VI SA/Wa 834/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Komendant Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...],[...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 r., Nr 98 poz.1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz L.p. 1.3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] stycznia 2010 r., wniesionego przez skarżącego - Pana J. B., od decyzji Komendanta Policji [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Ustalono, że podczas kontroli drogowej przeprowadzonej [...] sierpnia 2008 roku w [...] wobec skarżącego kierującego pojazdem marki [...] o nr rej. [...] stwierdzono wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Kontrola ta została udokumentowana w protokóle kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Wobec tego nałożono na skarżącego karę 3.000 złotych. W odwołaniu skarżący wnosi o wnikliwe rozpatrzenie decyzji organu I instancji oraz wskazuje, iż decyzję wydano omyłkowo jako wielkie nieporozumienie. Organ II instancji uznał, że w aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające, zasadność wydania zaskarżonej decyzji. W jego ocenie niewątpliwie doszło do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie tego transportu zwanej dalej "licencją". Licencji udziela się przedsiębiorcy na jego wniosek na czas nie dłuższy niż 50 lat i nie krótszy niż 2 lata. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść: L.p. 1.3 załącznika, który stanowi, że karze w wysokości 3.000 zł. podlega naruszenie wykonywania transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, o którym mowa w art. 6 ustawy o transporcie drogowym. Podczas kontroli drogowej stwierdzono, że skarżący wykonywał transport drogowy taksówką pomimo braku odpowiedniego zezwolenia wskazanym w powyższym akcie prawnym. Okazana licencja nr [...] wskazuje, że przedsiębiorcę na którego została wydana czyli [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] może wykonywać przewóz drogowy osób. Z zebranej dokumentacji wynika, że Pan J. B. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób taksówkami osobowymi (odpowiedź z Urzędu Miasta [...]-karta 16) i posiada kasę fiskalną do rozliczenia osiąganych w ten sposób dochodów (paragon fiskalny-karta 11). W związku z powyższym organ II instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał dowodowy w sposób wystarczający pozwala stwierdzić, iż przedsiębiorca Pan J. B. wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji z naruszeniem przepisów art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Twierdzenie strony, iż uzyskał promesę na wykonywanie transportu drogowego taksówką nie oznacza posiadania zezwolenia na świadczenie usług przewozowych jako licencjonowany taksówkarz. W odpowiedzi Urząd Miasta [...] - Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń poinformował organ prowadzący postępowanie administracyjne, że strona nie posiadała na dzień kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Konsekwencją naruszenia wskazanego przepisu w uzasadnieniu jest kara pieniężna, w wysokości 3.000 złotych (trzy tysiące złotych), zgodnie z L.p. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. wniósł skarżący J. B.. Jego zdaniem decyzja jest krzywdząca. Wskazał, że wypełnił wszystkie wymogi potrzebne do wykonywania transportu drogowego taksówką. Podniósł, że w ramach kontroli okazał dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, decyzję o nadaniu numeru ewidencyjnego kasie fiskalnej, świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego [...] nr fabr. [...], wypis z licencji wydany dla przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. zaświadczenie o spełnieniu warunków ustawy o transporcie drogowym. Skarżący nie zgadza się, że wykonuje transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. Wskazuje, że w lato 2007 roku zdał egzamin upoważniający do uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Z powodu opieszałości Urzędu Prezydenta Miasta [...] do dnia kontroli nie została wydana licencja. Po zdanym egzaminie zgłosiłem się do korporacji [...] Sp. z o.o. w celu podpisania umowy. Po podpisaniu umowy otrzymałem odpis licencji nr [...] wydanej dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] ul. [...] oraz numery boczne i oznakowanie taksówki. W związku ze zdanym egzaminem, podpisaną umową, otrzymaniem odpisu licencji, oraz numerów bocznych i oznakowania taksówki był przekonany, że wypełnił wszystkie wymogi potrzebne do wykonywania transportu drogowego. Firma [...] Sp. z o.o. była posiadaczem licencji. Wykonywał transport drogowy w ramach i na podstawie umowy z tą firmą, a kwalifikacje do wykonywania transportu drogowego potwierdzał zdany egzamin. Wobec czego wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ II instancji wywodził jak w decyzji i wnosił o oddalenie skargi złożonej na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nakładającą karę pieniężną w związku z naruszeniem przepisów art. 5 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec znajdujących się w aktach sprawy dowodów należy zauważyć, że doszło do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Podczas kontroli drogowej stwierdzono, że strona wykonywała transport drogowy taksówką pomimo braku odpowiedniego zezwolenia wskazanym w powyższym akcie prawnym. Okazana licencja nr [...] wskazuje przedsiębiorcę na którego została wydana, a w związku z powyższym przedsiębiorca wskazany w tym zezwoleniu czyli [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] może wykonywać przewóz drogowy osób. Zgodnie z art. 5 Ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu. Licencji udziela się przedsiębiorcy na jego wniosek na czas nie dłuższy niż 50 lat i nie krótszy niż 2 lata. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść: L.p. 1.3 załącznika, który stanowi, że karze w wysokości 3.000 zł. podlega naruszenie wykonywania transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, o którym mowa w art. 6 ustawy o transporcie drogowym. Z zebranej dokumentacji wynika, że Pan J. B. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób taksówkami osobowymi (odpowiedź z Urzędu Miasta [...]-karta 16) i posiada kasę fiskalną do rozliczenia osiąganych w ten sposób dochodów (paragon fiskalny-karta 11). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż przedsiębiorca Pan J. B. wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji z naruszeniem przepisów art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Twierdzenie strony, iż uzyskał promesę na wykonywanie transportu drogowego taksówką nie oznacza posiadania zezwolenia na świadczenie usług przewozowych jako licencjonowany taksówkarz. Z pisma Urzędu Miasta [...] - Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń wynika, że strona nie posiadała na dzień kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Okazanie do kontroli dokumentów kierowcy, pojazdu, wypis z licencji, wydany dla innego przedsiębiorstwa - [...] Sp. z o.o. zaświadczenie o spełnianiu warunków ustawy o transporcie drogowym, kopie paragonu fiskalnego, zawiadomienie podatnika o miejscu instalacji kasy rejestrującej oraz świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego [...] nr fabr. [...] nie jest wystarczające w świetle wspominanego wyżej przepisu. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.