VI SA/Wa 831/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Honorata Łopianowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Mostowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 4 017 (cztery tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Spółka") wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Dnia [...] sierpnia 2023 r. w W. około godziny 09:50 na ul. [...] funkcjonariusze Policji poddali kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował R. A. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażera na trasie z ul. [...] w W. na L. w W. Przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji U. Pojazd nie był prawidłowo oznakowany jako taksówka - pojazd nie posiadał dodatkowej lampy z napisem taxi na dachu ani bocznych oznaczeń. Płatność za wykonanie usługi w wysokości 29,13 zł została uiszczona gotówką u kierowcy. Na podstawie danych z elektronicznego rachunku okazanego przez pasażera ustalono, że kierowca wykonywał przewóz osób na rzecz C. z siedzibą w W. Wykonano zdjęcia pojazdu oraz okazanych dokumentów. Sporządzono notatkę urzędową. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. Pismem z dnia 16 lutego 2024 r. Strona poinformowała organ, że w dniu [...] sierpnia 2023r. w godzinach i miejscu zgodnie z zapisem w protokole kontroli przejazd przekazała przedsiębiorcy C. z siedzibą w W., na podstawie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wydanej przez Prezydenta [...]. Pismem z dnia 14 marca 2024 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie naruszenia Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.), dalej: "u.t.d.". Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w kwocie 12 000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych) z tytułu stwierdzonego naruszenia Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 92a ust. 3 u.t.d. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania. Decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie: 1) art. 5e u.t.d. w zw. z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię, 2) art. 5d w zw. z art. 5b ust. 1 oraz 5e u.t.d. polegające na przyjęciu, że przekazywanie zleceń przewoźnikowi posiadającemu licencję na przewóz osób taksówką może stanowić przewóz okazjonalny, 3) art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej Spółce również w przypadku jednokrotnego przekazania zlecenia. W uzasadnieniu Spółka wskazała m.in., że zweryfikowała uprawnienia w transporcie drogowym przedsiębiorcy któremu zlecenie przewozu przekazała. Decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "Główny Inspektor") utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: "k.p.a.". oraz art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 u.t.d. i art. 16 i 17 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zacytował przepisy art. 4 pkt 22, art. 4 pkt 11, art. 4 pkt 24, art. 5b ust. 1 i ust. 2, art. 5d, art. 5e, art. 18 ust. 4a i ust. 4b oraz art. 27b ust. 1 i ust. 2 u.t.d. i art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d. w brzmieniu na datę naruszenia, a następnie wskazał, że art. 5d u.t.d. stanowi o obowiązku zlecania przez pośredników przy przewozie osób przewozów wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednie licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. W ocenie organu odwoławczego z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że poddany kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie był oznakowany i wyposażony jako taksówka, a tym samym bez znaczenia pozostaje, że przewoźnik posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, gdyż w tej sytuacji wykonywany przewóz osób nie mógł być wykonywany na podstawie ww. licencji, nie będąc faktycznie taksówką. Główny Inspektor zaznaczył, że według definicji taksówki zawartej w art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251) taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d. W niniejszej sprawie pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie posiadał na dachu lampy z napisem TAXI, oklein bocznych, co potwierdza dokumentacja fotograficzna pojazdu (w aktach sprawy). W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo stwierdził, że przedmiotowy przewóz miał charakter przewozu okazjonalnego. W ocenie organu odwoławczego pośrednik powinien nie tylko zweryfikować przed udzieleniem zlecenia za pomocą aplikacji U., czy przewoźnik posiada licencję do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale także sprawdzić, czy pojazd którym wykonano przewóz został przypisany do licencji oraz czy spełnia warunki