VI SA/Wa 833/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z [...] marca 2024 r. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Organ odwoławczy", "SKO w [...]") z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: "Organ I instancji") z dnia [...] marca 2024 r. nr [...]orzekającą wobec P. Ż. (dalej: "Skarżący") i P. K. odpowiedzialność solidarną jako członków zarządu spółki W. [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. N. (dalej: "Spółka") za zaległości z decyzji administracyjnych: - nr [...]wydanej w dniu [...].03.2019 r. na kwotę 5 058,90 zł, - nr [...]wydanej w dniu [...].10 2019 r na kwotę 3 049,20 zł (dalej: "zaskarżona decyzja"). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent W. decyzją nr [...]z dnia [...] marca 2024 r. orzekł o odpowiedzialności Skarżącego oraz P. K. jako członków zarządu Spółki, za zaległości Spółki wynikające z decyzji administracyjnych: nr [...]wydanej w dniu [...].03.2019 r. na kwotę 5058,90 zł oraz nr [...]wydanej w dniu [...].10.2019 r. na kwotę 3049,20 zł. Na ww. należność składa się: należność główna w kwocie 8.099,41 zł; odsetki w wysokości 3.218,82 zł na dzień sporządzenia niniejszej decyzji, tj. [...].02.2024 r. oraz koszty upomnienia w kwocie 11.60 zł. Łączna kwota zadłużenia wyniosła zatem 11.329,83 zł na dzień sporządzenia niniejszej decyzji, tj. [...].02.2023 r. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że decyzją administracyjną nr [...]wydaną Spółce w dniu [...].03.2019 r. zostało udzielone zezwolenie na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi powiatowej przy ul. [...] w rejonie ul. [...] na okres od dnia 01.01.2019 r. do dnia 31.12.2029 r. oraz umieszczenie w nim kiosku handlowego. Przedmiotową decyzją została ustalona opłata z tego tytułu w wysokości 5058,90 zł. Należność nie została uregulowana w terminie. W dniu [...].05.2019 r. Organ I instancji wystawił upomnienie nr [...], które zostało doręczone Spółce. Brak zapłaty w wyznaczonym terminie skutkował wszczęciem postępowania egzekucyjnego przeciwko Spółce zgodnie z tytułem wykonawczym nr [...]z dnia [...].09.2022 r. Decyzją administracyjną nr [...]wydaną w dniu [...].10.2019 r., została wymierzona Spółce kara pieniężna w wysokości 3049,20 zł z tytułu zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia 11.09.2017 r. do dnia 02.10.2017 r. Należność nie została uiszczona w terminie. W dniu [...].12.2019 r. Organ I instancji wystawił upomnienie nr [...], które zostało doręczone Spółce w dniu [...].12.2019 r. Brak zapłaty w wyznaczonym terminie skutkował wszczęciem przeciwko Spółce postępowania egzekucyjnego, zgodnie z tytułem wykonawczym [...]z dnia [...].09.2022 r. Postanowieniem znak: [...]z dnia [...].11.2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]poinformował wierzyciela o nieprzystąpieniu do egzekucji na podstawie ww. tytułów wykonawczych, z uwagi na prawdopodobieństwo bezskuteczności egzekucji z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. W związku z powyższym w dniu 23.03.2023 r., na podstawie artykułu 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, z późn. zm.), została wydana decyzja administracyjna nr [...], orzekająca o odpowiedzialności P. K. oraz Skarżącego jako członków zarządu Spółki za zaległości wynikające z decyzji administracyjnych: nr [...]wydanej w dniu [...].03.2019 r. na kwotę 5058,90 zł oraz nr [...]wydanej w dniu [...].10.2019 r. na kwotę 3049,20 zł. Po rozpoznaniu odwołania, SKO w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...]SKO w [...] uchyliło decyzję Organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. W związku z decyzją SKO w [...], zawiadomieniem z dnia 25.01.2024 r. Zarząd Dróg Miejskich poinformował Skarżącego, iż pismem znak: [...] z dnia [...].01.2023 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie odpowiedzialności członków zarządu Spółki, tj. Skarżącego oraz P. K., za dług Spółki. Organ I instancji poinformował również, że zawiadomienie z dnia [...].01.2023 r. zostało doręczone P. K. w dniu [...].01.2023 r. Natomiast zawiadomienie skierowane do Skarżącego na adres ul. [...], 01-315 [...], było awizowane w dniach [...].01.2023 r. oraz [...].02.2023 r. (adresat nie podjął przesyłki w terminie). Tym samym, zgodnie z art. 44 k.p.a., zostało uznane za skutecznie doręczone w dniu 10.02.2023 r. (doręczenie zastępcze). Po rozpoznaniu sprawy przekazanej decyzją SKO w [...], Organ I instancji w dniu [...] marca 2024 r. wydał decyzję