VI SA/Wa 827/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2006r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach oraz masy całkowitej pojazdu oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2006 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2005 roku o nałożeniu na P. S. kary pieniężnej w wysokości 15960.00 złotych. Rozstrzygnięcia obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton. Przekroczona została także dopuszczalna masa całkowita pojazdu. W dniu [...] grudnia 2005 roku, na drodze krajowej nr [...], w miejscowości M. zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...] prowadzony przez J. B. Po dokonaniu pomiaru nacisków osi i masy całkowitej stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na podwójną oś napędową o 6,44 tony /nacisk na oś wynosił 22,44 tony/, na pierwszą pojedynczą oś w przyczepie o 2,17 tony /nacisk na oś wynosił 12, 17 tony/. Masa całkowita pojazdu została przekroczona o 14,66 ton /rzeczywista masa całkowita wyniosła 56,66 ton/. Powyższe dane potwierdzają protokół kontroli oraz protokół z ważenia pojazdu. Zgodnie z art. 61 ust. 1 i 11, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym /Dz. U. nr 58, poz. 515 ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Jeżeli masa lub naciski osi są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla danej drogi (...) przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania pozwolenia. Stosownie do art. 13 g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych / Dz. U z 2004r., nr 204, poz. 2086 ze zm./ za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną. Z podpisanego bez zastrzeżeń protokołu kontroli wynika, iż rezultat pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu wykazał nienormatywność zespołu pojazdów. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiotowym stanie faktycznym, zaistniały podstawy do wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach i masy całkowitej pojazdu, określonej w załączniku do ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz. U. z 2005r., nr 179, poz. 1486/ pod pozycjami: lp. 7 pkt 1 lit. d) i e) oraz lp. 7 pkt 9 lit. d) i e), lp. 9 pkt 11 lit. c) na łączną kwotę w wysokości 15960.00 złotych. W jego ocenie argumenty podnoszone przez stronę nie mogą stanowić okoliczności wyłączającej odpowiedzialność. Nieistotny jest status podmiotu w chwili orzekania przez organy administracji publicznej, gdyż jedynym miernikiem słuszności nałożonej kary jest nienormatywność zatrzymanego do kontroli pojazdu. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 roku utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15960.00 złotych złożył P. S. wnosząc o ich uchylenie i podając jako podstawy skargi naruszenie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 roku w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich po których poruszać mogą się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 10 ton w związku z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym i naruszenie art. 13g ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych przez błędne zastosowanie tych przepisów do skarżącego, który nie kierował przedmiotowym pojazdem, a kierująca nim osoba nie była jego pracownikiem. Kierujący pojazdem otrzymał polecenie przywozu drzewa jedynie w dopuszczalnym tonowo rozmiarze. Niewyjaśniona została sprawa winy za przeładowanie samochodu. Wobec nieprowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego w dacie decyzji obu instancji nie ma do niego zastosowanie art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych oraz załącznik do ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę więc wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W niniejszej sprawie organ nie uchybił powyższej zasadzie. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzje obu organów nie naruszają też, zdaniem Sądu, prawa materialnego, a w szczególności art. 13 g ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. z 2004r., nr 204, poz. 2086 ze zm./, załącznika do ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw /Dz. U. 2005r., nr 179, poz. 1486/ i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 roku w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich po których poruszać mogą się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi do 10 ton. Droga krajowa nr [...] w miejscowości M. objęta jest wykazem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 roku w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku osi pojedynczej do 10 ton. Główny Inspektor Transportu Drogowego wykazał nienormatywność zespołu pojazdów należących i wykonujących przewozy na potrzeby własne przedsiębiorcy P. S. Skarżący nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu, którego masa lub naciski osi są większe od dopuszczalnych. Wobec stwierdzenia, że przejazd pojazdu nienormatywnego odbywał się bez zezwolenia, zasadnie wymierzono skarżącemu karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, której wysokość precyzyjnie określa załącznik do ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw /Dz. U. 2005r., nr 179, poz. 1486/. Pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym /Dz. U. nr 58, poz. 515/. Nienormatywności dowodzą wyniki pomiarów zawarte w protokole kontroli. Stwierdzone przekroczenie jest ich wynikiem. Skarżący nie zakwestionował wyników pomiaru. Wskazywał, iż fakt nienormatywności pojazdu jest winą prowadzącego pojazd, który zastępował awaryjnie kierowcę zatrudnionego skarżącego strony. Zarzut skarżącego sąd uznał za nieuzasadniony. Odpowiedzialność przewidziana art. 13g ust. 1 ustawy publicznych dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych /Dz. U. z 2004r., nr 204, poz.2086 ze zm./ ma charakter obiektywny. Obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjna. Obowiązkiem organu administracyjnego nakładającego karę pieniężną jest wykazanie, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. To do obowiązków przewoźnika należy takie załadowanie towaru, aby pojazd nie przekraczał określonych prawem parametrów i nie stwarzał w związku z tym zagrożenia na drodze. Za stan techniczny pojazdu i sposób jego załadowania w pełni odpowiada przewoźnik lub właściciel pojazdu, którego w toku kontroli reprezentuje kierowca. Każdy podmiot zajmujący się przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, bardzo dokładnie, sprawdzać nie tylko sam proces załadunku towaru na pojazd, ale również wybierać drogę swego przejazdu w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych pojazdu. Właściciel samochodu ciężarowego, który powierza dokonanie przewozu ładunku, zgodnie z obowiązującym prawem w pełni ponosi odpowiedzialność za działanie zatrudnianego przez siebie kierowcy. Także fakt zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności przewoźnika. Kryterium podstawy odpowiedzialności z art. 13 g ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych nienormatywność zatrzymanego do kontroli pojazdu. Ustawa nie wyłącza odpowiedzialności przewoźnika z powodu zaprzestania wykonywania przez niego działalności gospodarczej. Rozumowanie przeciwne prowadziłoby do nadużyć prawa. Ustawa określa w sposób jednoznaczny odpowiedzialność, a wszelka jej interpretacja w tym zakresie jest nieuprawniona. Biorąc powyższe pod uwagę i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w sentencji wyroku.