konstrukcyjne wymagane dla taksówki. Pośrednik zlecając zatem każdorazowo przewóz powinien zawsze ustalić, czy takie zlecenie nie będzie naruszało przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powinien dysponować wiedzą nie tylko co do licencji jaką dysponuje dany przewoźnik, ale i co do trasy i pojazdu, którym będzie realizowana zlecona usługa. W przedmiotowej sprawie Strona dysponując informacją, że przewoźnik posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką powinna również dysponować informacją, czy pojazd którym będzie wykonany przewóz to na pewno taksówka i czy został zgłoszony do tejże licencji. W przeciwnym razie realizacja przewozu innym pojazdem będzie skutkować niedostosowaniem się do wymogów i naruszeniem przepisów. Informację tego rodzaju strona winna uzyskać od przewoźnika któremu zleca przewóz przed jego rozpoczęciem. Dalej Główny Inspektor podniósł, że pełnomocnik Skarżącego wskazał, iż wymogiem niezbędnym do rozpoczęcia wykonywania przejazdów jest wgranie do systemu zdjęcia pojazdu z widocznym numerem rejestracyjnym, lampą "TAKI" oraz oznaczeniami dodatkowymi (w zależności od wymogów danej gminy). Wskazał także, że takiego dowodu w zakresie kontrolowanego pojazdu Skarżący w niniejszej sprawie nie przedstawił, co tym samym oznacza w ocenie organu odwoławczego, że Strona nie zweryfikowała kontrolowanego pojazdu przed przekazaniem mu zleceń przewozu pasażerów. Organ zaznaczył przy tym, że Skarżący jako pośrednik jest także zobowiązany do przestrzegania pozostałych przepisów ustawy o transporcie drogowym wynikających przede wszystkim z art. 5e oraz m.in. art. 18 ust. 4b u.t.d. W ocenie Głównego Inspektora konstrukcja Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. w przypadku ujawnienia przewozu okazjonalnego prowadzi do wniosku, że pośrednik może naruszyć jednocześnie dyspozycję art. 5d u.t.d. (przekazanie zlecenia podmiotowi, który nie posiada właściwego uprawnienia) oraz art. 5e u.t.d., a więc prowadzenie pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu oraz odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalił podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli, a także słusznie ustalił, iż Strona w niniejszej sprawie podjęła bezprawne działanie pośrednictwa przy wykonywaniu transportu drogowego osób zlecając przewóz podmiotowi, który nie posiadał odpowiedniej dla danego przewozu licencji oraz z naruszeniem zakazu wynikającego z art. 5e u.t.d. Organ odwoławczy wskazał także, że przeanalizował zebrany materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia Skarżącego i przedstawione przez niego dowody zarówno w toku postępowania, jak i w odwołaniu w kontekście przesłanek egzoneracyjnych wskazanych w art. 92c u.t.d. i nie doszukał się możliwości jego uwzględnienia. Dowody, na które powołuje się Spółka w żaden sposób nie potwierdzają, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. W skardze na powyższą decyzję U., zaskarżyła ją w całości i wniosła o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji, umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia Spółki o zakończeniu postępowania dowodowego, a tym samym uniemożliwienie Spółce wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ponieważ: (i) doprowadziło do sytuacji, w której organ nie odnotował przy rozstrzyganiu sprawy dowodu w postaci zdjęcia należycie oznakowanego pojazdu, przedstawionego przez Spółkę pismem z dnia 23 grudnia 2024 r. (które wpłynęło do organu w dniu [...] grudnia 2024 r., czyli w dniu wydania decyzji), który to dowód dotyczył kluczowej dla sprawy okoliczności, a mianowicie weryfikacji przez pośrednika oznaczenia pojazdu, z którego korzysta przewoźnik; (ii) Spółka nie miała możliwości przedłożyć innych dowodów potwierdzających należytą weryfikację oznaczeń pojazdu, które to dowody załączone są do niniejszej skargi; 2) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nadużycie zaufania do organu władzy publicznej polegające na odstąpieniu od praktyki organu w kilkunastu innych analogicznych sprawach, polegającej na kierowaniu do Spółki wezwania umożliwiającego przedstawienie Spółce dowodów potwierdzających przeprowadzenie weryfikacji pojazdu, z którego korzysta przewoźnik, co miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy - opisany w pkt 1 powyżej; 3) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, polegający na nieuwzględnieniu w wydawanej decyzji dowodu dołączonego do pisma Spółki z dnia 23 grudnia 2024 r. w postaci zdjęcia należycie oznaczonego pojazdu, a ponadto uniemożliwienie Spółce przedstawienia