orzekającą, iż Skarżący i P. K. ponoszą solidarną odpowiedzialność, jako członkowie zarządu Spółki, z tytułu opłaty za zajęcie pasa drogowego oraz z tytułu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W kwestii zarzutu Skarżącego dotyczącego nieprzeprowadzenia postępowania egzekucyjnego z majątku Spółki, Organ I instancji wyjaśnił, że bezskuteczność egzekucji będzie miała miejsce wówczas, gdy skierowanie egzekucji do całego majątku dłużnika, zastosowanie rożnych sposobów egzekucji, nie dało wyniku w postaci zaspokojenia roszczenia podatkowego. Warunkiem uznania bezskuteczności egzekucji jest jej formalne przeprowadzenie, a także stwierdzenie bezskuteczności egzekucji na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W świetle powyższego, Organ I instancji wskazał, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] znak: [...] z dnia [...].11.2022 r., informujące o nieprzystąpieniu do egzekucji na podstawie ww. tytułów wykonawczych, z uwagi na prawdopodobieństwo bezskuteczności egzekucji z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne, jest wystarczającym dowodem bezskuteczności egzekucji wobec Spółki. W odniesieniu do kwestii prawidłowego doręczenia Spółce decyzji administracyjnych ustalających opłatę i karę za zajęcie pasa drogowego, a także ustalenia daty wymagalności należności w nich określonych, ww. Organ wyjaśnił, że: - decyzja nr [...]z dnia [...].03.2019 r. została doręczona Spółce w dniu [...].03.2019 r., decyzja stała się ostateczna w dniu [...].03.2019 r., należność wynikająca z decyzji stała się wymagalna z dniem [...].04.2019 r.; - decyzja nr [...]z dnia [...].10.2019 r. została doręczona Spółce w dniu [...].10.2019 r., decyzja stała się ostateczna w dniu [...].10.2019 r., należność wynikająca z decyzji stała się wymagalna z dniem [...].11.2019 r. Jednocześnie Organ I instancji poinformował, iż zgodnie z art. 40d ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645, z późn. zm.) obowiązek uiszczenia przedmiotowych należności przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym należności powinny zostać uiszczone. W związku z powyższym zadłużenie wynikające z decyzji administracyjnych nr [...]z dnia [...].03.2019 r. oraz [...]z dnia [...].10.2019 r. nie uległo przedawnieniu. Od powyższej decyzji zostało złożone odwołanie przez P. K., który kwestionował zasadność skarżonej decyzji. P. K. podniósł, iż zgodnie z dyspozycją art. 10 k.p.a. organ administracyjny obowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem P. K. w niniejszej sprawie organ administracyjny wydał decyzję pomimo uniemożliwienia Skarżącemu udziału w niniejszej sprawie. W szczególności w ocenie Piotra Kłosowskiego należy podnieść, iż Organ odwoławczy nie ustalił adresu zamieszkania drugiego z członków zarządu tj. Skarżącego, a tym samym nie dokonał na jego rzecz żadnych doręczeń. Z posiadanych informacji wynika, iż doręczenia na jego rzecz dokonywane były nie na adres jego miejsca zamieszkania ale na adres spółki, a tym samym były nieskuteczne. Jak wynika z brzmienia art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność członków zarządu za obowiązania podatkowe Spółki powstaje tylko i wyłącznie w sytuacji, jeżeli egzekucja z majątku spółki okaże się w całości lub w części bezskuteczna. Jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji przeciwko Spółce nigdy nie zostało przeprowadzone żadne postępowanie, które wykazałoby bezskuteczność egzekucji w całości bądź w części. Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]postanowieniem z dnia [...] listopada 2022 r., poinformował o nieprzystąpieniu do egzekucji wydanych przeciwko Spółce tytułów wykonawczych z uwagi na prawdopodobieństwo bezskuteczności egzekucji z powodu braku majątku lub źródła dochodu spółki. Zdaniem Skarżącego należało podnieść, iż skoro warunkiem odpowiedzialności członków zarządu jest bezskuteczność egzekucji w całości lub też części, to samo twierdzenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], że zachodzi prawdopodobieństwo bezskuteczności nie może spowodować odpowiedzialności członków zarządu na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym w ocenie Skarżącego dopiero wykazanie, że taka bezskuteczność występuje może spowodować powstanie odpowiedzialności członka zarządu. Odwołanie zostało złożone w terminie. W toku postępowania odwoławczego SKO w [...] wystąpiło do Organu I instancji o wyjaśnienie kwestii dotyczącej doręczenia decyzji Skarżącemu. Odpowiadając