieniem stwierdzając przy tym, że zarzuty te "mogłyby być rozważane, gdyby skarga w swojej treści odnosiła się do przeprowadzonego przez organy postępowania wznowieniowego." Z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że Komisja II Stopnia doszła do przekonania, że skarżący nie wykazał, iż rozumie instytucję wznowienia postępowania, ponieważ w skardze "brak jest powiązania z przepisami postępowania wznowieniowego." Skarżący wyjaśnił, że jego zarzut zawarty w odwołaniu nie zmierzał do przekonania Komisji, iż rozumie on instytucję wznowienia postępowania, lecz do wykazania, że przyjęte przez niego rozwiązanie jest przez istotną część doktryny i orzecznictwa uznawane za prawidłowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale. W piśmie z dnia 18 sierpnia 2012 roku nazwanym "uzupełnieniem skargi" skarżący dodatkowo zarzucił skarżonej uchwale naruszenie: 1). Art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 368 ust. 12 ustawy z dnia 6 lipca 1782 roku o radcach prawnych ( Dz.U. z 2010 roku, nr 10, poz. 65 ze zm.) poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, wyrażające się w szczególności uznaniem, że skarżący nie wykazał, że rozumie instytucję wznowienia postępowania, co spowodowało, że Komisja Egzaminacyjna II stopnia zaniechała rozważań, na jakim etapie postępowania powinien być badany przymiot strony, co doprowadziło do nieuznania postawionego przez skarżącego w pracy egzaminacyjnej zarzutu naruszenia art. 6,7,77 § 1 i 80 k.p.a. za prawidłowy, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych poprzez błędną ocenę pracy egzaminacyjnej skarżącego z prawa administracyjnego jako zasługującej na negatywną ocenę, podczas gdy skarżący zachował wymogi formalne, zastosował właściwe z punktu widzenia przyjętego kierunku rozwiązania przepisy i dokonał ich prawidłowej interpretacji, a zaproponowane w pracy rozstrzygnięcie było poprawne i uwzględniało interes reprezentowanej strony. Z tych wszystkich względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. z 2002 roku, nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga B. B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem uchwały organów obu instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pan B. B. w dniach od 14 do 17 czerwca 2011 roku przystąpił do egzaminu radcowskiego na podstawie art. 361 ust. 1 ustawy o radcach prawnych przed Komisją Egzaminacyjną nr [...] do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego z siedzibą w [...], powołaną zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości nr [...] z dnia [...] maja 2011 roku. Egzamin ten został przeprowadzony według zasad przewidzianych w art. od 36 do 367 ustawy o radcach prawnych, stosownie do art. 364 ust. 1 i 364 ust. 2 w/w ustawy składał się on z pięciu części pisemnych oraz polegał na sprawdzeniu przygotowania prawniczego skarżącego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego, w tym wiedzy z zakresu prawa i umiejętności jej praktycznego zastosowania z zakresu materialnego i procesowego prawa karnego, materialnego i procesowego prawa wykroczeń, prawa karnego skarbowego, materialnego i procesowego prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa gospodarczego, spółek prawa handlowego, prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, materialnego i procesowego prawa administracyjnego, postępowania sądowoadministracyjnego, prawa Unii Europejskiej, prawa konstytucyjnego, prawa o ustroju sądów i prokuratur, samorządu radcowskiego i innych organów ochrony prawnej działających w Rzeczypospolitej Polskiej oraz warunków wykonywania zawodu radcy prawnego i etyki tego zawodu. Każda z części egzaminu radcowskiego sprawdzana była i oceniana niezależnie od siebie przez dwóch egzaminatorów (art. 365 ust.1 i 2 ustawy o radcach prawnych). Ocena uzyskana z każdego z zadań z części drugiej do piątej egzaminu dokonywana była w myśl art. 365 ust. 2 ustawy w szczególności pod kątem zachowania wymogów formalnych, właściwości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji, poprawności zaproponowanego przez skarżącego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, który zgodnie z zadaniem reprezentował. Wobec tego, że skarżący otrzymał z piątej części egzaminu radcowskiego tj. z prawa administracyjnego ocenę niedostateczną Komisja Egzaminacyjna Nr [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2011 roku, mając na uwadze treść art. 366 ust. 1 ustawy o radcach prawnych ustaliła, że skarżący uzyskał negatywny wynik z egzaminu radcowskiego. W następstwie złożonego przez skarżącego odwołania od w/w uchwały Komisja