innych dowodów dotyczących sprawdzenia oznaczenia pojazdu co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ w rezultacie organ dokonał zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. mającego, w świetle orzecznictwa NSA, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w oparciu o niepełny materiał dowodowy dotyczący tego, jakie środki przedsięwzięła Spółka dla sprawdzenia oznaczeń pojazdu, którym posługuje się przewoźnik; 4) art. 5e w zw. z art. 18 ust 4b pkt 2 lit. b u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na: a) nieprawidłowym przyjęciu, że wynikający z art. 5e u.t.d. zakaz "prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą" może znaleźć zastosowanie do zleceń przewozu przekazywanych na rzecz przedsiębiorcy posiadającego licencję na przewóz osób taksówką, który zgłosił pojazd do licencji; b) nieprawidłowym przyjęciu, że pośrednikowi, który przekazał zlecenie przewozu przedsiębiorcy posiadającemu licencję na wykonywanie przewozu osób taksówką, można przypisać "prowadzenie pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych", jeżeli przedsiębiorca, któremu przekazano zlecenie przewozu wykonuje go pojazdem zgłoszonym do posiadanej licencji na przewóz osób taksówką, ale niespełniającym wymogów technicznych dla taksówek, podczas gdy na gruncie wyroku NSA z dnia 27 czerwca 2023 r. II GSK 1116/22, przestrzeganie takich wymogów technicznych stanowi odpowiedzialność przewoźnika, zaś ewentualne uchybienia w tym zakresie nie mogą skutkować przyjęciem, że pojazd nie jest taksówką, a pośrednik prowadził pośrednictwo przy przewozie okazjonalnym; 5) art. 5d w zw. z art. 5b ust. 1 oraz art. 5e u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przekazywanie zleceń przewoźnikowi posiadającemu licencję na przewóz osób taksówką, który wykonał przejazd pojazdem zgłoszonym do tej licencji, lecz niespełniającym wymogów technicznych dla taksówek, może stanowić przekazanie zlecenia przewozu okazjonalnego, a tym samym oznaczać, że dochodzi do naruszenia obowiązku przekazywania zleceń wyłącznie na rzecz przewoźników posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., z uwagi na nieposiadanie przez przewoźnika licencji właściwej dla przewozów okazjonalnych; 6) w razie uznania przez Sąd, że Spółka dopuściła się naruszenia przepisów u.t.d. stanowiących podstawę do nałożenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie, zarzucono naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, tj. nieumorzenie postępowania w sytuacji gdy naruszenia przepisów nastąpiły wyłącznie na skutek działań przewoźnika, który naruszył warunki wykonywania przewozu osób taksówką w zakresie oznakowania wykorzystywanego pojazdu, na co Spółka nie miała wpływu i czego nie mogła przewidzieć z uwagi na zastosowane uprzednio środki pozwalające Spółce przyjąć, że pojazd jest prawidłowo oznakowany (w szczególności Spółka pozyskała od przewoźnika zdjęcie pojazdu posiadającego oznaczenia wymagane dla taksówek). Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. DZ.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez sąd dowodu z dokumentów wymienionych na str. 5 skargi, które zdaniem Strony dowodzą, że Spółka przed podjęciem współpracy i przekazaniem zlecenia przewozu, którego dotyczy niniejsza sprawa zweryfikowała, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] jest należycie oznakowany a ponadto został dla niego wydany wypis z licencji taxi. W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumenty na poparcie przytoczonych wyżej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie i nieuwzględnienie wniosków dowodach Strony. Pismem z dnia 28 czerwca 2025 r. Strona ustosunkowała się do argumentacji organu w odpowiedzi na skargę. Jednocześnie wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do tego pisma. Na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r., na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd przeprowadził dowody uzupełniające z dokumentów załączonych do skargi i pisma z dnia 28 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie niniejszej nie miał zastosowania. W związku z wniesioną skargą kontroli sądu została poddana decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2024 r. Tą ostatnią decyzją organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. w zw. z lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., w brzmieniu na datę naruszenia. Stosownie do art. 92a u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł (ust. 3 art. 92 u.t.d.). Wedle lp. nr 2.20 załącznika nr 3 zawierającego wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, do którego odsyła ust. 7 art. 92a u.t.d., "Przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy" sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 40 000 zł. Skarżący wykonując działalność o której mowa w art. 4 pkt 24 u.t.d., tj. działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz: a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób, - samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji, jest adresatem nakazu prowadzenia pośrednictwa wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. (zob. art. 5d u.t.d. – "Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1") oraz zakazu prowadzenia tego pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą (art. 5e u.t.d.). Ich przestrzeganie powinno więc ze swej istoty zakładać potrzebę (obowiązek) weryfikowania (sprawdzenia) spełniania koniecznych wymagań przez zleceniobiorcę, a mianowicie, czy przedsiębiorca, któremu jest przekazywane zlecenie przewozu osób posiada odpowiednią – do oferowanej przez niego usługi – licencję, czy wykona ten przewóz pojazdem wpisanym do tej licencji, a co więcej, czy przewóz ten wykona pojazdem samochodowym odpowiadającym posiadanej licencji, co – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć - tylko wówczas będzie odpowiadało prawidłowemu wykonaniu obowiązku, o którym stanowi art. 27b ust. 1 u.t.d. Podzielając pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony wyroku z dnia 3 grudnia 2024 r. II GSK 239/24 należy stwierdzić, że warunkiem koniecznym uznania danego pojazdu za taksówkę jest nie tylko zgłoszenie takiego pojazdu do ważnej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale również odpowiednie wyposażenie i oznaczenie pojazdu, odróżniające od pojazdów, które nie są taksówkami, co znajduje swoje uzasadnienie w art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który definiując "taksówkę" stanowi o koniecznych jej cechach dystynktywnych, a mianowicie o odpowiednim wyposażeniu (w tym w taksometr lub aplikację mobilną, o której jest mowa w art. 13b ustawy o transporcie drogowym) oraz - co istotne - o odpowiednim oznaczeniu. Tym samym, właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego jest warunkiem koniecznym, aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a wykonywany nim przewóz - przy posiadaniu wymaganej licencji, do której zgłoszono ten pojazd - za przewóz osób taksówką. Odpowiednie oznaczenie pojazdu jako taksówki pełni nie tylko funkcję odróżniającą i wspiera zachowanie reguł uczciwej konkurencji przy przewozie osób, ale również umożliwia upoważnionym organom prowadzenie realnej kontroli wykonania przez podmioty wykonujące ten rodzaj transportu dodatkowych obowiązków lub korzystania z szeregu przywilejów, bądź odstępstw od obowiązujących reguł przewozu osób. "Posiadanie odpowiedniej licencji" wiąże się z wykonywaniem wynikających z niej uprawnień, co w odniesieniu do licencji, o której jest mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d. uzasadnia wniosek, że wykonywanie wynikających z niej uprawnień może nastąpić tylko i wyłącznie pojazdem samochodowym, który jest taksówką w rozumieniu art. 2 pkt 43 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a więc pojazdem, który jest odpowiednio wyposażony oraz odpowiednio oznaczony. W ocenie Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżoną decyzją Główny Inspektor naruszył przepis art. 10 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. "Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.". Wyrażona w tym przepisie zasada czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do procesu. To właśnie przyznanie prawa do procesu otwiera przed jednostką obronę interesu prawnego w toku czynności organu administracji publicznej. Prawo do procesu to prawo do obrony. Zasadzie czynnego udziału strony należy nadać rangę zasady konstytucyjnej, wypływającej z wartości demokratycznego państwa prawnego (zob. B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 107). Nadto zauważyć należy, że zasada ta nakłada na organ pewne obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odpowiednio do tych obowiązków organów administracji publicznej art. 10 § 1 k.p.a. jest podstawą do ustalenia dwóch praw procesowych strony: prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Artykuł 10 § 1 k.p.a. kształtuje prawa strony, czego istotnym następstwem prawnym jest to, iż strona swymi prawami rozporządza (zob. B. Adamiak, tamże, s. 108). Strona ma prawo do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy. Obowiązkiem organu jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu określonego wyznaczonym stronie terminem. W ocenie Sądu, naruszenie przez organ art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niepowiadomienie strony o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań nie zawsze będzie stanowiło podstawę do uchylenia decyzji. Naruszenie przywołanego przepisu we ww. sposób oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 18.05.2006 r. II OSK 831/05). Przekładając powyższe na realia sprawy niniejszej wskazać należy, że w sprawie przed wydaniem decyzji Główny Inspektor nie zawiadomił Strony o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona przy piśmie z dnia 23 grudnia 2024 r. przedłożyła organowi swoje stanowisko oraz zaoferowała dowód, który jej zdaniem dowodzi, że Spółka przed rozpoczęciem współpracy z przewoźnikiem któremu zleciła przewóz zweryfikowała czy pojazd marki [...] nr rej. [...] jest należycie oznakowany. Pismo to wpłynęła do organu w dniu [...] grudnia 2024 r., a więc w dniu wydania przez organ zaskarżonej decyzji, i stanowisko Strony wraz z zaoferowanym dowodem nie zostało przez organ wzięte pod uwagę. Powyższe potwierdził organ w odpowiedzi na skargę, wskazując że pismo Strony z dnia 23 grudnia 2024 r. nie zostało uwzględnione. Organ uznał jednocześnie, że uchybienie procesowe nie ma wpływu na wynik sprawy. W tym miejscu wskazać należy, że podstawą do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania, innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jest uznanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie wymaga więc w tym wypadku aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. W ocenie Sądu, w realiach prawno-faktycznych tej sprawy, nie można z góry wykluczyć, że gdyby organ odwoławczy przeanalizował stanowisko Strony zawarte w piśmie z dnia 23 grudnia 2024 r. i dopuścił dowód zaoferowany przez Stronę, to wynik sprawy mógłby być inny. Zauważyć bowiem należy, że zaoferowany dowód zmierzał do obrony stanowiska Strony wskazującego, że w jej ocenie naruszenia nie popełniła, a gdyby jednak organ uznał inaczej, to zdaniem Strony dowód ten w powiązaniu z innymi dowodami już zaoferowanymi przez Stronę w toku postępowania winien doprowadzić do umorzenia postępowania w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym: "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć". W ocenie Sądu, Strona ma prawo dowodzić, że do naruszenia nie doszło bądź, że uczyniła wszystko zgodnie z prawem, że nie mogła zrobić nic więcej, zaś to co zrobiła, pozwalało pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa, a mianowicie, że nie naruszy obowiązku zlecania przewozu osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednie licencje, ani też zakazu prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w zakresie przewozów okazjonalnych. Przy czym, w ocenie Sądu, organ ma obowiązek przeprowadzić, a następnie ocenić zaoferowane przez Stronę dowody w postępowaniu wyjaśniającym, co stanowi gwarancję ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z regułami postępowania wyrażonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. Ocena zaoferowanego przez Stronę dowodu poza postępowaniem wyjaśniającym stanowi o naruszeniu ww. reguł. Mając na uwadze powyższe Sąd stanął na stanowisku, że wobec naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. stan faktyczny sprawy niniejszej nie został ustalony w sposób prawidłowy, co czyni nałożenie na Stronę kary pieniężnej w oparciu o art. 92a ust. przedwczesnym. Zaś przyjęcie, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo powoduje, że odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy uznać za przedwczesne. Tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy daję podstawę do oceny prawidłowości zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego. Ponownie rozpoznając sprawę, Główny Inspektor winien wziąć pod uwagę powyższe, w sposób zgodny z regułami postępowania administracyjnego ustalić stan faktyczny sprawy, w tym ocenić dowody przedłożone przez Stronę, a następnie podjąć stosowne rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając. Z powyższych względów, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił decyzję zaskarżoną. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego wpisu w wysokości 400 zł, wynagrodzenie reprezentującego Stronę pełnomocnika w osobie adwokata w wysokości przewidzianej w § 14 ust. 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964) - 3 600 zł, oraz zwrot uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).