na powyższe, Organ I instancji wyjaśnił, że decyzja Prezydenta W. nr [...]z dnia [...] marca 2024 r. została doręczona na adres w [...], ul. [...]w dniu [...] marca 2024 r. Przedmiotowy adres jest adresem spółki W. T[...] SPOŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ (KRS [...]), (pismo Organu I instancji z dnia [...] lipca 2024 r. w aktach SKO). Pismem z dnia [...] października 2024 r. SKO w [...] wystąpiło do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wskazanie adresu zamieszkania (do celów podatkowych) Skarżącego. W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, iż Skarżący wskazał adres do korespondencji w [...] (05-082) ul. [...]. Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. SKO w [...] powiadomiło Skarżącego i P. K. o zakończeniu postępowania oraz możliwości zapoznania się z aktami. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. SKO w [...] utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji orzekającą wobec Skarżącego i P. K. odpowiedzialność solidarną jako członków zarządu Spółki za zaległości z decyzji administracyjnej zezwalającej na zajęcie odcinka pasa drogowego oraz kary za zajęcie odcinka pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w [...] wskazało, że przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej statuuje przesłanki odpowiedzialności subsydiarnej osób trzecich, w tym zarządu spółki. Pozytywne przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki to: 1) istnienie zaległości podatkowej podmiotu pierwotnie zobowiązanego (podatnika lub płatnika) z kręgu podmiotów wymienionych w art. 116 Ordynacji podatkowej; 2) bezskuteczność egzekucji w całości lub w części; 3) pełnienie, w okresie wymagalności zobowiązania, funkcji członka Zarządu. Z kolei przesłankami uwalniającymi od odpowiedzialności członka zarządu spółki, czyli przesłankami egzoneracyjnymi są: 1) wykazanie we właściwym czasie, czy został zgłoszony wniosek o upadłość spółki (zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub zatwierdzono układ), albo że niezgłoszenie takiego wniosku wynika z przyczyn niezawinionych przez likwidatora (art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej); 2) wskazanie mienia, z którego organ może zaspokoić zaległości spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Zdaniem Organu odwoławczego rzeczą osoby, na którą organ zamierza przenieść odpowiedzialność, jest wykazanie, że we właściwym czasie został zgłoszony wniosek o upadłość (układ) spółki albo, że niezgłoszenie takiego wniosku wynika z przyczyn niezawinionych przez likwidatora (art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) albo w końcu, że istnieje mienie, z którego organ może zaspokoić zaległości spółki (art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). W niniejszej sprawie na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej zostało wszczęte postępowanie wobec członków zarządu Spółki Skarżącego oraz P. K.. Doręczenie pism i decyzji dokonane wobec Skarżącego i P. K. zdaniem Organu odwoławczego nie budzi zastrzeżeń. SKO w [...] zauważyło, że w toku postępowania Organ I instancji ustalił adres Skarżącego w [...]ul. [...]i doręczył mu decyzję nr [...]z dnia [...] marca 2024 r. Przedmiotowy adres jest adresem spółki W. [...] SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ (KRS [...]). Nadto w toku prowadzonego postępowania SKO w [...] ustaliło, iż adres ten wskazał Skarżący jako adres do doręczeń w Urzędzie Skarbowym. Z analizy KRS wynika także, iż skład zarządu od dnia rejestracji spółki nie uległ zmianie, co Organ odwoławczy ustalił na podstawie analizy pełnego odpisu W. [...] sp. z o.o. (zmiany KRS dotyczyły wyłącznie wysokości udziałów wspólników). Organ odwoławczy ustalił także, iż Spółka nie znajduje się w stanie upadłości. SKO w [...] wyjaśniło ponadto, że pojęcie bezskuteczność egzekucji nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa podatkowego, przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przepisach o egzekucji sądowej, a zatem należy je rozumieć stosownie do reguł języka potocznego, jako działanie nieprzynoszące pożądanych rezultatów. Innymi słowy w opinii SKO w [...], bezskuteczność egzekucji w całości lub w części, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, oznacza, zgodnie z wykładnią językową, stan, gdy wierzyciel podatkowy nie uzyskał zaspokojenia mimo przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Będzie to więc działanie nie