VI SA/Wa 830/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Kontroli w Ministerstwie Infrastruktury 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. G. z Kancelarii [...] z siedzibą [...], [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu: kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem opłaty i kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem 22% podatku od towarów i usług. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...] Prezes Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] w sprawie umorzenia postępowania konkursowego na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Kontroli w Ministerstwie Infrastruktury ([...]). Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Uchwałą zespołu konkursowego z dnia [...] lipca 2004 r. w sprawie ustalenia wyniku konkursu ([...]), na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Kontroli w Ministerstwie Infrastruktury wskazana została Pani M. K. A. S. (skarżący), z uwagi na brak dokumentów jednoznacznie potwierdzających spełnienie warunku - minimum 3 letniego doświadczenia zawodowego w kierowaniu zespołem nie został dopuszczony do udziału w konkursie na ww. stanowisko. Zawiadomienie o wyborze najlepszego kandydata z informacją o przysługującym prawie wglądu do uchwały oraz dokumentów zawierających indywidualne wyniki kandydata zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 lipca 2004 r. Pismem z dnia 4 sierpnia 2004 r. skarżący wniósł odwołanie od wyników konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Kontroli w Ministerstwie Infrastruktury. Odpowiadając na ww. pismo Szef Służby Cywilnej, pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. [...] poinformował skarżącego, iż po zbadaniu dokumentacji konkursowej, w części odnoszącej się do jego sytuacji prawnej w konkursie, nie stwierdził naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu, a zatem w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 47 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r., Nr 49, poz. 483 ze zm.). Powyższe rozstrzygnięcie szefa Służby Cywilnej stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to postanowieniem z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie sygn. II SA/Wa 2085/04 odrzucił skargę wskazując, iż skarżący przed jej wniesieniem nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), jakie służyły mu w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Pismem z dnia [...] marca 2005 r. skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa. W treści wniosku podkreślił, iż w jego ocenie, z uwagi na błędne pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia, termin do wniesienia wniosku nie rozpoczął biegu, zatem zbędnym jest wnioskowanie o jego przywrócenie. Z ostrożności wniósł jednak o jego przywrócenie. Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. [...] (dot. [...]) Szef Służby Cywilnej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Kontroli w Ministerstwie Infrastruktury ([...]) oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne jej rozpatrzenie. Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2147/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. postanowienie oraz orzekł o jego niewykonalności do czasu uprawomocnienia się wyroku Sądu. Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem 27 października 2006 r. Ponownie rozpoznając sprawę po wyroku WSA z dnia 10 sierpnia 2006 r. Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. umorzył postępowanie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z dniem 27 października 2006 r. weszła w życie ustawa z dnia 26 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218), której art. 133 uchylił powołaną wyżej ustawę o służbie cywilnej z dnia 18 grudnia 1998 r. Podniósł, że przepisy nowej ustawy nie regulują prowadzenia konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, co zdaniem organu, oznacza brak podstaw prawnych do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku A. S. Ponadto organ podkreślił, iż w art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217) ustawodawca w sposób wyraźny postanowił, że postępowania dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4 ww. ustawy, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów do dnia wejścia w życie tej ustawy ulegają zakończeniu z tym dniem. Stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Kontroli w Ministerstwie Infrastruktury, którego dotyczy sprawa objęte jest również dyspozycją powołanego art. 84 ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych. Wejście w życie nowych, wymienionych wyżej, przepisów dotyczących służby cywilnej i obsadzania wysokich stanowisk państwowych powoduje zdaniem organu, bezprzedmiotowość dalszego