Egzaminacyjna II stopnia Nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości, powołując się na art. 368 st. 1,9 i 12 ustawy o radcach prawnych w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. uchwałą z [...] lutego 2012 r., znak sprawy [...] zaskarżoną uchwałę utrzymała w mocy. W skardze na rozstrzygnięcie organu II instancji B. B. podniósł, że Komisja Egzaminacyjna II stopnia dopuściła się naruszenia art. 368 ust. 12 ustawy o radcach prawnych w związku z § 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2009 roku w sprawie Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego w zw. z art. 15 i 138 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy odwoławczej zgodnie z zasadą dwukrotnego rozpoznania i poprzez całościową ocenę pracy egzaminacyjnej skarżącego z zakresu prawa administracyjnego bez szczegółowego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, podczas gdy istotą szczególnego postępowania odwoławczego przed Komisją II stopnia było wyłączne rozpatrzenie zasadności wszystkich zarzutów i twierdzeń podniesionych w odwołaniu. Uzasadniając ten zarzut skarżący powołał się na wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011 roku, sygn. akt II GSK 695/11, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2011 roku, sygn. akt II GSK 392/11, wyrok NSA z 13 grudnia 2011 roku sygn. akt II GSK 1421/10. W świetle powyższych orzeczeń postępowanie odwoławcze przed Komisją II stopnia jest postępowaniem szczególnym, którego zakres określa strona w odwołaniu. Komisja winna zatem kontrolować tylko tę część egzaminu, która została zakwestionowana przez skarżącego i tylko pod kątem zarzutów przez niego podniesionych. Oceniając tak sformułowany zarzut strony Sąd uznał go za niezasadny. Wobec tego, że skarżący zakwestionował uzyskaną ocenę z piątej części egzaminu radcowskiego z prawa administracyjnego Komisja II stopnia działała w obrębie tylko tej części. W toku postępowania odwoławczego stosownie do uregulowania zawartego w § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości sporządzona została pisemna opinia dotycząca zasadności poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu. Po zreferowaniu komisji odwoławczej danej sprawy przez członka odpowiedzialnego za sporządzenie pisemnej opinii Komisja II stopnia w jawnym głosowaniu jednogłośnie podjęła uchwałę o nieuwzględnieniu odwołania B. B. oraz utrzymaniu zaskarżonej uchwały w mocy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Komisja II stopnia szczegółowo uzasadniła z jakich powodów sporządzona przez niego skarga do sądu administracyjnego nie zasługuje na wystawienie oceny pozytywnej. Komisja zgodziła się z oceną egzaminatorów, że skarżący nie zrozumiał istoty postawionego zadania, gdyż w żaden sposób nie odniósł się do prowadzonego przez organy postępowania wznowieniowego. Odpowiadając na zarzuty, podnoszone w odwołaniu Komisja II stopnia wykazała, że częściowo prawidłowe sformułowanie zarzutów skargi zarówno w odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego nie mogą skutkować podwyższeniem uzyskanej przez skarżącego oceny z prawa administracyjnego, albowiem nie zostały połączone z przepisami dotyczącymi postępowania wznowieniowego. Z tą oceną Komisji należy się zgodzić, albowiem skarżący formułując i uzasadniając zarzuty sporządzonej przez siebie skargi nie wskazał, że wnioskodawca domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie zaprezentował rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych odnośnie kwestii, na jakim etapie postępowania następuje badanie, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony. Rozwinięcie tego tematu pozwoliłoby na stwierdzenie, że skarżący zna instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez Komisję II stopnia art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w związku z art. 368 ust. 12 ustawy o radcach prawnych, albowiem organ ten rozpatrzył należycie materiał dowodowy w sprawie i wyczerpująco uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Nie doszło również, zdaniem Sądu, do naruszenia art. 365 ust 2 ustawy o radcach prawnych. Jednym z kryteriów oceny pracy zdającego przewidzianych w tym przepisie jest właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji. Opracowane przez skarżącego rozwiązanie zadania z części piątej egzaminu nie zawiera tymczasem zarzutów naruszenia "właściwych" przepisów prawa, którymi były przepisy o wznowieniu postępowania. Tym samym skarżący nie wykazał należytego przygotowania do wykonywania zawodu radcy prawnego. Niezasadność zarzutów skargi skutkowała jej oddaleniem na mocy art. 151 p.p.s.a.