przynoszące pożądanych rezultatów. Tym samym, bezskuteczność egzekucji będzie miała miejsce, gdy skierowanie egzekucji do całego majątku podatnika, zastosowanie rożnych sposobów egzekucji, nie dało wyniku w postaci zaspokojenia roszczenia podatkowego. Warunkiem uznania bezskuteczności egzekucji jest jej formalne przeprowadzenie, a także stwierdzenie bezskuteczności egzekucji na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Według Organu odwoławczego wystarczy zatem, że organ na podstawie zebranych dowodów wykaże, że egzekucja nie może przynieść żadnych pozytywnych rezultatów. Bezskuteczność egzekucji może być wykazana nie tylko na podstawie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, ale także na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, na podstawie okoliczności wynikających z czynności przeprowadzonych w postępowaniu egzekucyjnym. W świetle powyższego, załączone do akt sprawy postanowienie znak: [...] z dnia [...].11.2022 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]informujące wierzyciela o nieprzystąpieniu do egzekucji na podstawie ww. tytułów wykonawczych, stwierdzało prawdopodobieństwo bezskuteczności egzekucji z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Organ odwoławczy podkreślił, że z treści ww. postanowienia wynika, iż w odniesieniu do Spółki zostały przeprowadzone czynności zmierzające do ustalenia majątku dłużnika, jednakże nie dały one pozytywnego rezultatu. Z tych względów wskazane powyżej postanowienie jest wystarczającym dowodem wskazującym na bezskuteczność egzekucji wobec Spółki. Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. Skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję SKO w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przez SKO w [...], które jako organ administracji publicznej jest zobowiązane do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rzetelnej analizy zgromadzonego materiału, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji organ ograniczył się do ogólnikowych stwierdzeń, pomijając istotne okoliczności sprawy i me dokonując pełnej oceny dowodów, w szczególności w zakresie faktycznej bezskuteczności egzekucji wobec majątku Spółki, 2) naruszenie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do odpowiedzialność członków zarządu w sytuacji w której brak jest dowodów, że egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, 3) dokonanie w sprawie doręczeń z naruszeniem art. 42 § 1 k.p.a., tj. pod adresem, pod którym Skarżący nie mieszka od jesieni 2022 r. Formułując powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a. gdyż SKO w [...] dopuściło się naruszenia innych przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w sposób pobieżny zebrało i rozpatrzyło materiał dowodowy w sprawie. Skarżący podtrzymał w całości swoje stanowisko przedstawione w dotychczasowych pismach. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że SKO w [...] nie przeanalizowało kluczowych zarzutów odwołania, w szczególności: 1) braku przeprowadzenia faktycznej egzekucji z majątku spółki przez Organ I instancji, co jest przesłanką konieczną do ustalenia odpowiedzialności członków zarządu, 2) kwestii przedawnienia należności wynikających z decyzji za rok 2017, które na dzień wydania decyzji Organu I instancji były już przedawnione, 3) naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu przez Skarżącego, któremu nieskutecznie doręczano korespondencję w sprawie, co uniemożliwiło mu obronę swoich praw. Zdaniem Skarżącego SKO w [...] ograniczyło się do powielenia stanowiska Organu I instancji, nie dokonując samodzielnej analizy materiału dowodowego oraz nie podejmując próby uzupełnienia braków dowodowych. Tym samym w ocenie Skarżącego Organ odwoławczy naruszył art. 77 § 1 k.p.a., który zobowiązuje do zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz art. 7 k.p.a., który wymaga dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W rezultacie w opinii Skarżącego zaskarżona decyzja SKO w [...] utrwalała uchybienia Organu I instancji i tym samym została wydana z pominięciem istotnych okoliczności sprawy, a tym samym nie spełnia wymogów rzetelności i zgodności z prawem. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Niemniej jednak z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 2024 r., naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja SKO w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]marca 2024 r. w przedmiocie orzeczenia wobec P. K. i Skarżącego odpowiedzialność solidarną jako członków zarządu spółki W. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]za zaległości z decyzji administracyjnych: - nr [...]wydanej w dniu [...].03.2019 r. na kwotę 5 058,90 zł, - nr [...] wydanej w dniu [...].10.2019 r na kwotę 3 049,20 zł. Należy zwrócić uwagę, że zaskarżoną decyzją orzeczono solidarną odpowiedzialność wobec Skarżącego i P. K. jako członków zarządu Spółki z ww. decyzji. Kwota w wysokości 5 058,90 zł stanowi opłatę za zajęcie przez Spółkę odcinka pasa drogowego - drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] za okres od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. - decyzja z dnia [...] marca 2019 r. Z kolei kwota ustalona decyzją z dnia [...] października 2019 r. stanowi karę pieniężną, wymierzoną Spółce, za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...] - drogi powiatowej, bez zezwolenia zarządcy drogi od dnia [...] września 2017 r. do dnia [...] października 2017 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że na zaległość, która winna być solidarnie spłacona przez Skarżącego i P. K. składają się również odsetki z tytułu zaległości oraz koszty upomnienia. W ocenie Sądu obciążenie solidarną odpowiedzialnością członków zarządu za zobowiązania Spółki, które w części stanowią karę pieniężną za naruszenie przepisów prawa administracyjnego nie mieści się w zakresie unormowania z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm., dalej: "O.p."). Na wstępie należy odnotować, że sprawa dotycząca odpowiedzialności solidarnej jako członków zarządu W. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], dotycząca P. K. była już przedmiotem skargi wniesionej do WSA w Warszawie. Sąd wyrokiem z dnia 4 września 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 834/25 uchylił decyzję SKO w [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...]oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2024 r., a także zasądził od SKO w [...] na rzecz skarżącego P. K. zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę skazuje, że w niniejszej sprawie zaistniały tożsame okoliczności faktyczne i prawne i z tych samych względów decyzje obu instancji podlegały uchyleniu. Skarżący, jak wynika powyższego uzasadnienia pełnił funkcję członka zarządu Spółki, w okresie powstania zaległości z tytułu opłaty za zajecie pasa drogowego oraz nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. W niniejszej sprawi istnieje zatem tożsamość przedmiotowa. W pierwszej kolejności Sąd rozpoznający sprawę nie podziela zarzutu Skarżącego, iż odpowiedzialność członków zarządu spółki na zasadzie art. 116 § 1 O.p. warunkowana jest faktycznie podjętymi czynnościami egzekucyjnymi (wszelkiego rodzaju) i dopiero stwierdzenie, po ich przeprowadzeniu, bezskuteczności egzekucji, uprawnia organy do włożenia tej odpowiedzialności na członków zarządu spółki. Takie stanowisko Skarżącego jest błędne. Rację mają organy obu instancji, że bezskuteczność egzekucji wobec Spółki można było oprzeć na wszelkich dowodach (czynnościach), z których taki wniosek wynika, tj. braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucji. Przede wszystkim podkreślić należy, że pojęcie "bezskuteczności egzekucji" nie zostało zdefiniowane w O.p., lecz w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. oznacza sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki (por. wyroki NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1358/07; z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt III FSK 1289/22; z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 618/22). W orzecznictwie przyjmuje się także, że bezskuteczność egzekucji, o jakiej mowa w art. 116 § 1 O.p., to występuje ona zasadniczo w dwóch sytuacjach. Pierwsza to przypadek, gdy wobec zobowiązanego do zapłaty podmiotu uruchomione zostało postępowanie przymusowe, które nie osiągnęło zamierzonego celu gdyż nie doprowadziło do wykonania dochodzonego obowiązku. Drugi przypadek występuje wówczas, gdy stan majątkowy dłużnika jest tak zły, że oczywistym jest, iż nie ma widoków na powodzenie postępowania egzekucyjnego. W uchwale 7 sędziów NSA z 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08 wyjaśniono na potrzeby stosowania art. 116 § 1 O.p., że stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Nie jest konieczne, aby bezskuteczność egzekucji miała formalny wyraz w postanowieniu właściwego organu egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 