postępowania w sprawie konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Kontroli w Ministerstwie Infrastruktury. Wskazując na art. 105 § 1 kpa, organ zaznaczył, iż w sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. [...] utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu powołując się na art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (dalej pzk) organ wskazał, iż na mocy ww. przepisu postępowania dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4 ustawy o pzk, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy ulegają zakończeniu z tym dniem. Organ podał, że obsadzanie stanowisk, o których mowa w art. 4 ustawy o pzk, następuje na podstawie przepisów niniejszej ustawy. Organ podkreślił, iż na mocy przepisów ustawy o pzk utworzony został państwowy zasób kadrowy, tj. zbiór osób, które w sposób zawodowy, bezstronny i rzetelny mają wykonywać zadania na wysokich stanowiskach państwowych. Pojęcie "wysokie stanowiska państwowe" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 2 ustawy o pzk, poprzez odwołanie do art. 4 tej ustawy, który to z kolei przepis zawiera szeroki katalog stanowisk, do których zastosowanie ma przedmiotowa ustawa. Grupa wysokich stanowisk państwowych obejmuje również dawne wyższe stanowiska w służbie cywilnej, których obsadzanie następowało w drodze konkursów na podstawie uchylonej ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej. Jednakże, w myśl art. 84 ustawy o pzk postępowania dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4 tej ustawy, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy uległy zakończeniu z tym dniem. Obsadzanie stanowisk, o których mowa w art. 4, następuje obecnie na podstawie przepisów niniejszej ustawy, tj. na podstawie powołania osoby z państwowego zasobu kadrowego, dokonanego przez wskazane w art. 10 ust. 1-7 tej ustawy uprawnione podmioty. Norma z art. 84 ustawy o pzk wyraźnie stanowi, że wraz z wejściem w życie ustawy o pzk prowadzenie wszczętych i niezakończonych postępowań konkursowych ulega zakończeniu z tym dniem. W związku tym, właściwy organ - w tym przypadku Prezes Rady Ministrów - działając na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył, jako bezprzedmiotowe, niezakończone w rozumieniu art. 84 ustawy o pzk, postępowanie w sprawie konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Kontroli w Ministerstwie Infrastruktury. Organ uznał, iż wobec tego, że działanie organu oparte było na obowiązujących przepisach, nie doszło do naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, organ stwierdził, że na podstawie art. 43 ust. 1 uchylonej ustawy o służbie cywilnej konkursy na wyższe stanowiska w służbie cywilnej przeprowadzał Szef Służby Cywilnej. Natomiast w myśl art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 ze zm.) z dniem wejścia w życie tej ustawy został zniesiony ten organ, zaś na podstawie art. 120 tej ustawy zadania i kompetencje Szefa Służby Cywilnej stały się zadaniami, które realizuje, z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w zakresie określonym niniejszą ustawą. Ponadto na podstawie art. 121 ustawy o służbie cywilnej sprawy i postępowania wszczęte i niezakończone przez Urząd Służby Cywilnej, tj. organ obsługujący Szefa Służby Cywilnej - zostały przejęte do prowadzenia przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. Mając powyższe na uwadze, organem właściwym w sprawie niezakończonych przez Szefa Służby Cywilnej postępowań konkursowych jest Prezes Rady Ministrów, który może upoważnić Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów do wykonywania zadań i kompetencji przypisanych dotychczas Szefowi Służby Cywilnej. Odnosząc się do zarzutu, jakoby Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. wkraczał w kompetencje sądu administracyjnego, organ uznał go za nieuzasadniony. Podkreślił, iż po uchyleniu przez sąd administracyjny wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2147/05 postanowienia Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] września 2005 r. znak [...], organ administracyjny miał obowiązek ponownie rozpoznać sprawę wywołaną wnioskiem skarżącego, na decyzję Szefa Służby Cywilnej z [...] sierpnia 2004 r., znak [...] w sprawie niedopuszczenia wnioskodawcy do udziału w przedmiotowym konkursie. W związku z tym, że wyrok sądu administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2147/05 stał się prawomocny z dniem 27 października 2006 r., a więc w dniu wejścia w życie obecnie obowiązujących ustaw o służbie cywilnej i ustawy o pzk, właściwym organem administracyjnym do ponownego rozpatrzenia sprawy, zakończonej w pierwszej instancji decyzją Szefa Służby Cywilnej z [...] sierpnia 2004 r., znak [...] został Prezes Rady Ministrów. Tym samym