11 października 2024 r., sygn. akt III FSK 1358/22). W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że bezskuteczność egzekucji wobec Spółki zaistniała. Takiej tezie daje wyraz postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]z dnia [...] listopada 2022 r. (k. 90 w aktach administracyjnych sprawa VI SA/Wa 834/25 – dołączonych zarządzeniem z dnia 14 listopada 2025 r. do przedmiotowej sprawy), z którego wynika, iż organ podatkowy nie przystąpił do egzekucji z powodu braku majątku Spółki lub źródła dochodu, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucji. Co ważne, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]z dnia [...] listopada 2022 r. zostało wydane po wykonanych uprzednio czynnościach sprawdzających w stosownych rejestrach (systemach) oraz ustalenia braku rachunków bankowych należących do Spółki. W ocenie Sądu nie zasługuje również na akceptację zarzut naruszenia art. 42 § 1 k.p.a., co skutkować miało również naruszeniem art. 10 k.p.a. w zakresie czynnego udziału Skarżącego w postepowaniu. Sąd wskazuje, że o ile faktycznie pierwotnie korespondencja, w tym zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zostało doręczone w trybie art. 44 k.p.a., w sytuacji gdy Skarżący pod tym adresem nie mieszkał, o tyle przed wydaniem zaskarżonej decyzji doręczenie pisma z dnia [...] listopada 2024 r. zostało dokonane na adres korespondencyjny Skarżącego. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych sprawy – odpowiedzi Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]z dnia [...] października 2024 r. (nieponumerowane akta sprawy) Skarżący wskazał adres do doręczeń: 05-082 [...], [...], ul. [...]. Ponadto, podnosząc ten zarzut Skarżący nie wykazał, że przypisywane organowi naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest wymagane w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W szczególności nie podał jakie konkretnie - dotychczas nieznane okoliczności lub dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy - mogłyby zostać przez Skarżącego skutecznie zgłoszone przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w tezie wyroku z 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 287/23 "Sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania. Przechodząc do dalszej oceny zawisłej przed WSA w Warszawie sprawy, Sąd wskazuje, że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 116 § 1 O.p., który statuuje przesłanki odpowiedzialności subsydiarnej osób trzecich, w tym zarządu spółki. Pozytywne przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki to: 1) istnienie zaległości podatkowej podmiotu pierwotnie zobowiązanego (podatnika lub płatnika) z kręgu podmiotów wymienionych w art. 116 O.p.; 2) bezskuteczność egzekucji w całości lub w części; 3) pełnienie, w okresie wymagalności zobowiązania, funkcji członka Zarządu. Z kolei przesłankami uwalniającymi od odpowiedzialności członka zarządu spółki, czyli przesłankami egzoneracyjnymi są: 1) wykazanie we właściwym czasie, czy został zgłoszony wniosek o upadłość spółki (zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub zatwierdzono układ), albo że niezgłoszenie takiego wniosku wynika z przyczyn niezawinionych przez likwidatora (art. 116 § 1 pkt 1 O.p.), 2) wskazanie mienia, z którego organ może zaspokoić zaległości spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.). Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 pkt 8 O.p. niepodatkowe należności budżetowe definiowane są jako niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, z późn. zm., dalej: "u.f.p."), środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: 1) kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie; 2) należności z tytułu gwarancji i poręczeń udzielonych przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego; 3) wpłaty nadwyżek środków obrotowych samorządowych zakładów budżetowych; 4) wpłaty nadwyżek środków finansowych agencji wykonawczych; 5) wpłaty środków z tytułu rozliczeń realizacji programów przedakcesyjnych; 6) należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności; 6a) należności z tytułu grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe; 7) dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw; 8) pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa. Na podstawie art. 67 ust. 1 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879). Dochodem w rozumieniu art. 60 pkt 7 u.f.p. będzie niewątpliwie opłata pobierana za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w wart. 40 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 889, dalej: "u.d.p."). Subsydiarne ściągnięcie takiej opłaty od osób trzecich, w mieści się zatem w hipotezie normy z art. 116 § 1 O.p. Z gruntu odmiennie wygląda natomiast możliwość zastosowania instytucji z art. 116 § 1 O.p. do administracyjnych kar pieniężnych, zatem również tych nakładanych na podstawie art. 40 ust. 1 u.d.