zarzut wnioskodawcy o naruszeniu przez Prezesa Rady Ministrów kompetencji sądu administracyjnego, stanowiącym tym samym rażące naruszenie przepisów prawa, nie zasługiwał zdaniem organu na uwzględnienie. Odnosząc się do kwestii organizowania konkursów na wysokie stanowiska państwowe, organ zaznaczył, że choć możliwość ich organizowania uregulowana jest przepisami ustawy o pzk, to potrzeba przeprowadzenia konkursu powstaje, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o pzk, jeżeli ze względu na szczególne doświadczenie lub umiejętności zawodowe, które są wymagane do pracy na stanowisku obsadzanym z państwowego zasobu kadrowego, nie jest możliwe powołanie osoby z państwowego zasobu kadrowego. Tylko w takiej sytuacji Prezes Rady Ministrów ogłasza konkurs na wysokie stanowisko państwowe, który następnie, w myśl art. 8 ust. 5 ustawy o pzk, jest przeprowadzany przez Krajową Szkołę Administracji Publicznej. Zatem, w obecnym stanie prawnym, podstawowym trybem obsadzania wysokich stanowisk państwowych jest powołanie osób z państwowego zasobu kadrowego przez właściwe organy, zaś szczególnym, subsydiarnym jest tryb konkursowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozpoznanie sprawy poprzez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Dla przejrzystości wywodu niezbędne jest uszeregowanie zdarzeń zaistniałych w sprawie istotnych z punktu widzenia końcowego jego efektu. W postanowieniu WSA z dnia 20 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2085/04 Sąd uznał, że pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] sierpnia 2004 r. jest decyzją administracyjną załatwiającą odwołanie skarżącego od wyniku konkursu na stanowisko z-cy dyrektora Departamentu Kontroli w Ministerstwie Infrastruktury. Odrzucając skargę Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie wyczerpano środków zaskarżenia, gdyż skarżący nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po tym orzeczeniu skarżący złożył przedmiotowy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Organ odmówił przywrócenia terminu i stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku, jednakże wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2147/05 WSA w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie z [...] września 2005 r. Tak więc sprawa wróciła na etap złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z dniem wejścia w życie ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. 170, 2118 ze zm.) co nastąpiło w dniu 27 października 2006 r. został zniesiony organ administracji publicznej – Szef Służby Cywilnej. Jego następcą prawnym jest Prezes Rady Ministrów co wynika zarówno z jego konstytucyjnego usytuowania i kompetencji (art. 148 pkt 5 i 7 Konstytucji RP jak i ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej, w szczególności art. 120 tejże ustawy który stanowi, że kompetencje i zadania Szefa Służby Cywilnej stają się zadaniami, które realizuje z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w zakresie określonym ustawą) w powiązaniu z ustawą o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych. W myśl natomiast art. 121 ustawy o służbie cywilnej sprawy i postępowania wszczęte i niezakończone przez dotychczasowy organ zostały przejęte do prowadzenia przez kancelarie Prezesa Rady Ministrów. Z kolei przepis art. 84 ustawy z 24 sierpnia 2004 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217) stanowi, że postępowania konkursowe wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończone ulegają zakończeniu z dniem 27 października 2006 r. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wyrok WSA wydany w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2147/05 uprawomocnił się z dniem 27 października 2006 r., a więc w dniu wejścia w życie obecnie obowiązujących ustaw o służbie cywilnej i ustawy o państwowym zasobie kadrowym. W tym stanie rzeczy organem właściwym do rozpoznania sprawy stał się jak wywiedziono powyżej Prezes Rady Ministrów. Skoro omawiane postępowanie w sprawie konkursu na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Kontroli w Ministerstwie Infrastruktury było "niezakończone" w rozumieniu cytowanego art. 84 ustawy o państwowym zasobie kadrowym i uległo zakończeniu z dniem 27 października 2006 r., wobec tego Prezes Rady Ministrów prawidłowo uczynił umarzając to postępowanie jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 kpa). Nastąpił bowiem z dniem 27 października 2006 r. brak przedmiotu postępowania. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa), jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw. Skarżący był zwolniony przez Sąd od uiszczenia wpisu sądowego. O kosztach nieopłaconej pomocy udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 242 ppsa.