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że warunkiem zastosowania przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa do określonej należności budżetowej jest to, aby wynikała ona ze stosunków publicznoprawnych, przez które należy rozumieć istnienie pewnych relacji między co najmniej dwoma podmiotami, pewnych uprawnień i obowiązków wynikających z określonych norm prawnych, co oznacza, że do tych należności powinno się zaliczać należności, których obowiązek ponoszenia stanowi realizację przepisów prawa, a nie jest wynikiem naruszenia tych przepisów. W związku z tym zaś, że wszelkiego rodzaju kary pieniężne wynikają, nie ze stosunków publicznoprawnych, nakazujących określonym podmiotom świadczenie publiczne na rzecz budżetu państwa (budżetu jednostek samorządu terytorialnego), lecz z zabronionych pod groźbą sankcji ich zachowań, z pojęcia niepodatkowych należności publicznoprawnych wyklucza się więc wobec tego dochody budżetowe, których źródłem są wszelkiego rodzaju kary pieniężne, grzywny czy mandaty (zob. wyrok NSA z 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2551/17; zob. również w tej mierze wyroki NSA z dnia: 26 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 416/19 oraz sygn. akt II GSK 826/19; 14 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1693/13). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2355/21 stwierdził, że "W ocenie NSA, przepisy art. 40 ust. 12 u.d.p. (za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi bądź z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6) wraz z art. 40a ust. 1 u.d.p. (Opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13f ust. 1, art. 39 ust. 7ab pkt 5 i art. 40 ust. 3 oraz kary pieniężne określone w art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12 (...) są przekazywane odpowiednio do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad) nie pozwalają na utożsamianie kary pieniężnej z niepodatkową należnością publicznoprawną. Przepisy Działu III Ordynacji podatkowej mają zastosowanie do opłat i innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia uprawnione są organy inne niż organy podatkowe chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej (art. 2 § 2 o.p.). Przez niepodatkowe należności budżetowe rozumie się niebędące podatkami i opłatami, należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publiczno-prawnych (art. 3 pkt 8 o.p.). W zakresie pojęcia należności budżetowych nie mieszczą się jednak administracyjne kary pieniężne nakładane w związku z deliktem administracyjnym. Charakter kar administracyjnych nie pozwala utożsamiać ich z należnościami wynikającymi ze stosunków publicznoprawnych nakazujących określonym podmiotom świadczenia pieniężne na rzecz Państwa, o których stanowi art. 3 pkt 8 o.p. (por. wyrok NSA z 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2551/17 i powołane w nim orzecznictwo). Do kategorii niepodatkowych należności budżetowych można zaliczyć jedynie tego rodzaju świadczenia, które zawierają w swych konstrukcjach elementy prawne danin publicznych. Są to bowiem zgodnie z definicją legalną niepodatkowych należności budżetowych, zawartą w art.3 pkt 8 o.p., niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. Wszelkiego rodzaju kary pieniężne wynikają natomiast nie ze stosunków publicznoprawnych, nakazujących określonym podmiotom świadczenie publiczne na rzecz budżetu państwa (budżetu jednostek samorządu terytorialnego), lecz z zabronionych pod groźbą sankcji ich zachowań. Przedmiotowe administracyjne kary pieniężne są następstwem stwierdzenia przez organ deliktu administracyjnego, stanowiąc instrument prawa administracyjnego, ale o określonym charakterze sankcyjnym. Są one rodzajem sankcji za nieprzestrzeganie przepisów prawa publicznego. Z pojęcia niepodatkowych należności publicznoprawnych wyklucza się wobec tego dochody budżetowe, których źródłem są wszelkiego rodzaju kary pieniężne, grzywny czy mandaty. Z art. 3 pkt 8 o.p. wynika zatem, że warunkiem zastosowania przepisów tej ustawy do określonej należności budżetowej jest to, aby wynikała ona ze stosunków publicznoprawnych, przez które należy rozumieć istnienie pewnych relacji między co najmniej dwoma podmiotami, pewnych uprawnień i obowiązków wynikających z określonych norm prawnych. Oznacza to, że do tych należności powinno się zaliczyć należności, których obowiązek ponoszenia stanowi realizację przepisów prawa, a nie jest wynikiem naruszenia tych przepisów (por. M. Popławski, Komentarz do art. 3 Ordynacji podatkowej, w: L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz Aktualizowany, Lex/el 2019, wyrok NSA z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 1693/13". Z art. 3 pkt 8 O.p. wynika zatem, że warunkiem zastosowania przepisów tej ustawy do określonej należności budżetowej jest to, aby wynikała ona ze stosunków publicznoprawnych, przez które należy rozumieć istnienie pewnych relacji między co najmniej dwoma podmiotami, pewnych uprawnień i obowiązków wynikających z określonych norm prawnych (por. wyroki NSA: z 14 listopada 2014 r, sygn. akt II GSK 1693/13; z 26 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 416/19 oraz sygn. akt II GSK 826/19; z 16 listopada 2023 r., sygn. akt. II 966/20, z 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 450/20). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać zatem należy, że zastosowanie wobec Skarżącego oraz P. K. solidarnej odpowiedzialności za zobowiązanie Spółki, na podstawie art. 116 § 1 O.p. w części dotyczącej kary nałożonej na Spółkę decyzją Organu I instancji z dnia 8 października 2019 r. (kara za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi – k. 84 – 86 w aktach administracyjnych sprawa VI SA/Wa 834/25 – dołączonych zarządzeniem z dnia 14 listopada 2025 r. do przedmiotowej sprawy) nie było możliwe. Wynika to przede wszystkim z okoliczności, że administracyjna kara pieniężna, jako niewchodząca w zakres definicji niepodatkowej należności budżetowej, nie może być orzeczona na osobę trzecią - członka zarządu spółki kapitałowej. Jeżeli bowiem warunkiem zastosowania instytucji z art. 116 § 1 O.p., poprzez art. 67 ust. 1 u.p.f., jest aby dochodzona należność stanowiła należność pobieraną na podstawie odrębnych ustaw (art. 60 pkt 7 u.f.p.), będących wynikiem realizacji stosunków publicznoprawnych, to brak tego przymiotu stanowi przesłankę negatywną. Skoro, jak wynika z powyższego stanowiska doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych, które Sąd w składzie rozpoznającym podziela, kara administracyjna nie stanowi niepodatkowych dochodów budżetowych, a jest reakcją na naruszenie przepisów prawa administracyjnego. Tym samym na Skarżącego i Piotra Kłosowskiego nie mogła zostać nałożona solidarna odpowiedzialność z tytułu kary pieniężnej. Brak możliwości obciążenia karą pieniężną za zobowiązanie Spółki podważa również możliwość obciążenia odsetkami za zwłokę od nieuiszczonej kary oraz kosztów upomnienia. Należy również podkreślić, że SKO w [...] utrzymało w całości decyzję Organu I instancji orzekającą odpowiedzialność solidarną Skarżącego i P. K.. Sentencja decyzji Prezydenta m.st. Warszawy określiła kwotę łączną zaległości, tj. 11 329,83 zł, na którą składała się opłata ustalona decyzją z dnia [...] marca 2019 r. oraz decyzją z dnia [...] października 2019 r. Ponadto, na sumę zaległości złożyły się odsetki za zwłokę od kwot ustalonych w ww. decyzjach, a także koszty upomnienia. Zatem taka konstrukcja sentencji decyzji organów obu instancji obligowała do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią zaprezentowaną w tym zakresie ocenę prawną Sądu dotyczącą stosowania instytucji z art. 116 w 1 O.p. do niepodatkowych należności budżetowych i możliwości jej zastosowania do kar pieniężnych. W tym celu organy uwzględnią, iż zaległość Spółki, którą obciążono Skarżącego oraz P. K. stanowi w istocie sumę: opłaty za zajęcie odcinka pasa drogowego; kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi; odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia. Mając powyższe na uwadze, iż stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik spraw, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a oraz z tych samych względów uchylił decyzję Organu I instancji w oparciu o art. 135 P.p.s.a. Z uwagi na brak wniosku Skarżącego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie, Sąd nie zasądził zwrotu kosztów postępowania. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .